Kiedy go znaleziono, wszyscy odwrócili wzrok. A dwa lata później piszą o nim w Ameryce i Japonii.
Jagoda wyszła na ogródek urwać koper do obiadu, gdy nagle zatrzymała się jak wryta. Przy kompoście, skulone blisko siebie, żałośnie popiskiwały dwa maleńkie kociaki. Jeden był pulchny, puchaty, drugi Jagoda przykucnęła i ostrożnie uniosła bezradnego malucha na ręce.
Boże, co się z tobą stało, bidulo?
Oczy kotka były niemal całkiem sklejone ropą, osadzone tak blisko, że aż brakowało dla nich miejsca jakby natura zapomniała o proporcjach. Łapki drżały drobno, sierść splątana, posklejana w kłębki. Obok siostra wyglądała jak z bajki: pulchniutka, równiutka, prawdziwa ślicznotka.
Jagoda wróciła do domu bez słowa, przyniosła apteczkę, wyjęła krople do oczu i starannie zaczęła oczyszczać kocią mordkę płatkiem kosmetycznym namoczonym w ciepłej wodzie.
Wytrwasz, na pewno dasz radę.
Pierwsze tygodnie mijały na niekończących się podróżach do weterynarzy. Alergia na karmę, problemy z koordynacją, wiotkie stawy lista diagnoz zdawała się nie mieć końca. Malcowi nadali imię Franek i on uparcie walczył o życie, choć każdy dzień smakował mu z trudem.
Patrz tylko, jaki śmieszny! śmiała się Jagoda, gdy Franek mył się i co chwilę przewracał na boczek przez źle wykształcone stawy. Franiu, ty moje dziwadło!
Siostrę szybko zabrano. Nowi właściciele zakochali się w niej od pierwszego spojrzenia. Franek został z Jagodą. I, choć wiele osób to dziwiło, ona ani przez chwilę nie żałowała swojej decyzji.
Po jakimś półroczu, gdy kotek już podrósł, Jagoda spojrzała uważniej na jego pyszczek. Te osobliwie osadzone oczy, które wcześniej traktowała jak wadę, nadały Frankowi nieustannie zaskoczone, jakby zahipnotyzowane spojrzenie wyglądał, jakby świat właśnie po raz pierwszy mu się objawił i był tym totalnie zaskoczony.
Franiu, wiesz, że masz minę człowieka, który zapomniał zakręcić gaz? roześmiała się Jagoda, robiąc zdjęcie telefonem.
Na telefonie rosła galeria Franka: Franek leżący w przedziwnej pozie na kanapie, Franek z miną wiecznego szoku, Franek nieudolnie próbujący wskoczyć na parapet doskonałą koordynacją nie mógł się pochwalić.
Kiedyś do Jagody wpadła przyjaciółka. Na widok Franka omal nie zadławiła się kawą.
Jaga, co to za stwór?!
To Franek, mój pupil.
On on zawsze tak patrzy?!
Zawsze. Jakby właśnie odkrył, że Warszawa to nie wieś.
Przyjaciółka chwyciła telefon i pstryknęła kilka zdjęć pod rząd.
Koniecznie zgłoś go do konkursu Najdłuższy Ogon! Za tydzień organizują na dzielnicy.
Jagoda tylko wzruszyła ramionami. Rzeczywiście, Franek mógł się pochwalić długim ogonem, choć do rekordu było mu daleko. Czemu nie, przy okazji odwiedzą coś nowego.
Na konkursie organizatorzy bardzo długo oglądali Franka, wymieniali spojrzenia, coś szeptali. Jagoda już myślała, że dziwi ich tylko wygląd kota.
Wie pani podeszła dziewczyna w koszulce z logo wydarzenia ten kot jest naprawdę wyjątkowy. Powinna pani pokazać go w internecie, nagrać filmik, wrzucić do sieci.
Kto by chciał to oglądać?
Jestem pewna, że wielu.
W domu Jagoda przewracała w dłoni telefon. Spojrzała na Franka siedział lekko przekrzywiony, oczy rozszerzone, jakby przed chwilą zobaczył UFO w doniczce.
Franiu, spróbujemy sławy?
Pierwszy film obejrzało trzysta osób. Drugi półtora tysiąca. A trzeci
Trzecie nagranie wywróciło rzeczywistość na lewą stronę.
Jaga, widzisz to?! mąż wpadł do pokoju z laptopem. Franek ma siedemdziesiąt tysięcy obserwatorów!
Jagoda patrzyła na ekran niedowierzając. Powiadomienia migały, komentarze mnożyły się z zawrotną prędkością.
To najdziwniejsze i najsłodsze stworzenie, jakie widziałam!
Jego mina to moje wewnętrzne ja w poniedziałkowy poranek.
Chcę mieć takiego kota! Gdzie go znalazłaś?
Wygląda, jakby cały czas się zastanawiał, jak się tu znalazł.
Jasne było, że prywatne konto już nie wystarczy. Jagoda założyła dla Franka osobny profil i zaczęła wrzucać nie tylko zdjęcia, ale całe krótkie opowieści z jego życia: jak próbował złapać refleks słoneczny i wpadł w zasłony, jak spał z otwartymi oczami bo jego powieki też nie działały zupełnie zwyczajnie, jak na parapecie wyglądał na zatopionego w egzystencjalnych przemyśleniach kota-filozofa.
Obserwatorów szybko przybywało. Piętnaście tysięcy. Dwadzieścia. Trzydzieści Liczby rosły jak na drożdżach.
Aż do Jagody zaczęli zaglądać dziennikarze. Najpierw z warszawskiej gazety, potem z ogólnopolskiego portalu. A to nie był koniec.
Jagoda, ktoś do ciebie pisze po angielsku! mąż podał jej telefon. Chcą wywiadu.
Okazało się, że The Mirror, wielki amerykański portal, chce opisać niezwykłego kota z Polski. Zaraz podeszły kolejne media: niemiecki magazyn, australijski serwis, japońska gazeta.
Franiu, jesteś gwiazdą światowego formatu uśmiechnęła się Jagoda, głaszcząc kota za uchem. Wiesz, że omawiają cię w Tokio?
Franek patrzył na nią tym swoim przenikliwym spojrzeniem i przewrócił się na grzbiet, udając, że cały ten fenomen nic go nie obchodzi.
Po pewnym czasie z Niemiec przyjechała ekipa telewizyjna. Jagoda drżała co będzie, jeśli Franek się przestraszy albo zawstydzi? Ale kot pozostał sobą: siedział nieco przekrzywiony, wielkie oczy, znów próbował nieudolnie wskoczyć na kanapę.
Fantastisch! zachwycał się operator. Jaki on naturalny!
Na koniec reżyser uścisnął Jagodzie dłoń.
Dziękujemy, że go pani uratowała. Dzięki takim ludziom świat staje się lepszy.
Jagoda odprowadziła ich z gulą w gardle. Czy to wszystko naprawdę jej się przydarza Temu samemu chorowitemu kotkowi spod kompostu?
Wieczorem siedziała na kanapie, a Franek rozgościł się na jej kolanach. Za oknem sączył się deszcz, lampka rzucała złote światło, w domu panował błogi spokój.
Wiesz, Franiu powiedziała cicho Jagoda, głaszcząc go po miękkim futrze jak cię przyniosłam, ludzie powtarzali, że nie warto wydawać pieniędzy i czasu na taką wadliwą istotę. A teraz piszą o tobie na całym świecie, ludzie się uśmiechają, gdy cię oglądają. Piszą, że dajesz im wsparcie w trudnych dniach, że twoja mina wywołuje śmiech, gdy świat jest przykry.
Franek zamruczał i spojrzał na nią, jakby właśnie odkrył tajemnicę wszechświata.
Pokazujesz mi i tysięcom innych ludzi, że każdy zasługuje na szansę. To, co dla jednego jest wadą, dla drugiego staje się cudem. Miłość naprawdę potrafi czynić cuda.
Telefon zabrzęczał tym razem napisał dziennikarz z Litwy.
Jagoda uśmiechnęła się. Nigdy nie spodziewała się, że będzie rozmawiać z ludźmi z całego świata, że jej chory kociak z ogródka trafi na usta wielu. Ale najważniejsze było coś innego. Franek żył, na swój sposób szczęśliwy i wyjątkowy. Nie potrafił zwinnie wdrapywać się na drzewa, jak inne koty, ale potrafił rozpraszać smutki tysięcy ludzi jednym zdjęciem. To było warte najwięcej.
Dziękuję ci, Franiu szepnęła Jagoda. Za odwagę, za wytrwałość, za to, że pokazujesz nie ma sytuacji bez nadziei, jest tylko brak serca i cierpliwości.
Franek zamruczał radośnie i zamknął oczy. Nawet we śnie na jego mordce tkwił lekki grymas zdumienia jakby sam nie do końca wierzył, jak niezwykłą przebył drogę.
A gdzieś daleko ludzie otwierali stronę niezwykłego kota z Grodziska Mazowieckiego, oglądali jego zdjęcia i pojmowali ważną prawdę: piękno jest względne, a dobroć nieprzemijająca. Tylko ona potrafi zamienić zagubionego, chorego kociaka w gwiazdę, która rozświetla świat tysiącom ludzi.
