Pani domu.
Zosiu, znów zapomniałaś przykryć masło po śniadaniu Westchnęła z wyraźnym niezadowoleniem pani Halina Przemysławowna, głośno przysuwając sobie krzesło do stołu. Całą noc przesiąkało zapachami z lodówki. Pawełku, lepiej posmaruj sobie świeży twarożek, kupiłam wczoraj na targu.
Zofia poczuła, jak palce ściskają rękojeść noża. Milcząc dalej kroiła chleb, starając się robić równe kromki, choć dłonie lekko jej drżały. Za oknem mżył jesienny deszcz, krople zjeżdżały wąskimi strużkami po szybie. Kuchnia wydawała się za ciasna dla trzech dorosłych osób.
Mamo, nic się masłu nie stało Paweł nie podniósł nawet wzroku znad telefonu, przeżuwając kanapkę.
Oczywiście, oczywiście. Ja tylko z troski mówię. Młodemu człowiekowi nie przyjdzie do głowy, że jedzenie źle przechowywane się psuje. Potem brzuchy bolą i kto was będzie ratować?
Zofia postawiła talerz z pieczywem na stole i usiadła. Od rana kręciło jej się w głowie, miała w ustach dziwny smak. Zalała sobie kubek herbaty Dzień Dobry, licząc, że gorący napar uspokoi uciskającą ją mdłość.
Zosiu, zupełnie nie jesz uparcie ciągnęła pani Halina, patrząc na synową znad okularów. Patrz, jak schudłaś. Pawełku, jak ty sobie dzieci wyobrażasz z taką żoną? Dziecko potrzebuje zdrowej matki.
Coś w Zosi znowu się skurczyło. Upijając łyk gorącej herbaty, zmusiła się do uśmiechu.
Pani Halino, ja tak mam, rano nigdy nie jestem głodna. Tak już od zawsze.
Od zawsze, od zawsze… Za moich czasów chodziło się z gorączką do pracy, nikt nie narzekał. A teraz młodzi od jednego kichnięcia zwolnienie na tydzień biorą. Ja w twoim wieku już Pawła sama wychowywałam, i do pracy chodziłam, i dom na błysk ogarniałam.
Paweł wreszcie oderwał się od ekranu.
Mamo, co to ma do rzeczy? Zosia wczoraj do 20 w biurze siedziała, sprawozdanie musieli oddać.
Ja nic nie mówię, po prostu martwię się o was. Młode małżeństwo, pora o przyszłości myśleć, a tu z takim zdrowiem to nie wiem…
Zosia wstała, zabierając swój niedopity kubek do zlewu. W odbiciu szyby widziała, jak Halina nakłada synowi kolejną porcję sera i poklepuje go po ramieniu. Za plecami słyszała jej łagodny, zatroskany głos, skierowany do Pawła.
Synku, nie zapomnij, dziś masz ważne spotkanie. Wyprasowałam ci tę niebieską koszulę, wisi na krześle.
Zosia stała przy zlewie, ściskając w zziębniętych dłoniach kubek z zimną już herbatą, i czuła narastającą w niej ciężką, niewypowiedzianą gorycz. Coś podobnego do zmęczenia, tylko mocniejsze. Bardziej jak żal niż zwykłe znużenie.
A przecież jeszcze trzy miesiące temu naprawdę cieszyła się na przyjazd teściowej.
***
Halina Przemysławowna pojawiła się u nich pod koniec lipca. Zadzwoniła późnym wieczorem, jej głos był pełen zmartwienia i prawie płaczu. Sąsiedzi zalały jej mieszkanie pod Krakowem, parkiet zniszczony, część mebli do wymiany, niezbędny poważny remont. Ekipa obiecała, że wyrobi się w tydzień, maksymalnie dziesięć dni.
Pawełku, czy mogłabym przez tydzień pomieszkać u was? Hotele są drogie, a i samej będzie mi tam ciężko…
Paweł zgodził się bez wahania.
Zosia była wtedy nawet zadowolona. Teściowa mieszkała w Krakowie, widywali się rzadko głównie na święta. Halina wydawała się energiczną, życzliwą kobietą, nieco gadatliwą, ale zawsze uśmiechniętą. Po śmierci męża została sama, pracowała w archiwum miejskim, pielęgnowała fiołki na parapecie.
Przecież tydzień minie błyskawicznie powiedziała mężowi, planując już w myślach przemeblowanie pokoju gościnnego. Dawno nie spędziliśmy razem czasu.
Paweł objął ją i pocałował w czubek głowy.
Jesteś kochana. Wiem, że to niewygodne, ale przynajmniej mama nie musi się martwić tym remontem na miejscu.
Halina przyjechała z dwoma wielkimi walizkami i tekturowym pudłem owiniętym sznurkiem. Zosia razem z Pawłem odebrała ją z dworca, pomagając z bagażami. Pani Halina wyglądała na zmęczoną, oczy miała zaczerwienione, usta zaciśnięte.
Zosieńko, dziękuję za gościnę powiedziała, przytulając synową w progu mieszkania. Szybko się rozgoszczę, jak skończą u mnie, od razu wrócę, nie będę kłopotem.
Pierwsze dni były niemal sielankowe. Pani Halina gotowała obiady, sprzątała, gdy Zosia i Paweł byli w pracy. Wieczorami siedzieli razem przy herbacie i ciastkach Krakuski, które teściowa przywiozła ze sobą, dzieląc się nowinkami. Paweł promieniał, był żartobliwy, widać było, jak cieszy się z obecności matki.
Ale pod koniec drugiego tygodnia zaczęło się coś zmieniać.
Na początku drobiazgi. Halina poukładała przyprawy po swojemu, tłumacząc, że tak jest wygodniej. Przeorganizowała pranie w szafie, układając je swoim sposobem. Zosia znajdowała rzeczy w nowych miejscach i nie wiedziała, czy warto coś mówić w końcu to drobiazgi.
Zosieńko, zauważyłam, że kurz na karniszach stoi rzuciła któregoś dnia teściowa, rozlewając zupę. Dawno nie przemywałaś? To szkodliwe, alergie mogą się robić. Dziś przetarłam na wilgotno, teraz czyściutko.
Dziękuję, pani Halino mruczała Zosia, czując rumieniec na policzkach. Faktycznie nie miała czasu na porządki co tydzień. Praca pochłaniała ją, wieczorami chciała tylko poczytać lub obejrzeć serial.
Ja nie wytykam, tylko pomagam. Zależy mi, żeby wam było wygodniej.
Po trzech tygodniach ekipa zadzwoniła z Krakowa pojawiły się dodatkowe prace z elektryką, trzeba czekać kolejne dziesięć dni. Halina przyjęła to ze spokojem.
Dzieci, mam nadzieję, że nie przeszkadzam? Jeszcze troszkę mnie znieście.
Ależ mamo, co ty uścisnął ją Paweł.
Zosia patrzyła w milczeniu. W środku coś ją niepokoiło, ale odsuwała tę myśl. No trudno, jeszcze tydzień.
A potem minął miesiąc. Potem półtora. Teściowa zadomowiła się na stałe w ich niewielkim, dwupokojowym mieszkaniu. Spała w pokoju, który dawniej był gabinetem Zosi tam stała wersalka i biurko. Zosia przeniosła więc pracę na laptopie do kuchni lub sypialni, co było niewygodne, ale nie miała odwagi upominać się o swój pokój.
Każdego wieczoru Halina przygotowywała kolacje. Smaczne, trzeba przyznać, ale zawsze to, co lubił Paweł ziemniaki z mięsem, barszcz, klopsy. Zosia wolała warzywa i ryby, lecz czuła się niezręcznie, żeby cokolwiek sugerować.
Zosiu, znowu nie jesz? kiwała głową pani Halina. Paweł, zobacz, żona znika w oczach. Może do lekarza powinna pójść?
Zosiu, faktycznie, coraz mniej jesz Paweł patrzył na nią z troską.
Po prostu nie chce mi się jeść powtarzała. To była prawda. Apetyt znikł. Rano czuła mdłości, w ciągu dnia ogarniało ją dziwne osłabienie. Wizyty u lekarza unikała, bo bała się usłyszeć, że to przez stres. A przyznać się do stresu to powiedzieć wprost, że obecność teściowej ją przytłacza. A tego jak powiedzieć, skoro nie wypada?
***
We wrześniu w pracy Zosi zaczął się prawdziwy chaos. Skarbówka zażądała natychmiastowych poprawek do raportów, w księgowości wszyscy siedzieli do późna. Wracała do domu zmęczona, z bólem głowy.
Mieszkanie witało ją przytulnym światłem, zapachem kolacji i głosem pani Haliny.
Zosieńko, wreszcie jesteś. My już z Pawłem zjedliśmy, zostawiłam ci w garnku. Tylko nie zmieniaj naczyń na kuchence, celowo wszystko ustawiłam, by było wygodniej.
Zosia kiwała głową, odgrzewała obiad, którego ledwie przełykała. Paweł siadał, całował ją w policzek, opowiadał o dniu. Halina dziergała na drutach lub przeglądała tygodnik, zawsze obecna. Jakby powietrze w mieszkaniu zgęstniało do granic wytrzymałości.
Paweł, twoja mama zamierza jeszcze długo tu mieszkać? zapytała Zosia raz w nocy, kiedy leżeli w łóżku.
Przecież remont się jeszcze nie skończył mruknął sennie. Trochę cierpliwości, tam mieszkać nie może.
Ale minęły już dwa miesiące…
Zosiu, to przecież moja mama. Jest sama, jej ciężko. Nie możesz trochę zrozumieć?
Zabolało. Zosia odwróciła się do ściany. Paweł szybko zasnął, ona leżała, słuchając szelestu i krzątania się Haliny za cienką ścianą.
Nazajutrz Halina znów miała nowy pomysł.
Zosiu, wymyśliłam, że w sobotę posprzątamy razem? Sama widzę, ile masz na głowie, we dwójkę pójdzie szybciej.
Zosia chciała odmówić, lecz teściowa już przyniosła wiadro, ścierkę, odkurzacz i zaczęły razem sprzątać. Halina cały czas komentowała:
Ojej, za kaloryferem strasznie brudno, trzeba by porządnie odkurzyć. I firanki do prania, zobacz, aż czarne. A lodówkę kiedy myłaś? Najlepiej co dwa tygodnie, inaczej bakterie.
Zosia kiwnęła głową, myła, ścierała, i z każdym słowem narastało w niej nieme rozdrażnienie. Ale gwałtowna odpowiedź nie przechodziła jej przez gardło. W końcu Halina chciała pomóc.
Pod koniec września Zosia poczuła się gościem we własnym już mieszkaniu. Zagubionym, nieobeznanym, nijakim. Teściowa rządziła kuchnią, łazienką, nawet praniem sama prała i prasowała rzeczy Pawła.
Paweł od dziecka lubił, jak koszula sztywna po krochmalu uśmiechała się. Ja go do porządku przyzwyczaiłam.
Zosia własne rzeczy prała osobno, w rzadkich chwilach, gdy pralka była wolna. Czuła się jak intruz, skradający się po cichu, by nie burzyć, nie przeszkadzać, nie zwracać uwagi.
W nocy śniły się jej dziwne sny. Błąkała się po nieskończonych korytarzach, szukając swojego pokoju, ale każda drzwi były zamknięte. Albo próbowała zrobić kolację, lecz garnki i naczynia wypadały z rąk albo znikały.
Budziła się zlana zimnym potem, z bijącym sercem, długo patrzyła w ciemność. Czasem miała ochotę obudzić Pawła i powiedzieć, jak bardzo jej ciężko, jak się dusi, jak jest jej źle. Ale słowa nie przechodziły przez gardło. Jak to powiedzieć że teściowa ją przygniata troską?
***
Pierwszego października zaczęły się naprawdę dziwne rzeczy.
Zosia obudziła się rano z mdłościami. Ledwo dobiegła do łazienki, zdążyła zwymiotować. Za drzwiami usłyszała zatroskany głos teściowej:
Zosiu, wszystko w porządku? Zawołać lekarza?
Nie trzeba, pani Halino, to chyba coś zjadłam.
Coś zjadłaś? w głosie słychać było urazę. Kotlety wczoraj zrobiłam ze świeżego mięsa, Paweł jadł i nic mu nie było…
To nie przez kotlety, pani Halino. Po prostu żołądek wrażliwy mam.
Cały dzień czuła się słabo, ledwo widziała na oczy. Koleżanka z biura zmartwiła się:
Zosiu, wyglądasz jak duch. Może idź do domu?
Nie mogę, muszę oddać raporty.
Zdrowie ważniejsze. Powinnaś pójść do lekarza.
Ale Zosia nie poszła. Wróciła późno. Halina patrzyła na nią niemal z wrogością.
Cały wieczór martwiłam się. Paweł też. Wiesz, że nas straszyłaś?
Przepraszam, dużo pracy…
Praca, praca… U was zawsze wszystko przez robotę. A dom? Rodzina? Twój mąż pół dnia sam siedział, ja przynajmniej dałam mu obiad.
Zosia poszła do sypialni i rzuciła się na łóżko. Głowa pękała. Za ścianą toczyły się rozmowy Haliny i Pawła nie słyszała słów, ale ton był wymowny. Teściowa narzekała, Paweł usiłował ją uspokoić.
Zosia przytuliła poduszkę i wyobraziła sobie, że mogłaby po prostu zacząć krzyczeć. Na głos, ile sił, aż opadnie. Ale znów milczała.
Następnego ranka, gdy zakładała bluzkę do pracy, zobaczyła na kołnierzu swoją ulubioną, białą koszulę i żółtą plamę. Poprzedniego wieczoru była czysta.
Pani Halino, wie pani, co się stało z moją bluzką? zapytała wchodząc do kuchni.
Teściowa odwróciła się od pieca, z miną niewinności.
Z którą bluzką?
Z białą. Była czysta, a teraz…
Zosiu, ja twoich rzeczy nie ruszam. Może sama coś pochlapałaś i nie pamiętasz?
Zosia spojrzała na obłym twarz teściowej i nagle była pewna, że ta kłamie. Wie. Zrobiła to celowo.
Ale dowodów nie było Zosia znów przemilczała. Założyła inną koszulę i wyszła do pracy, z ciężką kulą w żołądku.
Potem pojawiły się kolejne dziwności. Zginął jej ulubiony kubek, ten ceramiczny, prezent od Pawła. Nigdzie się nie znalazł. Teściowa wzruszyła ramionami.
Może się rozbił i wyrzuciłaś? Nie widziałam.
Nagle skończył się jej szampon, choć butelka była prawie pełna. Halina rozłożyła ręce.
Może przeciekł? Tak czasem bywa…
Zosia przestała pytać. Czuła, jak zapada się w jakiś gęsty, nierealny świat. W dzień pracowała na autopilocie, po pracy siedziała na kuchni z laptopem, bo do dawnego gabinetu pokoju Haliny nie chciała wchodzić. Paweł zamknął się w sobie, szybko denerwował, kilka razy o mało się nie pokłócili.
Zosia, jesteś ostatnio okropnie nerwowa zauważył kiedyś. To chyba przez robotę?
Nie. Nie przez robotę.
To przez co?
Zosia spojrzała na niego, chciała powiedzieć prawdę: że dusi się przez obecność jego matki, że czuje się obca u siebie, ale znów nie potrafiła.
Jestem tylko zmęczona. Przepraszam.
Objął ją i pocałował w czoło.
Wytrzymaj jeszcze trochę, mama niedługo wyjedzie, rozmawiałem z nią. Remont już na finiszu.
Ale ten finisz wciąż się oddalał. Co tydzień Halina dzwoniła do ekipy, wracała z zafrasowaną miną.
Mówią, że już kończą. Tynki, tapety… Jeszcze tydzień.
Te tygodnie trwały i trwały.
***
Pod koniec października Zosia zorientowała się, że nie umie już spać. Albo trafniej: sen był tak niespokojny i powierzchowny, że budziła się ledwo żywa. Miała sińce pod oczami, ręce drżały.
Pewnej nocy obudził ją dziwny szmer. Jakieś skrobanie, szuranie, dobiegało z pokoju, w którym spała Halina. Podniosła się z łóżka, nasłuchiwała. Szmer powtórzył się, potem nastała cisza.
Rano zapytała teściową, czy coś słyszała.
Nie, kochana. Ja śpię jak zabita. A co?
Zdawało mi się, że ktoś chodził.
Może ci się przyśniło. Nerwy wysiadają, czas do lekarza.
Po paru dniach Zosia wyczuła w domu dziwny zapach. Słodkawy, lekko woskowy jakby w kościele. Przeszła przez wszystkie pokoje, węsząc, aż wreszcie zauważyła, że najintensywniej pachnie przy drzwiach do pokoju teściowej.
Pani Halino, pali pani świece? zagadnęła wieczorem.
Świece? Nie, po co? A czemu pytasz?
Czuję zapach wosku.
Nie wiem, Zosiu, może od sąsiadów przez wentylację.
Ale zapach wracał zwłaszcza nocą, prawie niezauważalny, a jednak obecny. Zosia zaczęła się od niego budzić, leżała czujna, czując narastający lęk.
Kiedyś, gdy Halina wyszła na zakupy, weszła nieśmiało do tego pokoju. Rozejrzała się wokół: wersalka posłana, na stole stosik gazet, na parapecie fiołki. Otworzyła szafę rzeczy powieszone równo, na dole walizki i tajemnicze tekturowe pudło związane sznurkiem. Zosia przykucnęła, sięgnęła po pudło, gdy nagle usłyszała szczęk zamka od drzwi wejściowych. Zerwała się, uciekła z pokoju. Halina wracała z siatkami z Biedronki.
Zosieńko, już w domu? Myślałam, że siedzisz w pracy.
Źle się dziś czuję.
Oj, biedna. Rozgrzewaj się, zaraz zrobię herbaty.
Tego samego dnia znów czuła woń wosku. Potem, gdy przechodziła obok szafki w korytarzu, zauważyła ich wspólne zdjęcie, które zawsze stało w sypialni na komodzie. Wzięła ramkę i zobaczyła, że na zdjęciu, na jej twarzy, są cienkie, krzyżujące się rysy jakby ktoś porysował je igłą.
Serca zatrzepotało niespokojnie. Stała zamrożona, trzymając zdjęcie w drżących dłoniach.
Zosia, co tak stoisz? Paweł wyszedł z sypialni.
Paweł… popatrz na to.
Obejrzał ramkę, zmarszczył brwi.
Co to? Może samo się uszkodziło…?
Szkło jest całe. Tylko zdjęcie jest porysowane.
Pewnie przy wywoływaniu jakaś wada, nie zauważyliśmy?
Paweł, to nie wada zdjęcia! To ktoś igłą przejechał…
Kto niby? spojrzał zdziwiony.
Zosia milczała. Oboje wiedzieli, kto jeszcze mieszka w tym domu, ale nie dało się tego powiedzieć na głos. To brzmiałoby jak szaleństwo.
Chyba się pomyliłam mruknęła. Wybacz.
Tej nocy nie spała wcale. Leżała i słuchała czyjejś krzątaniny z drugiej strony ściany.
***
W listopadzie nastały zimne dni. Zosi było cały czas zimno. Nawet w domu owijała się swetrem, marzła od środka. Mdłości rano się nasiliły. Na śniadanie piła tylko herbatę i podjadała sucharki, kiedy teściowa nie patrzyła.
Zosiula, ty chyba naprawdę poważnie chora jesteś mówiła Halina z troską, a w jej oczach błyszczało jednak coś innego. Satysfakcja? Zosi wydawało się, że tak.
W pracy szefowa wezwała ją do siebie:
Pani Zofio, ostatnio robi pani błędy. Wczoraj w raporcie złe kwoty, przedwczoraj nie ta data. To niechlujstwo.
Przepraszam, pani Ireno. To się więcej nie powtórzy.
Na pewno wszystko w porządku ze zdrowiem? Potrzebuje pani urlopu?
Urlop. Zosia wyobraziła sobie tydzień w domu z Haliną Przemysławowną i ścisnęło ją w środku.
Nie trzeba, pani Ireno. Poradzę sobie.
Ale nie radziła. Coraz bardziej pogrążała się w dziwnym, półprzytomnym stanie. Dzień za dniem zlewały się w szarość. Paweł próbował ją zagadywać, ona odpowiadała zdawkowo. On irytował się, zamykał w sobie.
Zosia, nie rozumiem już czegoś. Tracimy kontakt, uciekasz ode mnie.
Przepraszam, po prostu jestem zmęczona.
Może pójdź do lekarza? Mama mówi, że prawie nie jesz.
Mama mówi. Zosia spojrzała na niego.
Twoja mama dużo mówi.
Słucham?
Nic. Nieważne.
Wstała i przeszła do drugiego pokoju. Paweł już nie poszedł za nią.
Po kilku dniach wydarzyło się coś, co zburzyło resztki równowagi.
Zosia wróciła z pracy wcześniej, około szóstej. Halina zazwyczaj w tym czasie oglądała seriale w kuchni lub plotkowała przez telefon z koleżankami. Teraz w mieszkaniu panowała grobowa cisza.
Zosia zdjęła płaszcz, przeszła do łazienki. Wycierając ręce, usłyszała cichy głos. Jednostajny, mruczący. Dochodził z pokoju teściowej.
Zastygła. Wsłuchała się. Głos brzmiał jak modlitwa, ale nie była to zwykła modlitwa.
Podeszła pod drzwi. Były uchylone. W pokoju paliły się dwie grube, kościelne świece.
Serce waliło jej w piersi, aż szumiało jej w uszach. Otworzyła drzwi.
Halina stała zgięta nad stołem. Przed sobą miała zdjęcie Pawła i obok zdjęcie Zosi, przekreślone na krzyż czarnym flamastrem. W ręku błysnęła jej długa igła. Halina przesuwała igłą po zdjęciu Zosi.
Pani Halino… wydusiła Zosia zachrypniętym głosem.
Teściowa podskoczyła.
Zosiu… Nie słyszałam, że wróciłaś…
Co pani robi?
Halina szybko opuściła rękę, chowając igłę. Na twarzy przemknął cień niepewności, potem złość.
Nic, to nie twoja sprawa!
Świece? Zdjęcia? Co to za zabawy?
Mówiłam, zostaw mnie w spokoju! Wynoś się z mojej przestrzeni!
W Zosi pękła ostatnia bariera. Wszystko, co dusiła miesiącami, nagle wybuchło.
Z mojej przestrzeni?! podeszła o krok, ręce jej drżały. To jest MÓJ dom! Mój! I mój pokój, w którym śpi pani od trzech miesięcy! Trzech!
Zosia, opanuj się…
Już mam dość! Siedzi tu pani ze świecami, rysuje po moich zdjęciach igłą, psuje mi rzeczy, niszczy mi życie!
Niczego nie niszczę! To ty wszystko psujesz! Syn przez ciebie cierpi, inna kobieta dawno dałaby mu dziecko, stworzyła prawdziwą rodzinę, a ty tylko praca i praca! Nie jesteś mu żoną, tylko ciężarem!
Każde słowo cios. Zosia oddychała ciężko, z oczu płynęły łzy.
Jak pani śmie…
Śmiem, bo jestem matką! Sama go wychowałam, a ty kim jesteś? Przypadkową dziewczyną, która mu zawróciła w głowie!
Zawróciłam, bo się kochamy! Jesteśmy rodziną!
Rodziną? Halina uśmiechnęła się krzywo. Jaką rodziną? Nawet dziecka dać mu nie możesz. Zobacz, jaka jesteś cherlawa. Nie nadajesz się dla niego.
Coś w Zosi pękło. Podeszła do stołu, zrzuciła świece na podłogę. Jedna zgasła, druga jeszcze się tliła. Chwyciła swoje zdjęcie, to przekreślone, porwała na pół.
Proszę się wynosić powiedziała cicho, ale twardo. Natychmiast.
Co? Halina zbladła. Nie masz prawa…
Mam prawo! To mój dom. Zbieraj się i wyjdź!
Paweł ci tego nie wybaczy!
Porozmawiam z Pawłem sama. Pani tu nie zostanie ani dnia dłużej!
Wtedy rozległ się trzask drzwi. Paweł wrócił z pracy. Usłyszał krzyki, wpadł do pokoju.
Co tu się dzieje?
Halina rzuciła się do niego.
Pawełku, ona chce mnie wyrzucić, obraziła mnie, wyrzuca mnie na ulicę!
Paweł spojrzał na matkę, potem na Zosię. Zosia stała, trzęsąc się, ze zniszczonym zdjęciem w rękach, łzy lały jej się po policzkach.
Paweł, spójrz. Zobacz, co tu się dzieje.
Pokazała mu stół, rozrzucone świece, zdjęcia, igłę. Paweł długo milczał. W jego oczach pojawiło się najpierw zdziwienie, potem zrozumienie, potem przerażenie.
Mamo… Co to wszystko?
Nic, Pawełku, ja tylko…
Z igłą? Z przekreślonymi zdjęciami? przerwał jej ostro. Mamo, co ty wyprawiasz?
Chciałam wam pomóc! Ona ci nie odpowiada, wiem to!
Przestań! Paweł krzyknął po raz pierwszy. Halina się cofnęła. Zosia również zamilkła.
Paweł wyjął walizkę z szafy, rzucił na łóżko.
Pakuj się. Odwiozę cię na dworzec.
Paweł!
Natychmiast!
***
Godzinę później Halina Przemysławowna wychodziła z mieszkania. Pakowała się w milczeniu, z zaciśniętymi ustami. Paweł pomagał jej bez słowa. Zosia stała w korytarzu, wyczerpana.
Kiedy walizki były gotowe, Halina zatrzymała się przy drzwiach. Spojrzała na Zosię ciężkim wzrokiem.
Pożałujesz.
Zosia milczała. Paweł podniósł bagaż i wyszedł. Halina poszła za nim. Drzwi się zamknęły.
Zosia została sama.
Cisza w mieszkaniu była nie-do-zniesienia. Weszła do pokoju, gdzie mieszkała teściowa, i rozejrzała się po śladach jej obecności: świeczki, kawałki wosku, zdjęcia. Zgarnęła wszystko i wyniosła na balkon do kontenera na śmieci.
Otworzyła szeroko okno, wpuszczając zimne listopadowe powietrze. Stała i patrzyła na ciemne niebo, mokre dachy, i po raz pierwszy od dawna poczuła, że może oddychać swobodnie.
Paweł wrócił późno, koło północy. Wyglądał na wyczerpanego. Usiadł na łóżku.
Odwiozłem ją. Wsadziłem do pociągu do Krakowa.
Zosia usiadła obok niego, ścisnęła dłoń.
Przepraszam.
Za co?
Za to wszystko.
Nie, to ja powinienem przeprosić. Nie widziałem… Nie chciałem widzieć. Myślałem, że po prostu się przemęczasz. A okazało się…
Zamilkł, schował twarz w dłonie.
Ona oszalała. Nie wiedziałem, że jest do tego zdolna.
Pawle, jej jest bardzo samotnie. Po śmierci taty została sama jesteś dla niej wszystkim.
To nie usprawiedliwia jej postępowania. To było okrutne.
Siedzieli w ciszy. Potem Paweł objął ją mocno i poczuła, jak drży.
Bałem się, że cię stracę. Ostatnio byłaś taka nieobecna. Myślałem, że już nie kochasz…
Nie. Po prostu się dusiłam.
Już nie będziesz się dusić. Obiecuję.
Następny poranek był dziwny. Zosia obudziła się przy świetle słońca. Usiadła na łóżku, nasłuchiwała. Cisza. Żadnych kroków w kuchni, żadnych garnków, żadnego głosu Haliny.
Przeszła przez mieszkanie, otworzyła drzwi dawnego gabinetu. Pusto. Jej pokój, odzyskany.
W kuchni Paweł parzył kawę.
Dzień dobry.
Dzień dobry.
Zjedli śniadanie we dwoje, pierwszy raz od tygodni spokojnie. Zosia zjadła tost z masłem pierwszy raz od dawna bez mdłości.
Zosiu, naprawdę powinnaś pójść do lekarza powiedział Paweł. Umówię cię dzisiaj?
Dobrze.
Umówił ją do przychodni na następny dzień. Zosia poszła do pracy lżejsza, jakby ktoś zrzucił jej z ramion plecak z kamieniami.
Wieczorem, gdy siedzieli na kanapie, Paweł objął ją.
Myślałem o mamie. Nie dzwoniła od wczoraj.
Myślisz, że się obraziła?
Pewnie tak. Ale… Zosiu, nie chcę zrywać z nią kontaktu. To moja mama. Ale ciebie też nie stracę.
Rozumiem.
Jak sytuacja się uspokoi, może przyjedzie z wizytą. Na jeden dzień. Bez nocowania.
Zosia pokiwała głową. Lęk w niej jeszcze siedział, ale wiedziała, że nie może kazać Pawłowi całkowicie zerwać więzi.
***
Następnego dnia Zosia była u lekarza. Starsza, serdeczna pani doktor wysłuchała jej skarg na mdłości, osłabienie, brak apetytu.
Kiedy ostatni raz miała pani miesiączkę?
Zosia zamyśliła się i nagle uświadomiła, że nie pamięta.
Dawno… Chyba ponad miesiąc.
Zrobimy test ciążowy.
Zosia zamarła. Ciąża? Nie przyszło jej to do głowy przy ostatnich wydarzeniach. W końcu od jakiegoś czasu przestali się zabezpieczać, myśląc o dziecku w przyszłości.
Test okazał się pozytywny.
Gratuluję uśmiechnęła się lekarka. To już ok. sześciu tygodni. Mdłości i osłabienie to typowe objawy. Zaraz skieruję panią do ginekologa.
Zosia wyszła z gabinetu w szoku. Jest w ciąży. Mają mieć dziecko.
Usiadła na ławce w korytarzu i rozpłakała się z ulgi i radości, ale też z przerażenia.
Wieczorem powiedziała Pawłowi. Na początku nie uwierzył, a potem chwycił ją w ramiona, długo ściskając.
Naprawdę?
Tak. Sześć tygodni.
Nie wiem, co powiedzieć, Zosiu, to… niesamowite!
Siedzieli w kuchni, trzymając się za ręce, śmiejąc się, płacząc, planując wszystko od nowa.
***
Minęły trzy tygodnie. Halina nie dzwoniła. Paweł kilka razy do niej próbował, nie odbierała. Następnie przyszła krótka wiadomość: Żyję, zdrowa jestem. Nie martw się. I tyle.
Zosia stopniowo dochodziła do siebie. Mdłości jeszcze się zdarzały, ale już była silniejsza. Wieczorami sprzątała z Pawłem swój pokój, ustawiali meble, zamówili nowe zasłony ślady obecności Haliny znikały.
Mieszkanie stawało się coraz bardziej ich. Zosia znowu gotowała to, co lubiła; śmiali się przy stole, znów byli sobą.
Któregoś wieczora Paweł objął ją.
Wiesz, myślę, że jak urodzi się dziecko, mama na pewno będzie chciała przyjechać.
Pewnie tak.
Będziesz przeciwna?
Zosia chwilę milczała, potem spojrzała mu prosto w oczy.
Niech przyjeżdża na jeden dzień, gościnnie. Ale już nigdy tu nie przenocuje. Tego nie zmienię.
Dobrze.
I z dzieckiem na początku nie zostawię jej samej.
Rozumiem. I zgadzam się. Sto procent.
Pawle, nie chcę być złośliwa. Nie chcę wojny. Ale nie mogę znowu pozwolić jej zniszczyć nam życia. Nasze dziecko nie może dorastać w napięciu.
Nie będzie już napięcia. Będziemy mieć granice. Jak zaakceptuje dobrze, jak nie, to trudno.
Zosia przytuliła się do niego, zamknęła oczy. Za oknem deszcz dzwonił po parapecie, ale w domu było ciepło i cicho.
Myślisz, że nam się uda? szepnęła.
Co się uda?
Wszystko. Dziecko, rodzina, stosunki z twoją mamą.
Uda się. Na pewno. Bo jesteśmy razem. I nauczyliśmy się, jak nie dopuścić do powtórek.
Zosia skinęła głową. Lęk nie zniknął, niepewność czaiła się z tyłu. Nie wiedziała, czy relacje z Haliną się jeszcze kiedyś naprawią. Nie wiedziała, czy teściowa zaakceptuje ich granice.
Ale w tej chwili czuła się silna. Silniejsza niż kiedykolwiek. Udało jej się powiedzieć nie. Udało się obronić dom, swoje życie, prawo do bycia sobą.
Pawle powiedziała, kładąc dłoń na brzuchu, gdzie pod sercem zaczynało bić nowe życie obiecaj mi, że gdy znowu będzie ciężko, usłyszysz mnie. Nie będziesz udawał, że wszystko jest okej.
Obiecuję, Zosiu. Zawsze cię usłyszę.
