Przeszłam na emeryturę i nagle dopadła mnie samotność, taka do szpiku kości. Dopiero na stare lata dotarło do mnie, że zmarnowałam całe życie na dbanie tylko o siebie.
Wiele Polek jest przekonanych, że samotność to największe zło. Szczęście to przecież dom pełen ludzi, wieczny harmider, czyli cała masa problemów i trosk do ogarnięcia. Ja absolutnie się z tym nie zgadzałam. Całe życie przeżyłam tak, żeby było wygodnie przede wszystkim mnie. Nikt ode mnie niczego specjalnie nie chciał. Zero zobowiązań. Zero domowych rozgrywek.
Po studiach dostałam robotę w dużej firmie turystycznej z Warszawy, co się zajmowała wycieczkami za granicę. Dodatkowo dorabiałam jako modelka dla znanej marki odzieżowej. Całkiem sporo na tym zarabiałam ponad przeciętną. Przyjaciółki miałam tylko takie śmigające po świecie, zawsze dobrze ubrane, z portfelem wypchanym złotówkami.
Chodziłam w sukienkach od najlepszych polskich projektantów i uważałam się za królową swojego życia. Zwiedziłam pół globusa od Malty po Zakopane. Mężczyźni pojawiali się w moim życiu i znikali, czasem miałam ich po dziurki w nosie, więc kiedy traciłam zainteresowanie, żegnałam bez sentymentu. O dzieciach w ogóle nawet nie myślałam. Komu by się chciało poświęcać swój wolny czas na jakieś pieluchy i bajki? Przecież nie po to ciężko pracowałam, by zamienić elegancki garnitur na fartuszek domowej matrony, trzęsącej się nad drobnostkami. Moja największa obawa? Odpowiedzialność.
Latka płynęły szybciej niż Wisła po roztopach. I co? Teraz siedzę na emeryturze, patrzę na moje zapiski i czuję, że jestem sama jak palec. Nigdy nie wyszłam za mąż, nie mam dzieci. Po raz pierwszy żałuję, że nie urodziłam choćby jednego potomka! Na początku nie chciałam, potem nie miałam ochoty, później czasu, a jeszcze później to już było zwyczajnie za późno. Nie postrzegałam macierzyństwa jako sensorycznej loterii dla kobiety.
Patrzę teraz z lekką zazdrością na moją siostrę Zofię, która krząta się wokół swoich dzieci i trójki wnucząt, a jej dom zawsze pełny ludzi, ciasta i herbaty. Byłam zadufana w sobie i nie słuchałam nikogo spoza własnej bańki. Teraz mam ochotę zmienić coś na stare lata: pogodzić się z rodziną, pobawić z wnukami siostry, może wyjść z kimś samotnym na ryby albo na dancing i stworzyć spóźnioną, lekko szaloną rodzinę. Może jeszcze się uda? Kto wie… W końcu w Polsce nie takie rzeczy się zdarzały!
