A po co do mnie przyjechałaś, mamo? Przecież całe życie pomagałaś Nadziei, to teraz do niej się o pomoc zwracaj! oznajmił mi syn. Witek nawet nie zaprosił mnie do środka, rozmawiał ze mną na progu, mówił chłodno, patrzył na mnie obco.
Synku, naprawdę nie wpuścisz własnej matki do domu? nie mogłem powstrzymać emocji i popłakałem się.
Już miał zamknąć mi drzwi przed nosem, gdy w korytarzu rozległ się głos synowej.
Witeku, z kim rozmawiasz? zapytała Marta i wyszła.
Mamo? zdziwiła się. No to dlaczego na zimnie stoisz, chodź do środka.
Witek machnął tylko ręką, odwrócił się i odszedł, a ja odetchnąłem i zacząłem ściągać buty w przedpokoju, bo naprawdę się ucieszyłem, że synowa zaprosiła mnie do środka miałem ważną rozmowę do przeprowadzenia.
Mam świadomość, że wobec syna zawiniłem i dopiero teraz to do mnie dotarło. Mam dwoje dzieci: Witka i córkę Nadzieję. Całe życie to właśnie Nadziejce pomagałem, a syn poszedł w odstawkę.
Wydawało mi się, że on poradzi sobie sam przecież dawał sobie radę, a ja byłem przekonany, że nie potrzebuje mojej pomocy ani pieniędzy.
Pieniądze miałem, bo ponad 20 lat pracowałem za granicą jako opiekun, ale wspierałem finansowo tylko córkę, czego dziś bardzo żałuję. Nadzieja tego nigdy nie doceniła, a gdy sam znalazłem się w trudnej sytuacji, po prostu mnie odrzuciła.
Za granicę, do Włoch, wyjechałem, gdy Witek miał 18 lat, a Nadzieja 16. Dziećmi zajęła się moja mama, żony już dawno nie było. Żyliśmy skromnie, wyjazd był jedyną szansą na zmianę.
Za pierwsze euro, które zarobiłem we Włoszech, zacząłem remontować nasz dom. Mama się cieszyła, bo wreszcie mieliśmy wodę i łazienkę.
Potem Nadzieja powiedziała, że wychodzi za mąż. Uważałem, że 19 lat to trochę za wcześnie, ale nie odradzałem jej. Jej wybranek był z tej samej wioski, po ślubie zamieszkali u nas.
Witek z zięciem od razu się nie dogadali, więc syn też szybko się ożenił i wyprowadził. Jego żona, Marta, wychowywała się w domu dziecka, była bardzo biedna państwo przydzieliło jej pokój w internacie, tam zaczęli wspólne życie.
Córka od razu postawiła sprawę jasno:
Mamo, skoro ja zostałam w domu, wszystko powinno być moje oznajmiła.
Syn milczał, nigdy nie prosił o pieniądze i taka sytuacja mi odpowiadała całą swoją wypłatę przelewałem córce, ona decydowała, co z nimi zrobić. Witek w tym czasie sam dbał o swoją rodzinę.
Potem zaczęły się schody. Odeszła moja mama, a od razu po tym Nadzieja rozwiodła się z mężem. Miała taki charakter: jak już coś sobie postanowiła, to nie odpuściła.
I co teraz zrobisz? zapytałem.
Pojadę z tobą do Włoch oznajmiła.
Pojechaliśmy razem. Nadzieja nie chciała ciężko pracować, brała dorywcze prace przy sprzątaniu, wszystko, co zarobiła, szło na mieszkanie i jedzenie.
Ja miałem stałą pracę, więc na utrzymanie wydawałem niewiele. Tę pensję tysiąc euro zabierała córka, bo wymyśliła sobie, że musimy kupić mieszkanie we Włoszech.
Do kraju nie chciała już wracać, przekonała mnie, by sprzedać nasz dom w wiosce, żeby szybciej zebrać na własny kąt we Włoszech.
Oczywiście to i tak nie wystarczyło sprzedałem dom, trochę jeszcze dołożyliśmy, córka chciała brać kredyt, ale wtedy ponownie wyszła za mąż. Jej nowy partner dołożył brakującą sumę i kupili małe mieszkanie.
Ja dalej pracowałem i nie myślałem, co będzie później, ale trzeba było niedawno zachorowałem i nie mam już sił do pracy. Poprosiłem córkę, żeby mnie przygarnęła, jak się umawialiśmy, ale usłyszałem tylko, że nie mają miejsca, a ja mam się podleczyć i wracać do roboty.
Nie chciałem tego słuchać. Wróciłem do kraju, ale domu już nie mam przecież sprzedaliśmy go. Został mi tylko spory kawałek ziemi na wiosce prawie hektar. Ale to ziemię albo sprzedać, albo się na niej budować, tylko skąd wziąć na to pieniądze?
I dlatego odważyłem się poprosić syna, żeby mi pomógł to pole sprzedać nie wiedziałem, co dalej.
Syn poczuł się tak zraniony, że nawet nie chciał ze mną rozmawiać. Dopiero synowa nie tylko wpuściła mnie do środka, ale jeszcze znalazła rozwiązanie.
Mamusiu, my z Witkiem właśnie szukamy działki, chcemy się budować. Jeśli się pani zgodzi, postawimy dom na tej ziemi, a jak skończymy, będzie pani z nami mieszkać zaproponowała Marta.
Witek burczał pod nosem, ale pomysł żony mu się spodobał i do końca wieczoru już nie pamiętał, że był na mnie zły.
Synowa nie pozwoliła mi już tego dnia odejść dała jeść, posłała łóżko i powiedziała, że rano pójdziemy do lekarza na badania.
Czemu to dla mnie robisz? zapytałem Martę.
Bo nigdy nie miałam mamy, a teraz mam uśmiechnęła się.
I tak się złożyło, że własna córka mnie odrzuciła, a synowa przyjęła do serca.
