Tato, pamiętasz jeszcze Nadzieję Aleksandrownę Martynenko? Dzisiaj już za późno, a jutro przyjedź do mnie. Przedstawię ci mojego młodszego brata i twojego syna. To wszystko. Do zobaczenia.
Chłopiec spał tuż pod jej drzwiami. Jadwiga aż się zdziwiła czemu dziecko śpi o tej porze na obcym korytarzu? Była nauczycielką z dziesięcioletnim doświadczeniem i nie potrafiła przejść obojętnie. Pochyliła się nad nim i lekko potrząsnęła jego chudym ramieniem:
Hej, młody człowieku, obudź się!
Co? chłopak podniósł się niezgrabnie.
Kim jesteś? Dlaczego tu śpisz?
Nie spałem Po prostu macie miękki wycieraczek. Usiadłem i niechcący przysnąłem wyjaśnił.
Jadwiga mieszkała w tym bloku zaledwie od pół roku. Kupiła mieszkanie po rozwodzie. Sąsiadów znała ledwie z widzenia, ale od razu zauważyła, że chłopiec nie mieszka w tym budynku.
Mógł mieć z 10, może 11 lat, odziany był skromnie, lecz czysto. Przytupywał z nogi na nogę, wyraźnie szukając ulgi.
Jadwiga od razu się domyśliła:
Szybko, leć do łazienki. Ale się streszczaj, bo spieszę się do pracy przeprowadziła go do mieszkania.
Spojrzał na nią nieufnie swoimi jasnoniebieskimi oczami.
Niespotykany kolor, pomyślała Jadwiga. W czasie, gdy chłopiec mył ręce, zrobiła mu kanapkę z kiełbasą.
Weź, zjedz coś.
Dziękuję! już stał w drzwiach. Uratowała mnie pani. Teraz spokojnie poczekam.
Na kogo czekasz? spytała.
Na babcię Antoninę Pietrową. Mieszka tu obok. Może pani kojarzy?
Trochę znam Antoninę Pietrową, ale dwa dni temu zabrali ją do szpitala karetką. Widziałam, jak wynosili ją na noszach.
Do jakiego szpitala? zadrżał chłopiec.
Wczoraj dyżurował Szpital Miejski nr 20. Najpewniej tam jest.
Rozumiem. A jak pani ma na imię? zapytał.
Jadwiga Feliksowna odpowiedziała w biegu.
W pracy Jadwiga zatopiła się w szkolnych sprawach, ale myśli o chłopcu nie dawały jej spokoju.
To pewnie ten nierozwinięty instynkt macierzyński, pomyślała z żalem. Po rozwodzie została bezdzietna, dlatego bez żalu pozwoliła byłemu mężowi odejść do kobiety, która urodziła mu córkę.
Na długiej przerwie zadzwoniła do szpitala dowiedziała się, że babcia jest po udarze, stan ciężki, wiek już 78 lat.
Po pracy znów zobaczyła chłopca na klatce schodowej. Siedział na parapecie.
Czekałem na panią uradował się. Babci nie wypiszą przez dłuższy czas, mnie nie wpuszczono.
Jak się nazywasz? spytała Jadwiga.
Chłopiec odparł: Mam na imię Borys. Proszę nie mówić do mnie Borysek.
Umytemu i najedzonemu Borysowi Jadwiga zadała kilka pytań:
Uciekłeś z domu? Rodzina pewnie cię szuka?
Nie mam rodziców. Mieszkam u cioci.
To pewnie ciocia jest zmartwiona? zaniepokoiła się Jadwiga.
Powiedziałem jej, że jadę do babci. Ona nie wie, że babcia w szpitalu. Nie chcę mieszkać z nimi, chociaż ciocia jest dobra i prawie nie pije. Ale wujek co dzień zagląda do kieliszka i robi się zły. Mają już czworo dzieci, niedługo piąte, a tu jeszcze ja.
Mówili, że oddadzą mnie do domu dziecka. A ja nie chcę tam trafić. Nie przeszkadzam pani? Mama mówiła, że jestem bardzo żywy, cały w ojca, też taki jasnooki. Mamy już nie ma od dwóch lat.
Jak miała na imię twoja mama?
Nadzieja Aleksandrowna Martynenko. Była dobra i ładna. Pracowała jako sekretarka dyrektora jakiejś fabryki chemicznej, nie pamiętam której.
A ojciec? Jadwiga wyczuła nutę niepokoju.
Nigdy go nie miałem odpowiedział smutno Borys.
Nagle Jadwiga zrozumiała, dlaczego ta przypadkowa znajomość wywołała w niej tyle emocji. Oczy! Takie oczy widziała tylko raz wcześniej u swojego ojca. I jej ojciec był dyrektorem fabryki!
Jadwiga aż wstrzymała oddech. Romans dyrektora z sekretarką, czyż to nie klasyka? Czy wiedział, że urodziła syna? Czy zauważył jej nieobecność?
A ona? Skoro dała chłopcu jego imię, musiała kochać mocno
Jadwiga była jedynaczką. Jako dziecko marzyła o rodzeństwie.
Idź, kup chleb w sklepie naprzeciwko poprosiła Borysa, po czym zadzwoniła do ojca:
Tato, pamiętasz Nadzieję Aleksandrownę Martynenko? Jutro przyjedź, przedstawię ci twojego syna i mojego młodszego brata. To wszystko, reszta jutro! zakończyła rozmowę.
Położyłam ci kołdrę w salonie. Weź prysznic, odpocznij powiedziała do Borysa po jego powrocie.
Nie miała wyobrażenia, jak to wszystko się ułoży, ale jedno wiedziała nie odda brata do trudnej rodziny, ani do domu dziecka!
Ojciec przyjechał wczesnym rankiem. Najczęściej w weekendy Jadwiga odsypiała, lecz dziś czuwała całą noc, niespokojna.
Bardzo kochała tatę. Był zawsze obecny, wspierał ją od najmłodszych lat, w przeciwieństwie do matki to on wspierał jej decyzję, żeby iść na pedagogikę, gdy matka wpadała w histerię.
Matka uważała się za lepszą, choć pochodziła ze wsi. Ojciec błogosławił jej ślub, a później pomagał przetrwać rozstanie.
Ojciec był jak zawsze zadbany, chłodny, w eleganckich spodniach, wypastowanych butach. Delikatny zapach dobrej wody toaletowej.
Cóż ty wymyśliłaś? Znalazłaś mi brata? Źle spałem przez całą noc zaczął z progu.
Cicho, tato, mój gość śpi Jadwiga zaprowadziła go do kuchni. Zjedz śniadanie, pewnie jesteś głodny.
Przy śniadaniu opowiedziała całą historię.
Dziwnie to wszystko odparł ojciec. Miałem sekretarkę Nadzieję Martynenko, młoda, mądra, piękna. Spoglądała na mnie zakochanymi oczami. Byłem w sile wieku, ale uległem! Mężczyźni tacy są. Dodawała mi otuchy jej uwaga.
Wstyd mi, nie jestem święty. Twojej matki jednak nigdy bym nie zostawił.
Kiedyś Nadzieja spytała, czy nie chciałbym mieć syna? Odpowiedziałem, że mam już córkę, a na syna za późno. Niedługo potem jej matka zachorowała i poprosiła o urlop. Pojechała do rodzinnej wsi.
Na jej miejsce wzięli starszą panią. Nadzieja wróciła po roku, wyglądała świeżo i szczęśliwie. Żartowałem, czy wyszła za mąż. Odpowiedziała, że tak i ma synka. Męża dobrego, wynajmują mieszkanie. Dokumenty ma na panieńskie nazwisko Martynenko.
Teraz wszyscy żyją na kocią łapę. Później między nami były już tylko relacje zawodowe.
Trzy lata temu zachorowała i zmarła. Dowiedziałem się, podpisując wsparcie socjalne.
Szkoda, była taka młoda. Dziecko, skąd ci syn? Przecież miała męża.
W tym momencie obudził się chłopiec. Wszedł grzecznie do kuchni i się przywitał. Ojciec zbladł widząc go z bliska, podobieństwo było wręcz uderzające.
Poznajmy się odezwał się. Feliks Nowak.
Borys Feliksowicz Martynenko odpowiedział chłopiec i uścisnął dłoń ojca.
Jednocześnie w taki sam sposób unieśli brwi w geście zdziwienia.
Co za dzień, dwóch Borysów na raz uśmiechnęła się Jadwiga.
Borys poszedł myć się, a ojciec jeszcze nie mógł się otrząsnąć.
Nic nie rozumiem. On wygląda jak ja w dzieciństwie. Przecież ona wyszła za mąż!
Nie wyszła odpowiedziała Jadwiga. Pojechała tylko do domu, żeby urodzić potajemnie. Zobacz, kiedy była na urlopie macierzyńskim w kadrach?
Wymyśliła małżeństwo, byś nie miał wyrzutów sumienia. Borys twierdzi, że nigdy nie miał ojca. Nigdy!
Ale przecież Nadzieja nie miała rodzeństwa. Skąd ciocia i babcia? zamyślił się ojciec.
Odpowiedział sam Borys, słysząc rozmowę:
Ciocia Walentyna to nasza daleka krewna, nie prawdziwa ciocia. Przyjechali do miasta, kiedy mama już nie mogła wstać z łóżka. A babcia Tonia to matka cioci Walentyny. Kiedy mama zmarła, ciocia wzięła mnie do siebie.
Musiałem się wyprowadzić z wynajmowanego mieszkania, więc ciocia mnie zgarnęła. Dostają nawet jakieś pieniądze za opiekę nade mną, ale wujek wciąż narzeka, że za mało.
Ja pana pamiętałem, Feliksie Nowaku! Mama miała pańskie zdjęcie przy lustrze. Potem schowała je do albumu. Myślałem, że to ulubiony aktor mamy. Pytałem ją, kim jest pan. Obiecała, że powie, jak dorosnę.
Jadwiga podała Borysowi śniadanie i wysłała do kina niedaleko domu.
I co, tato, zostały ci jeszcze wątpliwości?
Chyba nie, ale będziemy musieli zrobić badania DNA. Sąd będzie wymagał dowodów orzekł ojciec.
Potem wydarzyła się histeria, rzekome nadciśnienie i domniemany zawał u matki Jadwigi Lucyny Iwanówny. Jednak szybko się uspokoiła i wyjechała na urlop nad morze. Z czasem odważyła się spojrzeć na chłopca.
Borys przypadł jej do gustu, ale do siebie wychowywać nie chciała. W gości proszę bardzo, lecz na stałe nie. Zdrowie nie pozwala i nerwy ma słabe.
Mam gosposię, ale to nie wychowawczyni stwierdziła.
Nikt na niej nie nalegał. Feliks Nowak często spędzał czas z synem. Sprawiało mu to radość. Za każdym razem odnajdywali kolejne podobieństwa nie cierpieli kaszy manny, ale kochali koty.
Niestety, żona Feliksa była uczulona na koty, a Borys nigdy nie miał własnego mieszkania, by móc przygarnąć zwierzę.
Obaj mieli lekko sepleniący sposób mówienia. I już nie mówiąc o łudzącym podobieństwie
Wreszcie, po długich formalnościach i dwóch miesiącach, Feliks Nowak poprosił syna do siebie i powiedział:
Od dziś jesteś moim synem także według prawa. Oto twój nowy dowód. Zawsze nim byłeś, tylko o tym nie wiedziałem. Przepraszam cię, jeśli potrafisz. Nie musisz mówić do mnie tato, ale pamiętaj już nie jesteś sam. Masz mnie i masz Jadwigę, swoją siostrę.
Ja od razu wiedziałem, że pan jest moim tatą uśmiechnął się Borys.
Dzieci teraz są naprawdę bystre uśmiechnął się Feliks i przytulił syna.
Jadwiga zauważyła łzy w jego oczach, lecz szybko się opanował. Borys zamieszkał z Jadwigą. Do Lucyny Iwanówny chodzi od czasu do czasu, a ojciec odwiedza ich codziennie. No i spełniło się ich marzenie przygarnęli kotka.
Staruszek rozdawał za darmo kocięta przed sklepem Borys wybrał najsłabszego. Nazwali go Mruczek. Wtedy Borys poczuł się najszczęśliwszym chłopcem na świecie.
PS. Feliks Nowak postawił na grobie Nadziei biały, marmurowy nagrobek. Często z Borysem przyjeżdżają na cmentarz, przynoszą kwiaty.
Raz Borys powiedział do ojca:
Wiesz, tato, mama powiedziała mi dzień przed śmiercią, żebym nie płakał. Powiedziała, że nie zniknie, tylko przejdzie do innego świata i będzie mnie stamtąd pilnować. I że będzie mi pomagać, ile zdoła, nawet z tamtej strony. I teraz wiem, że to ona sprawiła, że poznałem Jadwigę i ciebie! Wierzysz mi, tato?
Wierzę, synku odpowiedział ojciec.
Czasem w życiu los prowadzi nas krętymi ścieżkami do osób, o których nie wiedzieliśmy, że istnieją, a które okazują się naszą prawdziwą rodziną. Najważniejsze to mieć odwagę otworzyć serce i przyjąć miłość, która przychodzi, często z najmniej spodziewanej strony.
