Między prawdą a marzeniem
Weronika siedziała w fotelu, szczelnie owinięta ciepłym kocem, rozkoszując się ciszą swojego podwarszawskiego mieszkania. Za oknem padał śnieg, płatki tańczyły w powietrzu, powoli przykrywając parapet białą kołderką jakby cała Warszawa była jedną wielką parką na śnieżnej randce. Dopiero co wróciła z przymiarki sukni ślubnej, na którą czekała chyba od dzieciństwa. Wciąż trzymała w rękach siatkę z dodatkami: delikatnymi kolczykami, cienką tiarą i innymi ozdobami, które miały sprawić, że w tym dniu poczuje się jak bohaterka starej piosenki. W myślach już widziała siebie w wymarzonej sukni, dosłownie czuła te spojrzenia rodziny, tę lawinę achów i ochów od ciotek i wyciskanych przez mamę łez wzruszenia.
Ten błogi spokój przerwał nagły dzwonek do drzwi. Weronice aż podskoczył koc i odruchowo zacisnęła go mocniej. Spojrzała na zegar dziesięć minut do siódmej wieczorem. Kto normalny puka o tej porze? Chyba tylko kurier z kolejną paczką na ostatnią chwilę albo sąsiadka spod trójki, która wiecznie gubi się w terminach i potrzebuje odrobiny cukru na już.
Podchodząc nieco nieśmiało do drzwi, zerknęła przez wizjer. Za drzwiami stał mężczyzna wysoki, ale twarz ledwie zasłonięta szalikiem. Weronika ani myślała otwierać od razu.
Kto tam? rzuciła swoim zdecydowanym głosem, który brzmiał jednak trochę jak głos stremowanego kociaka.
To ja, Wojtek odpowiedział, lekko przytłumiony przez drzwi głos, który mimo wszystko rozpoznała od razu. Musimy pogadać. Serio.
Weronika zawahała się. No nie, imprezy z Wojtkiem jako nieproszonym gościem jeszcze nie miała. Ale w głowie pojawiła się myśl: a może u Kingi ich wspólnej znajomej coś się wydarzyło? Westchnęła i przekręciła zamek. Wojtek stał na progu, z ramion spływały resztki śniegu, a na czarnym płaszczu pojawiły się brzydkie mokre plamy. Twarz miał bladą jak po spotkaniu z egzaminatorem, a w oczach coś pomiędzy szaleństwem a gorączką. Jeszcze nigdy go takiego nie widziała Na moment przyszło jej do głowy, czy na pewno dobrze zrobiła, wpuszczając go do środka.
Wchodź rzuciła wreszcie, starając się nie wyglądać na zaniepokojoną. Bo co miała zrobić walnąć mu drzwiami przed nosem? Zaraz oskarży ją o brak serca. Jesteś cały przemoczony.
Wojtek przeszedł do pokoju i nawet butów nie zdjął ślady zostawiał na jasnym parkiecie jak szczeniak po spacerze. Patrzył gdzieś przed siebie, jakby właśnie tam rozgrywał się sens życia. Weronika przez chwilę patrzyła na niego z narastającym niepokojem. Było jasne, że tej rozmowy łatwo nie zapomni.
Weronika odetchnął głęboko i zacisnął palce na rękawiczkach, które wciąż trzymał. Nie wytrzymam już dłużej, muszę to powiedzieć. Kocham cię!
Ona zamarła z niedowierzaniem.
Wojtek, ty chyba zaczęła, ale głos zniknął, zanim dokończyła.
Nie dał jej dojść do słowa. Zbliżył się o krok cały spięty, jakby wszedł na rozmowę kwalifikacyjną, od której zależy całe jego życie.
Wiem, że wychodzisz za mąż. Wiem, że to szaleństwo! Ale milczeć już nie mogę! Od miesięcy próbuję wyrzucić cię z głowy bez skutku. Próbowałem nawet z Kingą, żeby być bliżej ciebie! Ale to było na darmo. Kingi nie kochałem nigdy nigdy!
Weronika poczuła zimno w środku. Co?! Wojtek spotykał się z Kingą tylko po to, by być bliżej niej? A Kinga naprawdę się zauroczyła! Super, po prostu kawa z goryczą.
Odłożyła na bok koc, jakby mógł ją ochronić przed absurdalną rzeczywistością. Powietrze w pokoju zgęstniało, a ona sama miała wrażenie, że zaraz zabraknie jej tlenu.
Wojtek rozumiesz, co mówisz? Mam narzeczonego, którego kocham! Wychodzę za mąż, to poważne. Planujemy ślub, wspólną przyszłość. No i Kinga
On kiwnął głową w oczach ból wymieszany z tytaniczną determinacją, jakby właśnie pożegnał się z brzemieniem, które nosił od zawsze.
Wiem, że tracę cię na zawsze jęknął, chwila dramatycznej pauzy. Ale gdybym nie powiedział, całe życie bym sobie tego nie darował. A Kinga to dla mnie nikt. Przykro mi.
Weronika czuła, jak coś w niej się kurczy. Powiedziała już tylko, jakby dystansując się od sytuacji:
Co ty wygadujesz? Jak cię język nie boli!
To prawda! Wojtek był nieustępliwy. Kinga była tylko pretekstem. Myślałem, że może kiedyś mnie dostrzeżesz, docenisz, zobaczysz, jaki jestem troskliwy, hojny Wiem już teraz bez ciebie moje życie nie ma sensu.
Klęknął na jedno kolano, z drżących palców wyjął małe pudełeczko z pierścionkiem cieniutka obrączka z maleńkim oczkiem błysnęła w świetle lampy.
Rzuć go! Rzuć narzeczonego! Zostań ze mną sprawię, że będziesz szczęśliwa jak nigdy!
Weronika zaniemówiła. W głowie krążyły wspomnienia tu Wojtek żartuje z Kingą na domówce, tu trzyma ją za rękę, tam patrzy na nią z czułością To wszystko kłamstwo? Cały obrazek rozsypał się w puzzle bez instrukcji.
Wstań powiedziała cicho. Proszę cię, wstań.
Wojtek powoli się podniósł, w oczach tliła się jeszcze iskierka nadziei, która znikała z każdą sekundą.
Nie wierzysz mi? zapytał cicho, nagle nieco bezradny.
Wierzę odpowiedziała łagodnie, ale stanowczo wierzę, że mówisz prawdę. Ale to nic nie zmienia.
Odsunęła się lekko dosłownie i w przenośni. Wiedziała, że nie ma tu miejsca na subtelne niedopowiedzenia.
Jesteś moim przyjacielem, Wojtek. Ale kocham innego. Zaręczyłam się z nim, bo jest moim przeznaczeniem nie widzę ciebie w tej roli. Jesteś w porządku, ale zupełnie nie w moim typie.
Wojtek podszedł do Weroniki jeszcze o krok, jakby próbował ostatniej szansy.
Dlaczego? spytał, głos mu się złamał, ale trwał przy swoim. Przecież widziałem, jak na mnie patrzyłaś
Weronika delikatnie przesunęła się w stronę wyjścia szczerze mówiąc, zaczynało być trochę niepokojąco. Zerkała już kątem oka, co zrobi, jeśli Wojtek postanowi się rzucić na kolana i popłynąć w dramatycznych wyznaniach. W razie czego lekki popych, on spada na kanapę, a ona zwiewa na klatkę schodową…
Nie ma między nami nic, Wojtek stwierdziła spokojnie. To, co czujesz, to nie miłość, tylko obsesja. Wymyśliłeś sobie bajkę, a ja w niej zagrałam główną rolę. Wystarczy już tych wyznań.
Wojtek zacisnął pięści nie z wściekłości, tylko rozpaczy. Próbował jeszcze ratować się argumentami, których sam nie czuł.
Mylisz się! Nigdy nikogo nie kochałem tak, jak ciebie. To nie fikcja!
Weronika ugryzła się w język, żeby nie wybuchnąć.
A Kinga? spojrzała mu w oczy z wyraźnym wyrzutem. Zastanawiasz się, jak bardzo ją skrzywdziłeś? Bawiłeś się jej uczuciami, używałeś jej, a teraz przychodzisz do mnie i liczysz, że rzucę wszystko dla twojej histerii?
Wiem, zawaliłem odpowiedział mężczyzna, spuszczając wzrok. Ale nawet gdybym mógł zacząć od nowa, niczego bym nie zmienił!
Na czyimś nieszczęściu nie zbudujesz własnego szczęścia pokręciła głową i zerknęła na leżący na stoliku telefon. Byle tylko zdążyć, zanim sytuacja wymknie się spod kontroli. Poza tym kochasz wyobrażenie o mnie, a nie mnie prawdziwą prawie się nie znamy. To wszystko tylko mit.
Milczała chwilę, potem dorzuciła:
Musisz pogadać z Kingą. Powinna znać prawdę, a ty przeprosić.
Wojtek znieruchomiał, ledwie zauważalnie zaciskając drżące dłonie.
A po co? Przecież jej i tak nie kocham. Ona mnie tylko irytuje. A z tobą z tobą to co innego.
W jego oczach pojawił się ból, na moment Weronice prawie zrobiło się go żal… Ale nie była na tyle naiwna, żeby się rozczulić. Jeszcze tego brakowało pomyślałby, że ma szansę. Trzeba być jasnym!
Ze mną też nie masz żadnych szans oznajmiła stanowczo. I jak myślisz, będę milczeć? Uprzedzę Kingę, niech nie ma złudzeń.
Wojtek przez sekundę patrzył na nią ciężkim spojrzeniem, które śmiało mogłoby wziąć udział w castingu na złego z polskiego serialu kryminalnego. W końcu tylko burknął:
Odchodzę. Ale nie poddam się! I będę czekał. W końcu zrozumiesz, że powinniśmy być razem.
Nie pofatyguj się, proszę przewróciła oczami pesymistycznie. Żyj swoim życiem i wreszcie zobacz różnicę między prawdziwą kobietą a wyśnionym ideałem. A teraz… wyjdź, proszę.
Wojtek powoli ruszył do drzwi. Każdy krok jakby ważył tonę wyglądał na człowieka, który przegrał los na loterii i jeszcze musi za to zapłacić podatek. Na progu odwrócił się jeszcze raz.
Dziękuję za szczerość rzucił bez melodramatu. I tak się nie żegnam.
I wyszedł, zamykając za sobą drzwi jakby z namaszczeniem. Weronika przez chwilę patrzyła na drzwi, aż jej napięcie przypominało ugniataną kartkę papieru. Podeszła do okna Polacy mają to we krwi i przez chwilę śledziła, jak Wojtek znika między zasypanymi śniegiem samochodami na podwórku. Ramiona miał opuszczone, szedł, jakby dźwigał worek z zamrożonymi pierogami.
Weronika poczuła, że czas działać. Bo jak go nie uprzedzi… Kto wie, co jeszcze Wojtek powie Kindze? A jak zacznie ściemniać i wymyślać bajki?
Wyjęła telefon, odszukała numer Kingi i zadzwoniła. Serce zabiło mocniej, ale głos starała się mieć spokojny:
Kinga, cześć. Musimy pogadać. To ważne.
Po drugiej stronie szelest przesuwanej kartki, a potem głos nieco zatroskanej koleżanki:
A co się dzieje? Brzmisz poważnie. To coś z narzeczonym?
Weronika westchnęła. Nie chciała dramatyzować, ale nie mogła też niczego zatajać.
Przed chwilą był u mnie Wojtek zaczęła ostrożnie. Wyjaśnił wszystko. Mówi, że spotykał się z tobą tylko po to, żeby być bliżej mnie. Twierdzi, że nigdy cię nie kochał.
Przez chwilę była całkowita cisza. Weronika niemal widziała Kingę, która teraz ściska telefon i zbiera myśli. Dopiero po chwili odezwała się, głosem drżącym jak chrust w ognisku:
Czyli to prawda? On naprawdę ale jak to możliwe
Nie chcę cię zasmucać, ale nie mogę ci pozwolić żyć w nieświadomości. Jesteś moją najlepszą przyjaciółką! Weronika niemal wypaliła jednym tchem. Powiedział, że kocha wyłącznie mnie i że chce, żebym rzuciła narzeczonego. Kinga, powiem szczerze on zachowuje się dziwnie. Bałam się zostać z nim sama!
Kinga znów zamilkła, potem ciężko westchnęła:
Rozumiem powiedziała łamiącym się, ale stanowczym tonem. I co dalej?
Sama nie wiem przyznała Weronika. Zaraz pewnie pójdzie do ciebie. Sama lepiej się upewnij, że jesteś bezpieczna.
Kinga zamilkła na dłużej, potem spokojnie odpowiedziała:
Nie przejmuj się. Dam sobie radę. Dzięki, że powiedziałaś.
Przepraszam, że tak musisz się dowiadywać. Naprawdę mi przykro.
Lepiej wiedzieć, niż żyć w bajce w głosie jej przyjaciółki było już mniej drżenia trochę jakby uderzyła się w serce, żeby się rozgrzać.
Pożegnały się i Weronika znów została sama. Usiadła przy oknie, patrząc jak Warszawa staje się coraz bielsza. Gdzieś tam, wśród tych zasypanych śniegiem bloków, dwie osoby właśnie próbowały posklejać połamane serca, a ona sama mogła chyba tylko liczyć, że w końcu wszystko się jakoś ułoży.
W myślach Weroniki kotłowały się różne scenariusze. Kinga pewnie długo nie prześpi tej nocy. Ale Weronika wiedziała: lepsza szczera prawda niż słodkie kłamstwo, które i tak kiedyś pęknie jak balon z Biedronki.
************************
Tymczasem Kinga siedziała przy kuchennym stole, a słowa Weroniki odbijały się wewnątrz jej głowy jak echo w Zakopanem. Wspominała, jak Wojtek pierwszy raz zaprosił ją na spacer wtedy było miło i beztrosko, komplementował jej śmieszny szalik i śmiał się z jej suchych żartów. Odtwarzała w pamięci każdą scenę i pytała sama siebie, ile w tym było prawdy.
On nigdy mnie nie kochał obracała tę myśl, jak rosół na niedzielę. To nie bolało spektakularnie było raczej jak szybkie odklejenie plastra: krótko, ale intensywnie.
Podniosła filiżankę z zimną już herbatą tej nawet nie spróbowała. Ciszę przerywało tykanie zegara, którego Kinga pierwszy raz szczerze zaczęła nienawidzić.
Westchnęła. Co teraz? Zadzwonić do Wojtka? Poczekać? Uciec do Weroniki? Żadne z tych rozwiązań nie wydawało się słuszne. Najlepiej po prostu zawiesić wszystko i pozwolić sobie na chwilę rozpaczy.
I wtedy rozdzwania się domofon. Kinga podskakuje, przez chwilę zbierając się w sobie, a potem podchodzi do drzwi. Za nimi stoi Wojtek, cały jak go śniegiem okryli. Płaszczyk już przesiąknięty, włosy białe jak styropian, a oczy szklane, jakby wciąż śpiewał kocham cię, kochanie moje.
Kinga zaczął bez zaproszenia. Muszę ci wszystko powiedzieć. Ja ja nigdy
Weronika już mi powiedziała przerwała mu, starając się nie być dla siebie za ostra. Raczej nie zaskoczysz mnie niczym nowym.
Wojtek zamarł. Zamrugał, ukradkiem starając się znaleźć w jej oczach cień sympatii.
Czyli zdążyła wymamrotał zrezygnowany. Chciałem sam zanim usłyszysz od innych.
Kinga skrzyżowała ręce na piersi w głowie burza, na zewnątrz poker face.
Po co przyszedłeś? zapytała, trochę drżąc. Powtórzyć wszystko jeszcze raz? Ostatecznie mnie upokorzyć?
Nie… podszedł o krok, ale cofnęła się odruchowo, jakby miał w kieszeni sprzęt do hipnozy. Chciałem przeprosić. Za kłamstwo i za to, że cię użyłem.
Zrobił przerwę, jakby wydzielał słowa pipetą.
Wiem, że to niczego nie zmienia. Przepraszam za ból. Nie proszę o wybaczenie. Musiałem powiedzieć to wprost.
Kinga milczała. Nie była zła, nie była roztrzęsiona raczej czuła nieprzyjemny chłód rozczarowania.
Mogłeś powiedzieć wcześniej. głos jej drżał, ale była stanowcza. Nie musiałeś mnie wykorzystywać tylko po to, żeby zbliżyć się do Weroniki.
Nie miałem głowy do myślenia rzucił, uśmiechając się gorzko. Bałem się, że Nika mi się wymknie z rąk. Chciałem jej miłość zdobyć do końca.
Wojtek wyciągnął z kieszeni pudełeczko z pierścionkiem i podał je Kindze.
Masz, weź ten pierścionek. Chociaż tyle mogę powiedział, ledwie słyszalnie.
Kinga spojrzała na skromny złoty pierścionek zupełnie nie jej gust, zupełnie nie jej historia. Chciał ją jeszcze bardziej zdołować? Takie akcje to może w Na Wspólnej.
Podniosła wzrok nieco chłodniej:
Zachowaj go odpowiedziała bez cienia żalu. Nie chcę nic twojego.
Wojtek niemal się skulił, zamykając pudełeczko dłońmi.
Kinga, przyznaję schrzaniłem wszystko. Ale naprawdę chcę coś naprawić!
Kinga spojrzała na niego sceptycznie:
Naprawić? roześmiała się, choć bardziej z niedowierzania. Chyba możesz wyjechać albo co najwyżej zaadoptować kota. Ja nie chcę zaczynać niczego od nowa.
Chciałem spróbować jeszcze raz, już na czysto szepnął Wojtek.
Kinga pokręciła głową dokładnie wiedziała, o czym mówi. Ale to już nie dla niej.
Najpierw trzeba mieć zaufanie do kogoś stwierdziła sucho. Ty je zrujnowałeś doszczętnie. Przepraszam, ale nie zamierzam rozdzielać cię z moją rzeczywistością. Potrzebuję czasu i dystansu. I nie chcę, żebyś próbował naprawiać to, czego już naprawić się nie da.
Wojtek opuścił głowę w dłoniach bez sensu ściskał teraz pierścionek, który był bardziej kulą u nogi niż symbolem romantyzmu.
Rozumiem Przepraszam, za wszystko.
Obrócił się, ale zanim wyszedł ostatni raz zerknął w jej stronę.
Gdybyś kiedyś chciała pogadać
Nie będę chciała przerwała spokojnie, ale zdecydowanie. To wszystko.
Nie zdążyła jeszcze dokończyć, a ktoś zadzwonił do drzwi. Kto by tam jeszcze? Poczta Polska o tej godzinie nie chodzi!
Otworzyła i zobaczyła… Aleksandra narzeczony Weroniki. Wysoki, elegancki, z zadbanymi włosami, spojrzeniem przypominającym kierownika ze skarbówki. Ani się nie uśmiechnął, ani nie rzucił tekstem na rozruch od razu do rzeczy:
Mogę wejść?
Kinga zaprosiła go gestem, kątem oka zauważając, jak Wojtek robi się blady jak twarożek.
Wiem, co tu się wydarzyło powiedział Aleksander spokojnie. Wiem też, jak postąpiłeś wobec niej. I wobec Kingi.
Wojtek zaczął coś bąkać w obronie, ale Aleksander uciął:
Dość! Weronika wszystko mi powiedziała. I wiesz, co myślę? Że na pewne rzeczy słowa już nie wystarczą.
Zrobił krok w stronę Wojtka ten nawet nie próbował uciekać, tylko przykleił się do ściany jak plakat z Latającego Cyrku.
Sasza, nie trzeba próbowała wstawić się Kinga. Może i zrobił źle, ale naprawdę nie chciała, żeby ktoś wymierzał mu sprawiedliwość rodem z Pragi. Cóż, nie każda kobieta lubi, gdy dwaj mężczyźni biją się o nią na oczach.
Aleksander zbył ją tylko gestem:
To już nie twój problem. Teraz nauczka musi zaboleć.
Kinga zatrzymała się, niepewna, czy bronić Wojtka, czy odsunąć się na bok.
Aleksander jednym płynnym ruchem zafundował Wojtkowi lewą prostą bez przesadnej brutalności, ale na tyle skutecznie, by zarobił klasyczny polski śniak i pamiątkę do lustra. Wojtek zsunął się na podłogę i dyskretnie wytarł krew z wargi.
Jeszcze raz zbliżysz się do Weroniki albo Kingi pożałujesz tego podwójnie. Jasne?
Wojtek nie odpowiedział. Wstał, spojrzał raz jeszcze na Kingę (na próżno próbując wychwycić w jej oczach współczucie), po czym wyszedł bez słowa, cicho zamykając drzwi.
Aleksander odwrócił się w stronę Kingi, lekko zmieniając wyraz twarzy na cieplejszy:
Wybacz. Przemoc nie jest rozwiązaniem na wszystko, ale czasem facet zrozumie coś dopiero, gdy poczuje na własnej skórze.
Kinga milczała była zaskoczona, ale nie szokowana. Było w tym coś męskiego, ale i… dziecinnego.
Nie powinieneś aż tak no ale cóż, jest już po wszystkim. Dziękuję za wsparcie wyrzuciła z siebie w końcu.
Aleksander uśmiechnął się prawie przyjacielsko.
Weronika bardzo się o ciebie martwi. Chciała przyjść, ale przekonałem ją, że sam to załatwię.
Jesteście dobrą parą westchnęła Kinga. I cieszę się, że ona ma przy sobie takiego człowieka.
Zapanowała cisza. Za oknem śnieg sypał jak konfetti na Andrzejki, a Kinga, mimo całej burzy emocji, poczuła, że świat znowu zaczyna nabierać stabilności. I że nie została zupełnie sama.
Kiedy Aleksander odszedł, usiadła na kanapie. Koniec pomyślała. I w tym jednym słowie poczuła chyba ulgę. Dalej będzie musiała się pozbierać, odzyskać do siebie zaufanie, ale wiedziała, że to początek a nie koniec.
********************
Gdzieś na Powiślu, Wojtek szedł pod śniegiem bez kaptura. Gdyby ktoś zapytał, byłoby mu wszystko jedno, czy zmarznie, czy dojdzie cały. Głowa obolała nie tylko po ciosie, ale i z rozpaczy. Stracił Kingę bezpowrotnie i wyśnił sobie coś, czego nigdy nie było. Był sam to była jego kara i jedyna sprawiedliwa odpłata.
Następnego dnia pojawił się w pracy z podbitym okiem i rozbitymi ustami. Koledzy patrzyli ukradkiem, szeptali, ale nie pytał nikt kultura pracy po polsku. Tydzień później złożył podanie o przeniesienie do oddziału w Krakowie. Kierownik tylko spojrzał i podpisał, nie wnikając w szczegóły. Wojtek wiedział na tych ulicach nie zazna już spokoju. Każdy tramwaj, każda kawiarnia przypominały mu jego własną głupotę.
Przed wyjazdem oddał pierścionek do jubilera. Otrzymał kilkaset złotych tak prosto i prozaicznie kończą się romantyczne historie. Te pieniądze przelał Kindze, wpisując tylko: Przepraszam. To twoje. Bez słów, bez czułości tylko nieporadny gest z poczucia winy.
W dzień przeprowadzki stał pod klatką i patrzył w szare niebo, czując na twarzy zimno jakby całe miasto go oskarżało. Sam wszystko schrzaniłem westchnął cicho. Nie brzmiało to jak lament bardziej jak trzeźwe podsumowanie życiowego wykładu. Gdy taxi podjechało, spojrzał ostatni raz na blok, gdzie w jednym mieszkaniu jeszcze niedawno myślał, że świat mu sprzyja. Teraz to tylko adres bez wspomnień.
Wsiadł do auta, kazał zawieźć się na dworzec, a na szybie powoli zaczęły znikać kontury codziennych ulic. Przed nim był nowy etap, być może nawet lepszy o ile zdoła sam sobie wybaczyć.
Tymczasem w ciepłej warszawskiej kawiarni, przy stoliku ustawionym tuż pod oknem, siedziały Weronika, Kinga i Aleksander. Przed nimi trzy wielkie kubki z gorącą czekoladą i kilka niepotrzebnych problemów wcześniejszego wieczoru.
Rozmowa toczyła się spokojnie a to o zbliżającym się weselu (Wiecie, bo moja mama to jeszcze nie wie, gdzie usadzić ciotkę Halinę…), a to o ślubnych zakupach, a to o przyszłych podróżach poślubnych do Karpacza (Może i tanio, ale za to polsko, nie?).
Aleksander, raczej z tych cichych liderów, dzisiaj był wyjątkowo opiekuńczy komentował delikatnie, pozwalał rozmowie płynąć.
Wiecie powiedziała Kinga, wpatrując się w śnieżną Warszawę powoli przykrytą białym kocem ja już się nie gniewam. Jest mi tylko żal, że wszystko tak się skończyło.
Powiedziała to bez żalu, bardziej jak dorosły o straconej szansie niż naburmuszona nastolatka.
Weronika położyła rękę na jej ramieniu:
Nie masz czego żałować powiedziała ciepło. Zasługujesz na kogoś szczerego i prawdziwego. Bez ściemy.
Kinga uśmiechnęła się blado i spojrzała z wdzięcznością:
I taki ktoś się znajdzie. Może zresztą szybciej, niż myślę.
To już nie była buńczuczna deklaracja, tylko spokojna pewność, że życie dopiero się zaczyna, a z przeszłości można się tylko pośmiać przy gorącej czekoladzie.
Za oknem Warszawa powoli zasypiała pod śniegiem, chowając pod białą pierzynką wszystko, co powinno już odejść w niepamięć. W kawiarni było ciepło i bezpiecznie i nawet jeżeli wieczór przyniósł łzy, teraz powoli rodziła się nadzieja na zupełnie nowy rozdział.
