A po co tu do mnie przyjechałaś, mamo? Przecież całe życie pomagałaś Zofii, to teraz zwróć się do niej o pomoc! powiedział mi syn. Bartosz nawet nie wpuścił mnie do środka rozmawiał ze mną na progu, jego słowa były zimne, a spojrzenie zupełnie obce.
Synku, nie wpuścisz własnej matki do domu? nie mogłam powstrzymać łez i wypłakałam się.
Chciał już zamknąć mi drzwi przed nosem, lecz wtedy zza drzwi dobiegł głos synowej.
Bartku, z kim tam rozmawiasz? zapytała Weronika, wychodząc do korytarza.
Mamo? zdziwiła się. Dlaczego stoisz na mrozie, wejdźcie do domu.
Bartosz machnął tylko ręką, odwrócił się i odszedł, a ja z radością zaczęłam zdejmować buty w korytarzu. Byłam wdzięczna, że chociaż synowa kazała mi wejść przecież przyjechałam na poważną rozmowę.
W moim śnie dom Bartosza przypominał stary dworek z lastrykowymi schodami i oknami wychodzącymi na pole pełne maków. Z sufitu kapała woda, a zegar chodził wstecz. Słowa syna brzmiały jak echa z dawnych lat i wiedziałam, że on ma do mnie żal. Ale dopiero teraz to zrozumiałam.
Mam dwoje dzieci: syna Bartosza i córkę Zofię. Przez całe życie pomagałam Zofii, a Bartosza zaniedbałam. Myślałam, że sam da sobie radę, a okazało się, że on wszystko, co osiągnął, robił po to, by mi udowodnić, że da się bez mojej pomocy i moich pieniędzy.
A pieniądze miałam już od 20 lat pracowałam jako opiekunka w Niemczech. Pieniądze wysyłałam tylko córce. Teraz bardzo tego żałuję, bo Zofia nie tylko nie doceniła mojej pomocy, ale gdy naprawdę potrzebowałam wsparcia, po prostu odwróciła się ode mnie.
Do Niemiec wyjechałam, gdy Bartosz miał 18 lat, a Zofia 16. Z dziećmi została moja mama męża nie miałam, zostawił nas dawno. Byliśmy naprawdę biedni, więc emigracja wydawała mi się jedyną szansą na lepsze życie. Za pierwsze euro od razu zaczęłam remontować nasz dom w Podlasiu mama się cieszyła, bo wreszcie mieliśmy łazienkę i bieżącą wodę.
Potem Zofia powiedziała, że chce wyjść za mąż. Uważałam, że w wieku 19 lat to za wcześnie, ale nie próbowałam jej przekonywać. Jej mąż był z naszego miasteczka, a młodzi wprowadzili się do nas.
Bartosz nie dogadał się z zięciem, więc szybko znalazł sobie dziewczynę i też się wyprowadził. Jego żona Weronika była wychowana w domu dziecka, biedna, państwo przyznało jej pokój w starej kamienicy w Toruniu tam właśnie zamieszkali.
Zofia nie miała wątpliwości, komu należą się pieniądze:
Mamo, ja zostałam w domu, więc wszystko powinno być dla mnie mówiła.
Bartosz milczał, nigdy nie wspominał o pieniądzach, mnie to odpowiadało całą pensję wysyłałam Zofii, ona wydawała ile chciała. Bartosz radził sobie po swojemu.
A potem wszystko się wywróciło. Mama zmarła. Niedługo potem Zofia się rozwiodła. Miała taki charakter, że jak już coś postanowi, to nikt jej nie powstrzyma.
I co teraz zamierzasz? spytałam.
Jadę z tobą do Niemiec odpowiedziała.
Obie wyjechałyśmy, ale Zofia nie chciała ciężko pracować. Sprzątała, a cała wypłata szła na mieszkanie i jedzenie. Ja opiekowałam się starszą panią, więc nie wydawałam na życie, moją pensję jakieś 5 tysięcy złotych brała Zofia. Wpadła na pomysł, żeby kupić mieszkanie w Niemczech i namówiła mnie, by sprzedać dom w Polsce.
Sprzedałyśmy dom, dołożyłyśmy oszczędności, a Zofia już planowała kredyt na brakującą kwotę ale wtedy wyszła za mąż za Niemca, a on dopłacił resztę. Przeprowadziła się do malutkiego mieszkania, ja dalej pracowałam nie myślałam, co dalej, ale powinnam.
Bo zachorowałam. Nie mogłam już pracować. Gdy poprosiłam, by mnie przygarnęła, powiedziała:
Mamo, tu i tak nie ma miejsca, podlecz się i wróć do pracy.
Nie posłuchałam jej. Pojechałam do Polski, tylko nie miałam dokąd. Dom sprzedany został tylko hektar pola na Podlasiu. Można by sprzedać, można by budować, tylko skąd wziąć pieniądze?
Zdecydowałam się pójść do syna żeby pomógł mi sprzedać działkę, a co dalej, nie miałam pojęcia. Bartosz był tak zraniony, że nawet nie chciał rozmawiać. Ale Weronika nie tylko wpuściła mnie do domu, ale znalazła rozwiązanie.
Mamo, my z Bartoszem właśnie szukamy działki budowlanej, chcemy stawiać dom. Jeśli się pani zgodzi, zaczniemy budowę na polu, a kiedy skończymy, zamieszkacie z nami zaproponowała Weronika.
Bartosz najpierw się burzył, ale pomysł żony mu się spodobał. Wieczorem już nikt nie pamiętał o dawnych pretensjach.
Tej nocy w śnie widziałam nasze przyszłe domy, podwójne okna, malwy kwitły za płotem, a ściany szeptały stare piosenki.
Weronika nakarmiła mnie, pościeliła łóżko i powiedziała, że rano pójdziemy do lekarza na badania:
Dlaczego to dla mnie robisz? zapytałam ją szeptem.
Bo ja nigdy nie miałam matki, a teraz mam uśmiechnęła się łagodnie.
Tak się stało, że własna córka się mnie wyrzekła, ale synowa mnie przygarnęła i czułam się jak w domu nawet jeśli dom ten miał dopiero wyrosnąć z zagonu rumianków na naszym polu.
