Na, zabieraj! Daremnie cię słuchałam! wrzeszczała nieznajoma.
Wychowuję córkę, którą urodziła kochanka mojego męża. Tak, dobrze przeczytaliście. Ktoś pomyśli, że jestem kobietą nie w pełni rozgarniętą i że powinnam się leczyć. Ale proszę, wysłuchajcie mojej spowiedzi do końca.
Był rok 2005, razem z Aleksandrem mieliśmy rodzinę i własny biznes. Mój ukochany miał kilka sklepów spożywczych, towar sprowadzał z Polski, Włoch i Niemiec. Jego praca pozwalała mi nie zatrudniać się i całkowicie poświęcić się domowi. Tym bardziej, że mieliśmy wtedy pięcioletniego syna, Kacpra. Całą siebie oddałam wychowaniu chłopca i prowadzeniu gospodarstwa. W domu zawsze czekał na Aleksandra domowy barszcz, pierogi, gołąbki. No i oczywiście idealny porządek!
Wszystko jednak runęło tej przeklętej nocy. Wracaliśmy do domu z imprezy u znajomych, syn spał już w samochodzie. Gdy podjeżdżaliśmy pod dom, zauważyłam, że Aleksander zaczyna się denerwować. Pod bramą stała młoda dziewczyna, trzymając różowy kocyk. Gdy tylko wysiedliśmy, podbiegła do męża:
Na, zabieraj! Daremnie cię słuchałam i nie zrobiłam aborcji!
Patrzyłam na nią jak wryta. Aleksander też nie rozumiał, co się dzieje.
Nie chcę jej ani widzieć, ani słyszeć! Nawet nie waż się do mnie dzwonić ani mówić córce cokolwiek!
Stałam kilka minut na mrozie, podczas zawieruchy. Niektórzy sąsiedzi już wyglądali przez okna, zwabieni krzykami. Tylko Aleksander milczał, trzymając w rękach różowy kocyk.
Chodźmy, nie ma co stać na zimnie. W domu wszystko wyjaśnię
Jak się okazało, ta dziewczyna była naszą byłą pracownicą, która rok wcześniej odeszła z pracy. A powód, jak się domyślacie, był oczywisty.
I co teraz z nią zrobimy? cicho zapytał Aleksander, gdy ostrożnie położył dziewczynkę do łóżka.
Jak to co? Wychowamy. To przecież twoja córka.
Dogadałam się z lekarzami za kopertę, żeby wpisali mi drugą ciążę do karty. Dziewczynkę nazwaliśmy Bogusią. Nie czułam do niej nienawiści ani innych negatywnych emocji. Po prostu zrozumiałam, że dziecko nie jest niczemu winne. Za co miałabym nienawidzić dwumiesięcznego niemowlaka?
Bardzo długo nie mogłam wybaczyć Aleksandrowi zdrady. Chodziliśmy do psychologa, a nawet myśleliśmy o rozwodzie. Ale wiecie co? Czas leczy rany. Zobaczyłam, że mąż naprawdę żałuje swojego grzechu i stara się odzyskać zaufanie. Uwierzcie, nie wybaczyłam mu od razu zajęło to lata.
Nasz syn Kacper pokochał Bogusię całym sercem. Ciągle się z nią bawił, wychodził na spacery z wózkiem, chwalił się wszystkim znajomym, jaka ma śliczną siostrzyczkę. I nigdy nikomu nie pozwalał jej dokuczać.
Minęło 18 lat. Bogusia wyrosła i stała się żywą kopią Aleksandra. Nawet tak samo marszczy nos, gdy ma kichnąć. Zawsze nazywałam ją moją córką, choć niektórzy sąsiedzi wciąż lubią obgadywać i patrzeć krzywo, gdy przechodzimy przez podwórko.
Tydzień temu obchodziliśmy ważne święto osiemnastkę Bogusi. Najpierw świętowaliśmy w gronie rodzinnym, a potem córka poszła z przyjaciółmi do kawiarni. Byli teściowie, moi rodzice, chrzestni Bogusi. I niespodziewanie pojawiła się nowa gość jej biologiczna matka.
Co ty tu robisz? warknął Aleksander, odciągając ją za bramę.
Jak to co? Przyjechałam do córki. Gdzie jest Wioleta?
Nie nazywa się Wioleta, tylko Bogusia. Czego chcesz?!
Boże, nie mogliście lepiej jej nazwać? No przyjechałam, przywiozłam prezenty. Kosmetyki, nowy telefon. Gdzie ona jest?
Słuchaj, ona ma rodziców. A ty jesteś nikim. Przypomniałaś sobie o córce po 18 latach? Gdzie ty byłaś?
A co cię to obchodzi? Mam na was nawet pozew do sądu!
Wynoś się i nie waż się tu więcej pokazywać. Inaczej wezwę policję.
Aleksander przepędził ją. A ja wtedy zrozumiałam, że nikt i nic nie zniszczy naszej rodziny. Bo jesteśmy gotowi bronić się nawzajem i dawać sobie miłość. W końcu Aleksander to wspaniały ojciec i cieszę się, że dzieci mają takiego tatę.
A wy dalibyście radę przyjąć cudze dziecko, jak nasza czytelniczka?
