Wyobraź sobie, że właśnie wychodzisz z więzienia i kierujesz się w stronę starego domu swojej babci gdzieś pod Lublinem Dochodzisz do drewnianej furtki i nagle spotykasz małą dziewczynkę, która skrywa w sobie jakąś niebezpieczną tajemnicę.
Nagle, przez wybite drzwi wpada kilku mężczyzn, nie ściągając nawet błotnistych butów. Za twoimi plecami słyszysz przestraszone westchnienie Zosi.
Jeden z nich, ewidentnie pijany i pewny siebie, patrzy na ciebie w tej pomarańczowej więziennej kurtce i mówi ze śmiechem: Co, nowy stróż na służbie? drwi z ciebie.
Nie dajesz się wyprowadzić z równowagi stoisz pewnie, trochę zaciśniętymi pięściami: To nie wasz dom. Wynoście się stąd, póki możecie.
Nad dachem błyska piorun. Lider tej bandy nie zamierza łatwo odpuścić. Jeden z nich próbuje przestraszyć Zosię, podchodzi groźnie.
Wyprowadźcie ją stąd, rozkazuje szef. Jej matka jest nam winna.
W głowie od razu przypomina ci się, co babcia zawsze powtarzała o odwadze. Kiedy ten typ robi krok w twoją stronę, ty nie czekasz korzystasz z mokrej podłogi i z całej siły wpychasz go na stół.
Drugi facet rzuca się na ciebie, ale udaje ci się go odepchnąć na bok. Masz kilka sekund na szept do Zosi: Uciekaj. Dziewczynka pędzi przez deszcz.
Wtedy lider wyciąga nóż, lecz wykręcasz mu nadgarstek, a ostrze wypada na podłogę. Krew miesza się z wodą deszczową. Reszta ekipy wycofuje się, zanosząc go przez burzę.
Znajdujesz Zosię skuloną pod czereśnią i prowadzisz ją z powrotem do domu. Oni wrócą mówi cicho, patrząc na ciebie wielkimi oczami.
Tak odpowiadasz spokojnie. Ale teraz będziemy gotowe.
Zabarykadowaliście dom, a ty obiecujesz, że już nikt jej nie skrzywdzi.
Później przypadkowe nadepnięcie na rozchwianą deskę ujawnia tajemnicę: metalową skrzynkę z listami, pieniędzmi i dokumentami, które potwierdzają, że jakiś Artur Salicki groził twojej babci, żeby przejąć ziemię.
Zosia od razu rozpoznaje nazwisko to ten dziwny pan w czarnym volkswagenie.
Sąsiad potwierdza, że Salicki kilka miesięcy temu wywiózł babcię spod domu.
Proboszcz, ksiądz Tomasz, przynosi ci papiery, które można wykorzystać, bo pokazują przekręty Salickiego, i sugeruje, żebyś pojechała do znajomej dziennikarki w Lublinie.
Zosia siedzi obok ciebie, kiedy odjeżdżacie z wioski starym fiatem. Na szosie gonią was czarne auta, ale udaje się wam zniknąć w bocznych uliczkach.
W Lublinie kontaktujesz się z Lucyną. Ona przegląda papiery i mówi, że sprawa jest naprawdę gruba i niebezpieczna.
Zosia notuje nazwiska które łączą Salickiego nie tylko z przejęciami ziemi, ale i z handlem ludźmi.
Lucyna mówi, że czas działa na waszą niekorzyść trzeba się pospieszyć.
Nocą idziecie z Lucyną i fotografem Magdą na zaniedbany magazyn, podczas gdy Zosia chowa się nieopodal. Po chwili wpadają policyjni antyterroryści.
Przeciskasz się przez ciemność, odnajdujesz Esperantę i stajecie oko w oko z Salickim.
Robi się zamieszanie, strzały, krzyki, ale policjanci w końcu wchodzą i łapią go. Espranta i Zosia są znów bezpieczne.
Na komisariacie jeden z policjantów mówi ci, że twoja odsiadka to też sprawka ludzi Salickiego. Ktoś cię kiedyś wrobił.
Po kilku tygodniach dochodzenie Lucyny rozwala całą tę mafię. Wioska odżywa, nie ma już zmowy milczenia. Mariola odnaleziona cała, Julian siedzi za kratami. Zosia chce zostać, Espranta bierze ją do siebie.
Mijają miesiące. Dom i ogród powoli odzyskują dawną świetność. Pewnego wieczoru Espranta mówi:
Nie odzyskasz lat, które ci zabrali, ale możesz zdecydować, co dalej.
Patrzysz na dom, który już nie jest milczący. Tu już nigdy nie będzie ciszy, ani zapomnianych dzieci. Nigdy więcej.
I wtedy po raz pierwszy od lat naprawdę zaczynasz żyć.
