Paweł, ja jeszcze żyję: opowieść o miłości i nadziei nad Bałtykiem
Paweł, wciąż tu jestem. powoli podpłynęła bliżej. Obiecaj mi, proszę Nie żegnaj mnie, zanim nie przyjdzie na to czas.
Paweł, spójrz tylko, jak tu pięknie! zachwyciła się Wioletta, której opalona skóra lśniła w słońcu, a błękitne oczy iskrzyły radością. Wyciągnęła ramiona, jakby chciała objąć cały Bałtyk.
Jej kasztanowe włosy, muśnięte słońcem, falowały na wietrze. Mówiłam ci, że ten miesiąc będzie najwspanialszy w naszym życiu!
Paweł, stojąc na bielutkim, chłodnym piasku, poprawił słomkowy kapelusz i uśmiechnął się łagodnie, choć w środku serce ściskał strach. Troska nie dawała mu spokoju wiedział, że to może być ich ostatnia szansa na odzyskanie prawdziwego szczęścia.
Z pewnością, Wiolu, będzie najlepszy odpowiedział, siłą nadając głosowi lekkość. Zawsze wiedziałaś, co będzie.
Ale cienie pozostały; po słowach onkologa sprzed dwóch miesięcy: Nowotwór, późny etap. Dwa, trzy miesiące Przyjechali więc tutaj nad morze, bo Wioletta nie chciała się poddać. Chciała żyć.
Idziemy popływać? chwyciła go za rękę i spojrzała z roziskrzonymi oczami. Nie smuć się, Paweł! Pamiętasz, jak w dzieciństwie wskakiwaliśmy do Warty u babci? Bałeś się wtedy, że nurt porwie ci kąpielówki!
Paweł roześmiał się, a ból na chwilę zgasł. To właśnie Wioletta umiała wyciągnąć go z otchłani rozpaczy.
Nie bałem się, byłem po prostu ostrożny żartował. Dobra, lecimy! Ale jak mnie jakiś dorsz wciągnie sama będziesz winna!
Chichocząc jak dzieci, popędzili do wody. Wioletta tańczyła w falach, a Paweł obserwował ją z zapartym tchem, rozdarty między miłością a bólem. Była najpiękniejsza, była wszystkim. Stracić ją niemożliwe, a jednocześnie strasznie prawdziwe.
Miłość daje siłę i nadzieję nawet wtedy, kiedy czas jest naszym wrogiem.
Ich historia zaczęła się w liceum w małym wielkopolskim miasteczku, gdzie każdy znał każdego. Wioletta pojawiła się jak kometa nowa, z szerokim uśmiechem i burzą kasztanowych włosów, którymi mogła zmiękczyć najtwardsze serce.
Jej rodzina przeprowadziła się z Poznania, od razu stała się dziewczyną, o której wszyscy mówili. Paweł, wysoki i nieco niezdarny chłopak z książką, nie wierzył, że mogłaby go dostrzec. A jednak na szkolnej dyskotece zebrał się w sobie i zaprosił ją do tańca.
Jesteś inny patrzyła mu prosto w oczy. Nie starasz się nikogo udawać.
A ty nie boisz się, że podepczę ci buty? odpowiedział. Zaśmiała się, i od tamtej pory byli nierozłączni.
Po maturze Paweł pojechał na Politechnikę do Warszawy, Wioletta studiować filologię do Krakowa. Pisali długie listy, wyczekiwały każdego spotkania, wakacji, wspólnie spędzanych chwil. Oddalenie zbliżyło ich tylko mocniej.
W wieku dwudziestu dwóch lat, niemal od razu po dyplomie, pobrali się. Ślub był prosty, w urzędzie miasta, a wesele w lokalnym domu kultury, z plastikowymi goździkami i największymi hitami Anny Jantar. Byli tak szczęśliwi, że nie liczyło się nic poza nimi.
Przyszła codzienność niełatwa, szara, pełna pracy. Wynajmowali kawalerkę, wiecznie zmęczeni, śnili o własnym domu i kawiarence. Zmęczenie i troski powodowały spięcia.
Kłócili się o byle co: o zmywanie, rachunki, o niewyniesione śmieci. W złości Paweł raz trzepnął drzwiami:
Może lepiej będzie się rozstać?
Wioletta tylko opadła cicho na sofę.
Paweł, kocham cię za bardzo, żeby wszystko kończyć. Spróbujmy żyć inaczej.
Od tej pory jedna doba w tygodniu należała tylko do nich. Bez telefonów, pracy, telewizora. Dużo spacerowali, popijali herbatę na balkonie, wracali wspomnieniami do młodych lat. A miłość znów wrosła w nich, jak kwiat odradzający się po zimie.
Pięć lat później mogli pozwolić sobie na dom z ogrodem i wymarzoną kafejkę. Wkrótce urodziły się córki bliźniaczki: Basia i Zosia, roznosząc po kątach szczęście i chaos. Wioletta była cudowną mamą czułą, cierpliwą, opowiadającą na dobranoc bajki. Paweł myślał często: Co za szczęście
Ale czas upływał. Dziewczynki dorosły, wyjechały na studia do Gdańska, dom opustoszał. Żeby zagłuszyć ciszę, małżonkowie rzucili się w drugą kawiarnię, harując po nocach. Aż któregoś dnia Wioletta zbladła i upadła podczas pracy.
Wioletta! Kochanie, otwórz oczy! Paweł trzymał ją rozpaczliwie, aż przyjechało pogotowie. Diagnoza: przemęczenie, jednak Wioletta machnęła ręką: Paweł, to tylko zmęczenie, przejdzie mi.
Następnego dnia zemdlała znowu. Lekarz z kamienną twarzą wydał wyrok: rak, nieoperowalny, dwa miesiące życia.
W domu Wioletta spokojnie powiedziała:
Paweł, nie sprowadzaj dziewczynek. Nie chcę, by mnie tak widziały. Chciałabym jeszcze raz zobaczyć morze, wypić drinka na plaży, zatańczyć pod gwiazdami. Zróbmy to teraz.
Nie mógł się sprzeciwić. Jeśli to ostatnie pragnienie spełni je.
Paweł, jesteś gdzieś daleko? zawiało go morską falą i wyrwało z zamyślenia Wioletty. Hej, tu jestem!
Jestem przy tobie uśmiechnął się, ukrywając łzy, zanurkował pod wodę. Wczoraj mnie ograłaś w tysiąca. Takiego ruchu się nie spodziewałem!
Nie śpij! roześmiała się; ten śmiech uniósł się nad falami. Wieczorem zatańczymy przy muzyce na żywo? Chcę tańczyć do rana!
Jesteś pewna, że dasz radę? Może lepiej odpoczniemy próbował nieporadnie, ale ona nie lubiła, gdy przypominał o chorobie.
Jestem żywa i chcę żyć! oznajmiła twardo. Obiecaj mi, że nie pogrzebiesz mnie zbyt wcześnie. Obiecaj.
Obiecuję wyszeptał. Zatonęli we wzajemnych objęciach, zanurzeni w słonym morzu i własnym losie.
Na przekór wszystkiemu: Miłość i wiara potrafią zatrzymać nawet śmierć.
Miesiąc nad morzem był jak sen. Spacerowali po molo w Sopocie, jedli lody, tańczyli na plaży przy muzyce trójmiejskiej kapeli. Wioletta rozkwitła zaróżowione policzki, lśniące oczy. Paweł zastanawiał się: może lekarze się pomylili? Może wydarzył się cud?
Pewnego wieczoru, kiedy siedzieli na hotelowym balkonie, Wioletta odezwała się ciepło:
Paweł, niczego się nie boję. Nawet jeśli to koniec, jestem szczęśliwa. Mam ciebie, mam córki, mam zachód słońca. Moje życie było piękne.
Proszę, nie mów tak w głos Pawła wkradło się drżenie. Jeszcze będziesz tańczyć na weselu naszych wnucząt.
Uśmiechnęła się, mocno ściskając jego dłoń.
Po powrocie do domu upierała się na powtórne badania. Paweł lękał się tego dnia jak ognia; czas mógł już minąć.
A jednak lekarz po długim studiowaniu wyników powiedział w końcu:
To prawdziwy fenomen. Po powtórnych testach wynika, że nowotwór niemal zupełnie zniknął. To się zdarza niezwykle rzadko. Pani organizm to wojownik, pani Wioletto.
Paweł patrzył raz w nią, raz w lekarza. Wioletta płakała ze szczęścia. Przytulili się w gabinecie, a lekarz, stremowany, wyszedł.
Paweł to morze szepnęła. Ta nasza miłość nas ocaliła.
To ty mnie uratowałaś odpowiedział cicho. Zawsze mnie ratowałaś.
Wracali do codzienności do kawiarni, przyjaciół, do nowych marzeń. Miesiąc jeszcze brała leki, choroba ustępowała. Dziewczynki przyjechały dom znów wypełnił się śmiechem.
Patrząc na żonę, Paweł myślał: Jaki byłem ślepy jako chłopak. Wioletta jakby czytając w myślach, puściła mu oczko:
Paweł, przestań smęcić. Lepiej usmaż swoje słynne naleśniki. Już nie pamiętam, jakie są pyszne!
Usmażył je, jedli razem na werandzie, patrząc na słońce chowające się za horyzont. Wiedzieli, że dopóki są razem, żadna burza im nie straszna.
To opowieść o miłości, nadziei i sile ducha o tym, że w najciemniejszych chwilach rodzi się światło, a cuda dzieją się tam, gdzie są wiara i wsparcie. Wioletta i Paweł udowodnili: razem można zwyciężyć wszystko.
