Mam 41 lat i dom, w którym mieszkam, należał kiedyś do moich dziadków. Gdy ich już zabrakło, została w nim moja mama, a po jej śmierci stał się moją własnością. Zawsze panowała tu cisza, porządek i spokój. Pracuję całymi dniami, wracam do pustego mieszkania. Nigdy nie spodziewałam się, że ten spokój może zostać zburzony przez decyzję, którą podjęłam z dobrego serca.
Dwa lata temu zadzwoniła do mnie daleka kuzynka, Weronika, cała we łzach. Rozwodziła się, miała małego synka, i nie miała gdzie zamieszkać. Poprosiła, żebym przyjęła ją na parę miesięcy, żeby mogła stanąć na nogi. Zgodziłam się, bo była rodziną i myślałam, że nie zmieni to mojego życia. Na początku było zupełnie w porządku zajęła jeden pokój, dokładała się trochę do rachunków, wcześnie wychodziła do pracy. Jej synek zostawał u sąsiadki. Żadnych problemów.
Po trzech miesiącach Weronika rzuciła pracę. Powiedziała, że to chwilowe, że szuka czegoś lepszego. Zaczęła całe dnie siedzieć w domu. Dziecko nie chodziło już do sąsiadki, tylko zostawało u nas. Dom zaczął się zmieniać wszędzie zabawki, hałas, niespodziewane wizyty. Wracałam zmęczona i często zastawałam w swoim salonie obcych ludzi. Gdy poprosiłam, by mnie uprzedzała, stwierdziła, że przesadzam, bo to już również jej dom.
Z czasem przestała się dokładać do opłat. Najpierw tłumaczyła się brakiem możliwości, potem że później odda. Ja zaczęłam płacić wszystko czynsz, rachunki, zakupy, naprawy. Pewnego dnia wróciłam i okazało się, że poprzestawiała meble żeby było przytulniej. Nie zapytała mnie nawet o zgodę, po prostu zrobiła to po swojemu. Gdy zaprotestowałam, obraziła się i powiedziała, że jestem chłodna i nie umiem żyć w rodzinie.
Sytuacja zrobiła się jeszcze trudniejsza, gdy zaczęła sprowadzać swojego byłego partnera, Pawła. Tego samego, przed którym podobno uciekała. Wieczorami przychodził, zostawał na noc, korzystał z łazienki, jadł razem z nami. Pewnego dnia zastałam go wychodzącego z mojego pokoju powiedział, że tylko wziął sobie kurtkę, nawet nie pytając o pozwolenie. Wtedy powiedziałam Weronice, że to nie może tak wyglądać, że muszą być jakieś granice. Zaczęła płakać, krzyczeć i przypomniała mi, że przyjęłam ją, kiedy nie miała nic.
Pół roku temu próbowałam ustalić datę jej wyprowadzki. Usłyszałam, że nie może się wyprowadzić nie ma pieniędzy, dziecko chodzi do szkoły w okolicy, jak mogłabym ją wyrzucić? Czuję się uwięziona. Mój dom już nie jest mój. Skradam się po cichu, żeby nie obudzić dziecka, zamykam się z jedzeniem w swoim pokoju, by unikać kłótni, a większość czasu spędzam poza domem.
Nadal tu mieszkam, lecz nie czuję już, że to mój dom. Weronika zachowuje się jak właścicielka. Wszystko opłacam ja, a mimo to słyszę, że jestem egoistką, bo chcę wrócić do porządku. Potrzebuję porady…
