Mąż mojego byłego męża zaniemówił, gdy zobaczył, w jakich warunkach przyszło nam żyć.
Dawno temu, poznałam Roberta na weselu naszych wspólnych znajomych w Krakowie. Przeprowadziłam się wtedy z małej wsi do miasta i podjęłam pierwszą poważną pracę. Prawdę mówiąc, byłam wtedy tak szczęśliwa, że wreszcie udało mi się wyjechać z rodzinnej wioski i zacząć nowe życie. Nasz związek szybko nabrał tempa po roku na świecie pojawiła się nasza córka.
Ale szczęście nie trwało długo.
Dlaczego nasza córka jest blondynką o niebieskich oczach, podczas gdy ty i ja mamy ciemne włosy? zapytał kiedyś Robert.
Kochany, przecież bardzo przypomina twojego ojca. Spójrz tylko, jak bardzo są do siebie podobni.
Nie opowiadaj mi głupot. Dziecko powinno być podobne do matki albo ojca, a nie do innych krewnych. A moja matka jest przekonana, że to nie moja córka.
Od samego początku wiedziałam, że Jadwiga, moja teściowa, była mi niechętna. Uważała, że nie kocham jej syna i że zależało mi tylko na ucieczce ze wsi. Ale teść, pan Zbigniew, był zupełnie inny ciepły i serdeczny człowiek. Był już dawno rozwiedziony z teściową, miał nową rodzinę w Warszawie, ale nigdy nie przestał troszczyć się o Roberta.
Wkrótce Robert sprowadził do naszego mieszkania inną kobietę. Bez słowa kazał mi się spakować i opuścić dom. Nie miałam innego wyjścia.
Rodzice nie zgodzili się mnie przyjąć z dzieckiem. Zadzwoniłam do przyjaciółki Haliny, która zgodziła się przygarnąć mnie na kilka dni. Potem znalazłam pokój w pracowniczym mieszkaniu w Nowej Hucie i przeprowadziłam się tam razem z córką. Niestety, pieniądze błyskawicznie się skończyły.
Pewnego dnia weszłam do sklepu spożywczego i usłyszałam znajomy głos.
Dziewczyny, gdzie wy się podziałyście? Nawet w wiosce was szukałem odezwał się pan Zbigniew, mój teść.
Dzień dobry, cieszę się, że pana widzę szepnęłam.
Wiem, co zrobił Robert. To było nie do wybaczenia Gdzie teraz mieszkacie?
Wynajmujemy pokój.
Dobrze. Spieszę się bardzo, muszę już iść, ale jak tylko wrócę, coś z tym mieszkaniem zaradzimy. Proszę, tu macie trochę na przeżycie przez dwa tygodnie podał mi kopertę z pieniędzmi w złotówkach.
Byłam ogromnie wdzięczna mogłam w końcu kupić jedzenie i mleko dla dziecka.
Pan Zbigniew przyjechał wcześniej niż zapowiedział i odwiedził nas w tym ciasnym pokoiku. Był wstrząśnięty tym, jak żyjemy. Nie mógł jednak nas do siebie zabrać jego druga żona była temu zdecydowanie przeciwna. Znalazł jednak inne wyjście wydał wszystkie swoje oszczędności, by kupić dla wnuczki kawalerkę w Krakowie i zapisał ją na jej nazwisko. Próbowałam odmówić tak kosztownego daru, ale nie dał się przekonać. Powtarzał, że to nie dla mnie, lecz dla wnuczki.
Po miesiącu mogłyśmy z córką urządzać się w naszym własnym kącie. Teść przywiózł nawet meble i sprzęty domowe.
Nie śpiesz się z oddawaniem córki do żłobka powiedział ciepło. Potrzebuje cię teraz najbardziej. Pomogę wam, nie martw się. Nawet moja żona się już uspokoiła i chce poznać swoją wnuczkę.
Jestem panu przeogromnie wdzięczna
Nie rycz, kochana. Pamiętaj, zawsze możesz do mnie przyjść po pomoc. Z czasem wszystko się ułoży, zobaczysz.
Dziś, z perspektywy lat, wiem, jak wielkie miałam szczęście, że moja córka trafiła na takiego dziadka, choć zabrakło jej dobrego ojca. On dał nam wszystko, byśmy mogły stanąć na nogi.
Lata płynęły. Zawędrowałam jeszcze raz do ołtarza, ale nigdy nie zapomniałam o Zbigniewie. Zawsze jest u nas mile widzianym gościem, a my często odwiedzamy go wraz z córką.
