Mój mąż, mający już 45 lat, zapomniał o moich urodzinach, które przypadają 27 lutego, i właśnie tego dnia pojechał z kolegami na ryby: podczas jego nieobecności przygotowałam taki prezent, że teraz tę datę zapamięta na zawsze…
Z wiekiem mój mąż rozwinął w sobie osobliwą umiejętność potrafił perfekcyjnie przypomnieć sobie, kiedy wymienić olej w samochodzie, kiedy jego kumple zbierają się na wędkowanie nad Wisłą, kiedy zaczyna się najlepszy sezon na okonia. Natomiast nasze rodzinne rocznice, jakby rozpuszczały się w jego głowie bez śladu.
Zazwyczaj ratowałam sytuację, uprzedzając fakty. Przemycałam aluzje, zostawiałam karteczki na lodówce, potrafiłam powiedzieć wprost. Jednak czterdzieste piąte urodziny chciałam przeżyć inaczej bez podpowiedzi i próśb. Naiwnie liczyłam, że ćwierć wieku wspólnego życia czegoś nauczy.
Piątkowy poranek. Artur pędził po mieszkaniu, pakując przynęty i stary plecak.
Bożenko, widziałaś mój termos? Chłopaki już czekają pod blokiem. Jedziemy na Pilicę, teraz najlepszy czas na sandacza. Wrócę w niedzielę, zasięgu raczej nie będzie.
Machinalnie musnął mnie w policzek, nawet nie patrząc.
Nie smuć się, kup sobie coś słodkiego.
Drzwi trzasnęły. Podeszłam do kalendarza wiszącego w kuchni. Data otoczona czerwoną kredką. Moje urodziny. On nie tylko zapomniał. Wybrał właśnie ten dzień na swoje hobby.
Najpierw ścisnęło mnie w piersi, potem nastała we mnie taka cisza, jak zimą nad jeziorem. Wtedy w głowie zrodził się pomysł, jak nauczyć Artura lekcjiże są sprawy ważniejsze niż ryby i kumple. Plan przyjął kształt jak we śnie. Kiedy wrócił, czekała na niego niespodzianka. Tych urodzin już nigdy nie zapomni.
A co konkretnie zrobiłam? Zaraz opowiem…
Artur miał swoją tajną skrytkę. Żelazny zapas, który chomikował skrupulatnie na nowy silnik do łódki. Pieniądze leżały w sejfie ukrytym pod stertą starych legitymacji. Znałam kod, bo jego fenomenalna pamięć czasem płatała figle.
Uzbierała się pokaźna suma. Niemal sto dziesięć tysięcy złotych. Otworzyłam sejf, podjęłam decyzję.
To były zupełnie inne dni, niż zazwyczaj pozwalałam sobie przeżyć. Zamówiłam catering, zaprosiłam przyjaciółki ze szkoły, udekorowałam mieszkanie bukietami tulipanów. Balowałyśmy, muzyka i śmiechy odbijały się echem od ścian, szampan lał się strumieniami. Kolejnego dnia kolacja w restauracji z widokiem na panoramę Krakowa, a potem luksusowy wieczór w spa.
Na koniec broszka, którą oglądałam od dawna przez szybę sklepiku na rynku, ale zawsze rezygnowałam ze względu na wspólne sprawy.
W niedzielny wieczór rozległ się zgrzyt klucza. Artur wszedł, zadowolony, z pełnym wiadrem leszczy.
Bożenka, patrz, co przywiozłem! Było kapitalnie!
Zatrzymał się w progu salonu. Na stole sterta pustych butelek po winie, w kącie plecione kosze z kwiatami, na kanapie torby z najdroższych sklepów przy Floriańskiej.
Co tu się działo? Mieliśmy gości?
Byli. Odpowiedziałam spokojnie. Miałam urodziny. Skończyłam czterdzieści pięć lat. Pamiętasz?
Zastygł. Potem powoli wypuścił powietrze.
No nie… Bożenka, naprawdę zapomniałem. Przepraszam. Po prostu wyleciało z głowy…
Wiem. Dlatego w tym roku postanowiłam nie martwić się i zorganizowałam wszystko sama. Prezent też wybrałam bez twojej pomocy.
Jego wzrok pobiegł do gabinetu. Drzwiczki sejfu niedomknięte. Pobladł, rzucił się do schowka. Po chwili wrócił, patrząc pustym spojrzeniem.
Gdzie są pieniądze? Tam już nic nie ma! Gdzie moja skarbonka?
Tu, zatoczyłam ręką po pokoju.
Wszystko wydałaś?! To przecież silnik! Dwa lata zbierałem!
A ja znosiłam przez dwadzieścia pięć. Powiedziałam cicho, lecz stanowczo. Zapomniałeś o moim jubileuszu. Postarałam się, żebyś zapamiętał go na zawsze.
Usiadł ciężko na kanapie i raz patrzył na wiadro z rybami, raz na pusty sejf, raz na mnie. Awantura nie miała sensu w końcu te pieniądze były wspólne.
Ryby czyścił w kompletnej ciszy.
Minęło pół roku. Na silnik zbiera od nowa. Za to w jego telefonie teraz notificationy brzęczą miesiąc, tydzień i dzień przed każdą ważną datą. Niektóre lekcje słono kosztują. Ale tę zapamięta na całe życie.
