Stefan usmażył ziemniaczki, otworzył słoik ogórków kiszonych. Dziś mija rok, odkąd odeszła jego ukochana Hania. Nagle rozległo się pukanie do drzwi. To ty przyszłaś uśmiechnął się mężczyzna, widząc w progu sąsiadkę Jadwigę, i zaprosił ją do stołu. Posiedzieli, posiedzieli w ciszy, powspominali Hanię. W pewnym momencie Stefan wyciągnął z kieszeni kopertę.
Jadwigo, tę kopertę dała mi Hania tuż przed odejściem powiedział i podał kopertę Jadwidze.
Ale to przecież dla ciebie zdziwiła się Jadwiga.
Przeczytaj, a wszystko zrozumiesz szepnął Stefan.
Jadwiga otworzyła kopertę, przeczytała list i aż zaniemówiła.
***
Zięć miał przyjechać po Jadwigę Zawadzką w sobotę rano. Trochę żal jej było opuszczać działkę, ale pod koniec października już trzeba. Wodę odcięli, czas wracać do domu.
Jadwigo! Jadwigo Zawadzka, jesteś w domu? rozległ się głos Stefana Nowaka, sąsiada z działki, który zapukał do drzwi.
Wchodź, Stefanie, jeszcze jestem! Rzeczy pakuję, zięć obiecał po mnie przyjechać pojutrze. Pewnie znów będzie narzekał, że za dużo toreb zaśmiała się Jadwiga Ale co zrobić, moich rzeczy prawie nie mam, wszystko to zbiory. Wysuszyłam jabłka, rok był urodzajny. Ogórki, leczo, dżemy, no nie zostawię przecież. Dla kogo to wszystko robiłam, jak nie dla nich? Mnie tak dużo nie potrzeba.
Ano właśnie, Jadwigo. Ja też do domu niedługo, ale jeszcze tu trochę posiedzę. Jesień jest piękna. Hania kochała jesień Ale wiesz, czemu przyszedłem? Pamiętasz, jak kiedyś zamykaliśmy sezon wszyscy razem? Twój Tadeusz jeszcze był, my młodzi, dzieci małe. Teraz działki zarosły, a wtedy wszystko było zadbane, młode jabłonki, człowiek myślał, że nigdy nie urosną. Dziś mija rok od odejścia Hani. Chciałbym ją powspominać Stefan podrapał się po głowie, oglądając kopertę w rękach Nie chcę być sam, razem lepiej. Może wpadniesz? Usmażyłem ziemniaki. Posiedzimy, wspomnimy Hanię. A i sprawę mam, musimy pogadać. Wpadniesz?
Pewnie, Stefan, masz tutaj kiszone ogórki. Będę za pół godziny, tylko ogarnę rzeczy.
Sąsiadowali tu latami, razem budowali altanki, sadzili sady, pomagali sobie. Latem wspólnie świętowali urodziny. Lato to małe życie, i to życie razem przeżywali. Teraz do Jadwigi wnuki na całe wakacje przyjeżdżają, na nudę nie ma czasu. Tadeusza nie ma już od siedmiu lat. Przyjaźń ze Stefanem i Hanią trwała, niestety Hania odeszła jesienią rok temu. Jeszcze się cieszyła, że zrzuciła kilka kilogramów, że wygląda jak modelka. Potem jednak No i to lato było dziwne. Stefan wciąż nie potrafił znaleźć dla siebie miejsca, przekopał grządki, ale kto miał sadzić Hani już nie było. Cały czas krzątał się po szopie. Wnuków Jadwidze rzadko przywozili, dzieci wyjeżdżały na kolonie albo nad morze. Jadwiga sama nie wiedziała dla kogo sieje i sadzi podlewała, pieliła, zawsze zajęta.
Westchnęła, przebrała się i poszła do Stefana, obiecała przecież.
Stefan nakrył stół: ziemniaczki smażone, pomidory, ogórki kiszone Jadwigi już otwarte.
Siadaj, Jadwinia, jutro dzieci do mnie przyjadą. A dziś wspomnijmy razem Hanię Zobacz, znalazłem nasze stare zdjęcia. Tu Tadeusz z tobą sadzi wiśnię. A tu wszyscy z grzybów wracamy kosze pełne! Tu grillujemy, spójrz ognisko, Hania się śmieje, mruży oczy. Stefan nalał po kieliszku Za naszych! Za Hanię moją i za twojego Tadeusza. Uczcili ich chwilą ciszy, chrupnęli ogórkiem. Stefan sięgnął do kieszeni.
Jadwigo, nie zdziw się, tylko posłuchaj. Hania zeszłej jesieni odeszła na moich oczach. W sierpniu z działki wróciliśmy do Poznania, ale trzymała się, nie poddawała. Wspominaliśmy wspólnie nasze życie, jakbyśmy je przeżyli raz jeszcze. Oglądaliśmy stare filmy, rozmawialiśmy do późna. I któregoś dnia mówi do mnie:
Stefku, obiecaj, że zrobisz coś dla mnie. To nawet nie prośba, to mój testament. Nie sprzeciwiaj się, oboje wszystko wiemy.
I dała mi tę kopertę. Wyobraź sobie, napisała dla mnie specjalnie, wiedziała, że jej nie wyrzucę. Przeczytaj Stefan podał kopertę Jadwidze.
Ale to przecież nie dla mnie
Czytaj, czytaj, zrozumiesz.
Jadwiga wyjęła kartkę, całą zapisaną przez Hanię:
„Stefku, kochany. No cóż, muszę odejść wcześniej. Ale życie toczy się dalej, żyj za nas dwoje! Pragnę, żebyś był szczęśliwy. To nie znaczy, że musisz o mnie zapomnieć. Po prostu nie mogę znieść, że się zamkniesz w bólu. Nie chcę patrzeć, tam z góry, na twoje smutki. Ciesz się życiem, myśmy tak je kochali. Nie zostań sam. Gdybyś spotkał kogoś, pamiętaj ja się nie obrażę, wręcz odwrotnie. Marzyłabym, by to była Jadwiga zawsze myślałam, że ci się podoba. Jest wspaniała, wszystko zrozumie. Zaproponuj jej, byście zamieszkali razem, to dla wszystkich będzie lepiej. Nigdy się nie poddawaliśmy. Proszę, żyj mimo wszystko, Stefanie. Twoja Hania.”
Jadwiga przeczytała raz, potem drugi, spojrzała w oczy Stefanowi.
Obiecałem, że zrobię to, czego ona chciała Tylko ci powiem, a ty zdecyduj, Stefan był wyraźnie wzruszony Jadwigo, spróbujmy. Łączą nas wspólne lata, ciepło i przyjaźń. Nic złego w tym nie ma. Żyć i cieszyć się każdym dniem to dar, a zamykanie się w smutku to grzech. Bądź moją żoną, Jadwigo, nie pożałujesz.
Jadwiga była zaskoczona, ale w jego słowach było coś prawdziwego:
Dobrze Stefan, pomyślę. Powiem zięciowi, że nie zdążę się spakować, zostanę jeszcze tydzień.
Tak postanowili. Stefan odprowadził ją do domu.
Tej nocy Jadwiga długo nie mogła zasnąć. Serce biło szybciej, całe życie przewinęło jej się przed oczami. Nad ranem przyśnił się jej Tadeusz stał i śmiał się: „No co ty, Jadwinia, we dwoje łatwiej żyć. Wyjdź za Stefana ciesz się życiem. Ja się cieszę, że nie będziesz sama!”
Następnego lata Jadwiga i Stefan zlikwidowali płot między działkami. Wnuków zrobiło się dwa razy więcej, biegały po całym ogrodzie. Stefan zbudował huśtawki, przekopał grządki teraz Jadwiga wszystko tam posadziła. Dla nich, dla dzieci, dla wnuków starczy dla wszystkich! Wnuczki pomagały babci, miały swoje grządki. Dzieci dorosłe wpadały na weekendy, ciesząc się, że rodzice nie są już samotni.
Może ktoś ich będzie oceniał, ale Hania i Tadeusz patrzą z góry i się uśmiechają. Ostatnia wola być szczęśliwym została spełniona. I, jak mówi polskie przysłowie, życie zawsze płynie dalej, cokolwiek się nie stanie.
