Jedyny syn zaskoczył nas pewnego dnia, mówiąc, że chce się ożenić ma przecież dopiero 22 lata! Z mężem jednak postanowiliśmy nie robić mu przeszkód, bo sami zawarliśmy związek małżeński bardzo młodo mój mąż miał wtedy niewiele ponad 22 lata, a ja dopiero 19. Uznałam więc, że taka już kolej rzeczy. Poza tym narzeczona syna przypadła nam do gustu: była to Małgorzata, studiowali razem na tym samym kierunku. Gdy dotarło do nas, że to już postanowione, rozpoczęliśmy przygotowania do ślubu. Skoro Michał jest naszym jedynym dzieckiem, chcieliśmy zorganizować mu godne wesele.
Jak wypada, przyjęliśmy zaproszenie i pojechaliśmy z mężem w odwiedziny do rodziców Małgorzaty, czyli do naszych przyszłych przyszwagrów. O dziewczynie nie wiedzieliśmy zbyt wiele, widzieliśmy ją tylko kilka razy z naszym synem. Małgorzata mówiła, że mieszka z mamą na wsi niedaleko Krakowa. Zgodnie z tradycją uprzedziliśmy o naszym przyjeździe.
Mąż kupił kwiaty, ja upiekłam sernik i wyruszyliśmy do przyszłej rodziny. Już na miejscu pierwsze, co nas uderzyło, to niezwykle zadbane i czyste podwórko.
Dom, choć już trochę wysłużony, był schludny i przytulny. Drzwi otworzyła nam przyszła świekra, pani Jolanta. Od razu zrobiła na nas bardzo dobre wrażenie: elegancka, serdeczna kobieta. Zaprosiła nas do stołu, na którym pojawiły się pyszne domowe potrawy było widać, że mocno się starała. Siedzieliśmy dłużej, Jolanta okazała się ciepłą osobą, ale o ślubie nie udało się nam nic ustalić. Zaraz na początku jasno jednak zaznaczyła, że niestety nie stać jej na udział w kosztach wesela. Po tych słowach zauważyłam, jak bardzo niezręcznie zrobiło się Małgorzacie, a Michał był wyraźnie rozczarowany. On sam marzył o weselu bardziej dla Małgosi, bo wiedział, jak bardzo ona tego pragnie. Z mężem podjęliśmy więc decyzję, że sfinansujemy całe przyjęcie, a jak będzie dalej życie pokaże.
Poprosiliśmy tylko, żeby Jolanta zaprosiła kilka najważniejszych osób od siebie. Wiadomo, nikt nie przychodzi na polskie wesele z pustymi rękoma, a to, co bliscy dadzą w kopertach, pokryje miejsca dla nich w restauracji. Choć Jolanta przez długi czas się wahała, ostatecznie przekonaliśmy ją, aby wsparła dzieci w tej wyjątkowej chwili.
W środę, tuż przed weselem, usłyszeliśmy dzwonek do drzwi. Ku naszemu zaskoczeniu, na progu stała nasza przyszła świekra. Zaprosiliśmy ją do środka, poczęstowaliśmy herbatą. Przez chwilę nie wiedziała, jak zacząć rozmowę, ale w końcu wyciągnęła z torebki biały kopertowy i pieniądze. Okazało się, że tak bardzo wstydziła się naszej propozycji, iż poszła do banku i wzięła na tę okazję kredyt. Prosiłam ją, by oddała pieniądze do banku, bo przecież widziałam, jak skromnie z córką żyją. Jednak Jolanta ani myślała ustępować twierdziła, że decyzję już podjęła.
Wesele odbyło się wspaniale dzieci były bardzo szczęśliwe. W trakcie przyjęcia Jolanta po raz kolejny mnie zaskoczyła: zobaczyłam, jak zadbana i piękna potrafi być. Miała tylko 45 lat, już od dawna była rozwiedziona, córkę wychowywała sama. Na weselu prawie jej nie poznałam fryzura, makijaż, elegancka sukienka metamorfoza była widoczna dla wszystkich, także dla mojego szwagra Wojciecha. Wojciech ma 46 lat, też jest rozwiedziony i od dziesięciu lat mieszka oraz pracuje w Polsce. Przyjechał specjalnie na ślub siostrzeńca.
Wojtek przez cały wieczór zerkał na Jolantę, a po weselu oznajmił, że jeszcze trochę zostanie pod Krakowem. Od razu domyśliłam się, czemu Już w następną niedzielę znowu jechaliśmy na wieś do Jolanty tym razem w innym celu, bo z Wojtkiem chciał się jej oficjalnie oświadczyć. Związek Jolanty i Wojciecha szybko się rozwinął, pobrali się, a po kilku miesiącach brat zabrał żonę do siebie do Warszawy.
Tak oto moja świekra stała się naprawdę częścią naszej rodziny. Uważam, że Jolanta zasługuje na szczęście i cieszę się, że życie napisało dla nas wszystkich takie piękne zakończenie.
