No nie! Niemożliwe!
Zofia niespodziewanie szarpnęła kierownicą, prawie uderzając w auto parkujące obok jej „perełki”. Duży, ciemny SUV, który właśnie przejeżdżał obok, był jej doskonale znany. Jak mogłaby nie poznać samochodu sąsiada, skoro to właśnie nim codziennie odwoziła synów do szkoły?
Tylko że obok Marka, którego Zofia kojarzyła bezbłędnie, bo znali się od lat, siedziała nie jego żona, ale całkiem obca kobieta.
Usta „w rybkę” i modna czapka powiedziały Zofii, jeśli nie wszystko, to wystarczająco dużo.
No patrzcie go! Masz ci los Zofia zjechała z parkingu tuż za autem Marka, a chwilę myśląc, uznała, że tego typu rzeczy nie wolno zostawić bez reakcji.
Dokładnie według wyczytanych w ulubionych kryminałach instrukcji, Zofia przepuściła przed siebie jakieś BMW i podczepiła się za nim. Auto Marka widziała jak na dłoni. Trudno nie zauważyć takiego „klocka”!
Sam Marek nazywał swoje auto „klockiem”. Auto dostało mu się po ojcu i dla niego nie do pomyślenia było, by zamienić je na coś innego. To przecież rodzinna pamiątka
Ojca Marek stracił ponad dwa lata temu, lecz ciągle nie potrafił się z tym pogodzić. Łączyła ich wyjątkowa więź to ojciec samotnie wychowywał Marka, odkąd ten, jako malutki chłopiec, stracił matkę. Miał tylko dwa lata, gdy młoda, piękna mama nagle jęknęła podczas gotowania kaszy i osunęła się przy kuchence, nie reagując na przestraszonego i zapłakanego Marka.
Chłopiec płakał długo. Do czasu aż ojciec, który coś zapomniał w domu i nie mógł dodzwonić się do żony, wpadł z pracy. Chwycił syna na ręce i zadzwonił po karetkę. Niestety, było już za późno.
To był cios. Ojciec Marka przez lata uprawiał boks i wiedział doskonale, jak to jest, gdy dostanie się cios prosto w splot i nagle traci dech. Jego świat zgasł razem z tą, która kochała go całym sercem. Sercem, które nagle przestało bić, choć nigdy nie skarżyła się na zdrowie.
Ojciec Marka nie oddał syna ani swojej matce, ani teściowej mieszkali za daleko, a to oznaczało, że widywałby syna rzadko. Przeprowadzić się, by pomóc z wnukiem, żadna z pań nie chciała. Również ciotce żony, która bardzo nalegała, by zabrać chłopca, ojciec kategorycznie odmówił.
Jesteś facetem! Musisz pracować, układać sobie życie. Z dzieckiem sobie nie poradzisz, Mareczek jest jeszcze malutki! przekonywała ciotka.
Nie wiem jak, ale dam radę Marek senior był realistą, nie składał pustych obietnic.
Oddaj mi Marka, pracuję w przedszkolu, zawsze będzie pod opieką. Tobie będzie lżej
Ale jak? To znaczy, że będę syna widywał tylko raz na kilka miesięcy. To złe rozwiązanie, rozumiesz, Natalia? Matki Mareczek już nie ma, lecz ojca ma i nie oddam go nikomu. Damy radę, choć nie wiem jeszcze jak. Nie pytaj, będę myśleć.
Myśl skrzywiła się ciotka. Chłopcu potrzebna matka, jest taki mały! Sam nie dasz rady. Poszukaj sobie żony czy coś
Ojciec Marka nic na to nie odpowiedział. Przemył synkowi włosy, głaskał go po głowie śpiącego na ramieniu i zamilkł, wiedząc, że awantura nic nie da.
Rozwiązanie znalazło się niespodziewanie szybko. Sąsiadka, pani Maria Grzegorzewska, niedawno przeszła na emeryturę i zgodziła się opiekować Marka podczas gdy ojciec pracował. Niedługo potem chłopca zapisano do przedszkola i życie małej rodziny powoli się ułożyło. Ojciec każdą wolną chwilę poświęcał synowi. Innej kobiety już w jego życiu nie było Marek dorastał bez macochy.
Pani Maria, która nigdy nie wyszła za mąż i nie miała własnych dzieci, kochała Marka jak własnego wnuka, a on odwzajemniał jej uczucie.
Ty jesteś moją babcią?
Nie, Mareczku, znasz przecież imiona swoich babć! Ja jestem twoją nianią.
Nianią? To jak babcia?
Prawie.
Kochasz mnie!
Bardzo! Ty mój najukochańszy chłopczyk!
To dobrze! Ale pozwól, żebym mówił na ciebie „babciu”, ok?
Jak odmówić takiej prośbie? Maria Grzegorzewska, po konsultacji z ojcem Marka i zdecydowanej odmowie przyjmowania pieniędzy za opiekę, zgodziła się, by chłopiec zwracał się do niej jak do babci. Marek zyskał więc dodatkową babcię, co początkowo wzbudzało zdziwienie.
Czemu aż tyle, Marek? dopytywały wychowawczynie, gdy rysował aż trzy laurki na Dzień Kobiet. Kiedy poznały sytuację, dały spokój.
Niektóre z pań w przedszkolu po cichu, inne zupełnie otwarcie wzdychały do ojca Marka, lecz on nie myślał o zmianach. Miał zadanie wychować syna i świetnie sobie z tym radził.
Marek skończył szkołę, zdecydował się na Politechnikę Warszawską po konsultacji z ojcem i zwierzył się pani Marii:
Czemu dziewczyny mnie nie lubią?
Nie lubią? A kto się z Anką całował pod moim oknem? Zaśmiała się Maria.
Rzuciła mnie. Mówi, że czegoś jej w naszym związku brakuje. Niby czego? Wiesz, babciu? Ja też nie wiem! Co jest ze mną nie tak?
Wszystko z tobą w porządku, Mareczku. Po prostu jeszcze nie spotkałeś tej właściwej. Nie spiesz się, rozglądaj, ale nie wybieraj na siłę. Twoja gdzieś tu chodzi, tylko jeszcze jej nie zauważyłeś.
Pani Maria miała rację.
Niepozorna, cicha współstudentka, która pomagała Markowi pisać prace zaliczeniowe, nie domagała się uwagi. Wzdychała cichutko, zerkała z ukrycia, ale pierwszego kroku nie zrobiła. Markowi zaś, przyzwyczajonemu już do przebojowych dziewczyn jak Anka, nie przyszło do głowy, o co chodzi.
Pomogła pani Maria. Lena przyszła do niej, żeby zostawić notatki dla Marka. Nieśmiało dreptała w przedpokoju, nie mogąc zebrać się na odwagę. Pani Maria domyśliła się, o co chodzi.
On nikogo nie ma, Leno. Z tego, co wiem, jest wolny.
Widząc, jak rozpromieniła się Lena, pogłaskała ją po ramieniu.
Kochasz go?
Odpowiedź była zbędna. Oczy Leny zdradziły wszystko. Wieczorem, gdy Marek przyszedł odebrać zeszyty, pani Maria po raz pierwszy w życiu dała mu prawdziwie babciny łomot.
Za co, babciu?!
Nie rób dziewczynie wody z mózgu!
O czym ty mówisz? Jakiej dziewczynie?
Lenie! Twoje szczęście chodzi pod twoim nosem, a ty go nie widzisz! Przyjrzyj się. Takie dziewczyny rodzą się raz na sto lat.
Ślub wzięli skromny, choć ojciec Marka naciskał na huczną zabawę.
Tato, Lena nie chce. Jej mama pewnie by się zgodziła, ale nie chcę jej krępować. Wiedzą, że żyją dość skromnie.
Do przyszłej teściowej ojciec Marka był początkowo nieufny w końcu nie zawsze doświadczenia z „drugą rodziną” są łatwe. Jego własna teściowa nigdy nie wybaczyła mu śmierci córki, przez jakiś czas nawet odmawiała kontaktu z wnukiem. Ojciec Marka jednak zadbał o to, by chłopak miał kontakt ze swoją babcią i po latach Marek spędzał u niej część wakacji, choć zawsze niecierpliwie czekał na powrót do domu. Wtedy zrozumiał, że pamięć potrafi być gorzka i bezlitosna.
Nie zdążyłam powiedzieć wszystkiego twojej mamie, Marek zwierzyła się babcia. O tym, jak ją kochałam, jak była ważna. Cały czas byłam zabiegana A teraz jest już za późno. Powinnam była pomagać, przyjechać, być przy niej Młoda byłam, życie chciałam przeżyć A teraz? To już nie życie, tylko trwanie Kiedy dziecka już nie ma Ja nie żyję, Mareczku Ja tylko istnieję
Takie zwierzenia były dla Marka prawdziwym ciężarem. Mamę znał tylko z opowieści ojca i fotografii, wszędzie obecnych w mieszkaniu. Piękna kobieta z dużymi oczyma była ledwie rozpoznawalna, nie pamiętał ciepła jej rąk. Tylko raz, wybierając perfumy dla Marii Grzegorzewskiej, poczuł jakiś dziwny, znajomy zapach i po prostu ruszył za nieznajomą kobietą. Sprzedawczyni dopiero wtedy zapytała, co to za perfumy, i przyniosła flakon.
To te, które pani wybrała?
Marek kupił te perfumy i wracając próbował sobie przypomnieć, skąd zna ten zapach. Ojciec rozwiał jego wątpliwości.
Ulubione perfumy twojej mamy Gdzie je zdobyłeś?
Od tego czasu flakonik stał zawsze na półce w jego pokoju cienka nić z ledwie tlącej się pamięci wiązała go z tą, która dała mu życie.
Obawy ojca Marka były bezpodstawne. Matka Leny przyjęła zięcia z dystansem, ale wkrótce polubiła Marka szczerze. Była prostą, serdeczną kobietą, dla której szczęście córki było najważniejsze. I Marek jej nie zawiódł.
Tak żyli niewielką, za to bardzo zżytą rodziną. Rodzice cicho marzyli o wnukach, a Marek i Lena chodzili po lekarzach. Coś nie szło. Rok, drugi, trzeci Marzenie o dziecku wyrosło na obsesję, lecz wtedy do akcji wkroczyła pani Maria. Zaprosiła Marka na herbatę.
Mareczku, co się dzieje?
Nic się nie udaje, babciu. Lekarze mówią, że jesteśmy zdrowi, a mimo to nic z tego. Lena już traci cierpliwość, kłócimy się coraz częściej. Co robić, babciu?
Uspokójcie się! Widocznie jeszcze nie czas, byście zostali rodzicami.
Dlaczego?!
Sam powiedz. Czy żeniłeś się z Leną tylko po to, żeby mieć dziecko?
Babciu, co ty? Przecież kocham ją!
To kochaj ją taką, jaka jest! A może problem leży w tobie?
Lekarze mówią, że wszystko gra.
To czekajcie! Wyjedźcie gdzieś, odpocznijcie i czekajcie. Może jeszcze wasz czas nie nadszedł. Mareczku, mężczyzna musi mieć więcej cierpliwości niż inni ze względu na siebie, żonę, rodzinę! Ty masz być podporą! A tylko marudzisz, jak małe dziecko! I Lenkę rozdrażniasz. Myślisz, że jej jest łatwo? Pragnie dziecka tak samo, jak ty. Ma poczucie winy A winy nie ma. Zżera ją to poczucie! Sama przeżyłam coś podobnego. Kiedyś też bardzo kochałam, ale dzieci nie miałam Nie dlatego, że się nie starałam Chyba tak wyszło najlepiej. Z nim nie mielibyśmy szczęśliwego dziecka.
Dlaczego?
Bo nawet dziecko nie uczyniłoby nas szczęśliwymi, bo on mnie nie kochał A wy z Leną jesteście inni. Macie miłość, szczęście na wyciągnięcie ręki. Cierpliwości! Doceniajcie to, co macie, reszta przyjdzie. Jak to mówią? Wszystko w swoim czasie.
Marek wziął sobie radę do serca. Zaczął się kontrolować, nie wyładowywał frustracji na żonie, uspokoił domowe nastroje. Nie było łatwo, wspierał go ojciec i teściowa, a pani Maria powtarzała jak mantrę:
Czekajcie, dbajcie o siebie i czekajcie!
Wszystko wydarzyło się wtedy, gdy już nie mieli nadziei. Dziesięć lat razem i cisza. Urlop zakłóciły zdrowotne problemy Leny ciągle było jej niedobrze i miała zawroty głowy. Marek, czekający pod gabinetem, długo nie mógł uwierzyć w słowa lekarza.
Dziecko? Skąd?
Dopiero po chwili dotarło do niego, o co chodzi, a Lena, raz śmiejąc się, raz płacząc, pokazywała mu na monitorze mały, ruszający się okrąg
Patrz, Marek! Taki malutki a już nasz
Ich pierworodny był prawdziwym zdrowiakiem ponad cztery kilo szczęścia! Dla drobnej Leny było to wyzwanie. Ledwo jej zabrzmiał głos syna po porodzie, już zadeklarowała:
Po drugie wrócę do was, szykujcie się!
Córka, a potem jeszcze jeden syn, przyszli na świat w tym samym szpitalu. Natura chyba się rozkręciła, bo wszystko potem poszło jak z płatka drugie i trzecie dziecko pojawiły się dokładnie w wybranym terminie.
Rodzina się rozrosła, potrzeba było więcej miejsca mieszkanie po ojcu robiło się za ciasne.
Marek, musisz mieć dom! stwierdził ojciec z wnukami na kolanach. Bierzemy się za budowę!
Działkę znaleźli szybko, lecz budowa się przeciągała jeden kryzys, potem drugi, firma balansowała na krawędzi. Marek z ojcem robili wszystko, by utrzymać ludzi i biznes, budowę odłożyli.
Wtedy interweniowała pani Maria.
Marek, ja tak myślałam Wy macie dwójkę pokoi z ojcem, a ja mam „trójkę”. Więcej miejsca i już ledwo daję sobie radę. Z ojcem uzgodniliśmy przeprowadzacie się do mnie z Leną. Remont mi zrobiłeś taki, że jeszcze na lata starczy. Nam z ojcem wystarczy po jednym pokoju. Będę pilnować, gotować, sprzątać. A ty będziesz spokojniejszy. Zdrowie już nie to, jedna boję się spać. Zastanówcie się!
Przeprowadzka nastąpiła. Lena zajęła się dziećmi i domem, Marek pracował jak wół. Dzięki wysiłkom firmę udało się uratować. Ojciec jednak już nie wytrzymał nic nie mówiąc, ukrywał przed synem złe samopoczucie, aż wreszcie wezwał go na rozmowę.
Mieszkanie zapiszę pani Marii. I tak wam przypadnie. Ale odkąd przerejestrowała je na was, nie daje mi to spokoju. Życie bywa przewrotne. Nie wiadomo, ile komu pisane. Nie chcę, żeby nie miała dokąd pójść, gdy nas zabraknie. Ona tyle dla nas zrobiła i dla ciebie, i dla mnie. Ty nazywasz ją babcią, ale ona była dla ciebie jak matka.
Tato, nie musisz mi tego tłumaczyć! Wszystko dobrze rozumiem.
Wiesz synu, swoje sprawy trzeba uporządkować…
Czwartego wnuka ojciec Marka już nie zobaczył. Lena urodziła Alka miesiąc po śmierci ukochanego teścia. Mały Aleksy, choć nie znał dziadka, słuchał o nim tyle, że aż dumnie pogardlił nos za każdym razem na dźwięk swojego pełnego imienia. Nazwali go na cześć dziadka!
Życie skakało z zakrętu na zakręt raz radość, raz smutek. Dzieci rosły, przynosząc tyle miłości, że gdyby dodać jeszcze trochę, słońce świeciłoby całą dobę, a ciepła starczyłoby na roztopienie bieguna północnego.
Lena, z natury otwarta, zawsze wybierała przyjaciółki z rozwagą. Mama na placu i podwórku życie towarzyskie się powiększyło. Zofia była jedną z niewielu, z którymi Lena nawiązała bliską relację.
Były rówieśniczkami. Tak jak Lena, Zosia kochała książki i teatr, chociaż rzadko mogła sobie na nie pozwolić. Miała dwójkę dzieci, choć czasem czuła jakby dziesiątkę. Bliźniaki dawały się we znaki zarówno matce, jak i babci, które pomagały w wychowaniu. Lena okazała się dla Zofii prawdziwym odkryciem. Rozmowy z nią pokazały, jak krótki bywa okres, gdy można cieszyć się z pierwszych kroków, słów i tych lepkich uścisków po pierwszej zdobytej bramce w piłkę. Zofia odetchnęła, nauczyła się dzielić czas i nie gonić za niemożliwym. Zyskała wierną przyjaciółkę, której mogła zwierzyć się bez obaw o plotki. Lena potrafiła trzymać cudze sekrety, a Zofii tych nie brakowało.
Relacje z mężem miała trudne. Był przystojny, czarujący i choć chciał utrzymać rodzinę pozwalał sobie na romanse. Zofia wiedziała o tym i tłumaczyła sobie, że „wszyscy faceci tak mają”. Ta myśl dawała jej namiastkę spokoju, pozwalała udawać, że wszystko jest ok. Bo chłopcom przecież potrzebny ojciec…
Nic dziwnego, że widząc Marka z nieznajomą kobietą, Zofia natychmiast poczuła: „coś tu śmierdzi!” i Lena musi o tym wiedzieć.
Auto Marka skręciło w jedną z bocznych uliczek, musiała się sprężyć, żeby nie zgubić ich z oczu. Restauracja, pod którą się zatrzymali, była Zofii znana bywała tam z mężem, wiedziała, że mają świetną kuchnię i koncerty jazzowe.
Marek wysiadł i pomógł towarzyszce wyjść z auta. Zniknęli wewnątrz, a Zofia została wahając się poczekać czy od razu pobiec do Leny, żeby otworzyć jej oczy?
Jednak z każdą minutą jej zapał gasł.
Powie Lenie, że Marek ma kochankę i co? Czwórka dzieci, pani Maria już słaba, rzadko wychodzi z domu, matka Leny z problemami zdrowotnymi, Marek dwa razy już zabierał ją do Warszawy na leczenie oczu… Za dużo zobowiązań, za mało faktów. Kim jest ta dziewczyna? Może to tylko przelotny flirt, który zaraz się skończy jak całe „miłości” męża Zofii? Dziś jest, jutro nie, nikt nie pamięta imienia Ale rodziny już nie ma. Pozostaną nieszczęśliwi, złamani ludzie. Wszystko się rozpadnie…
Zofia ze złości stuknęła pięścią w kierownicę i aż podskoczyła donośny klakson, zainstalowany dawno temu przez męża, wystraszył gołębie przy wejściu do restauracji.
Ten dźwięk pozbierał ją do kupy. Marek to nr 1 cwaniak, ale czy nie wszyscy tacy są? Więc czemu Lena miałaby tracić swoje szczęście?
Zofia odjechała spod restauracji, zła, wyzywając innych kierowców pod nosem, ocierając łzy raz po raz.
Nie! Nic nie powie Lenie. Niech sami się odnajdą w tej układance Może jest złą przyjaciółką, ale gdyby ktoś jej powiedział wprost, że jej mąż kogoś ma, nie mogłaby już mu wybaczyć. Plotki to jedno ale pewność? To inny ciężar. Zmienia wszystko. Dla kogoś innego są już wszystkie te gesty i słowa, które były Twoje Może brzmi jak banał, ale każde takie słowo to mały kamień milowy szczęścia; zabierz je, poukładaj inaczej, a twoja droga nagle wykręci w dziwne miejsca, z których nie ma odwrotu.
Zofia zostawiła auto na parkingu i długo jeszcze siedziała, zbierając siły, by wejść do domu, gdzie czekały na nią dzieci i niania czekająca, żeby już ją zmienić.
Telefon Marka zaskoczył ją zupełnie.
Tak? Kiedy? Dobrze, Marek, będziemy. Dziękuję za zaproszenie!
Odkładając komórkę, Zofia poklepała się po policzkach.
Co to? Przed chwilą widziała go z dziewczyną, a teraz to Tak, Marek i Lena mają rocznicę i to okrągłą. Wiedziała o tym, miała zamówiony prezent. Ale kuzynka zaproszenia się nie spodziewała. Zawsze świętowali razem, we dwoje, cicho znikali z miasta. Nigdy z rodziną, nigdy z przyjaciółmi.
Oczywiście, zgodziła się jaka z niej byłaby przyjaciółka, gdyby nie wspierała Leny?
Sukienka kupiona, buty też. Fryzura, makijaż. Mąż Zofii, zerkając na nią z uśmiechem, mrugnął:
Jesteś dzisiaj taka poważna! Spokojnie, my też będziemy świętować naszą rocznicę. Zrobię ci taki wieczór, że oszalejesz!
Zofia odwróciła się, wyjmując szminkę z kosmetyczki. No tak Wielkie święto.
Marek naprawdę się postarał. Sala udekorowana ze smakiem. Kwiaty, świece na stołach, błyszcząca porcelana, śnieżne obrusy. Lena zachwycała się każdym szczegółem.
Marek, moje ukochane kolory! Niebieski i srebrny! Ale pięknie! Dziękuję! Lena wzięła od Zofii bukiet i prezent, pociągnęła ją za sobą. Chodź, poprawimy makijaż!
Błysk pierścionka na palcu Leny sprawił, że Zofia zmarszczyła nos.
Marek chce się zrehabilitować Drogi pierścionek!
Toaleta damska była w podziemiach, Zofia trochę się zaplątała w długą suknię na schodach.
Pomóc pani?
Dziewczyna idąca z naprzeciwka sprawiła, że Zofia zamarła:
To pani?!
Przepraszam, znamy się? Dziewczyna była wyraźnie zdziwiona.
Dziś wyglądała zupełnie inaczej w eleganckim garniturze, wygodnych, niskich butach i z prostą fryzurą.
Co pani tu robi?! syknęła Zofia. Oby tylko Lena nic nie usłyszała. Nie pozwoli zepsuć jej święta!
Ja? Pracuję.
Nagle dziewczyna szczerze się uśmiechnęła, a Zofia zgubiła język.
Jak to pracuje pani?
Tak właśnie! Firma eventowa, dziś organizujemy to wydarzenie. Pan Marek zlecił nam przygotowanie jubileuszu. To nasz pierwszy tak duży projekt, proszę być pobłażliwą! Podoba się aranżacja sali?
Zofia poczuła, jak drętwieją jej palce ściskające tkaninę spódnicy.
Tak Bardzo Wszystko pięknie.
Bardzo się cieszę! Pan Marek bardzo się denerwował, czy zdążymy. Męża musiałam wciągnąć do pomocy, wyobraża sobie pani? Wczoraj układał ze mną kwiaty, wieszał girlandy. Teraz po drabinie nie mogę biegać…
Dlaczego? Zofia nie mogła znaleźć innego pytania.
Bo dziecka się spodziewam! Dopiero się dowiedziałam. Strasznie się boję. Ma pani dzieci?
Tak. Dwójkę.
Trudno?
Bardzo Zofia poczuła ciepło przepływające przez palce. Ale niech się pani nie boi! Jest pani bardzo przedsiębiorcza, a to najważniejsze. Da sobie pani radę! Jakby chciała pani dobrego lekarza znam świetnego, Lena też prowadziła u niego wszystkie ciążę.
U niej aż czworo?
Wyobraża sobie? Tyle szczęścia!
Ale super!
Oj, przepraszam! Dziewczyna nagle się zasłuchała. Chyba zaczyna się impreza. Idzie pani?
Już idę.
Zofia weszła do damskiej, szeroko się uśmiechnęła do Leny.
Co się guzdrzesz, Lena?! Oni już cię wydali za mąż! Chodź, wszyscy czekają!
Cały wieczór, wznosząc toasty, Zofia myślała, jak łatwo zniszczyć wszystko jednym słowem, błędnym wnioskiem czy przypadkową pomyłką. To mogła być katastrofa i dla uroczystości, i dla szczęścia pani Marii Grzegorzewskiej, która teraz głośniej niż wszyscy w sali wrzeszczała „Gorzko!”, i dla śmiejących się dzieci Marka i Leny
Pomyszkowałam sobie Zofia wychyliła szampana i spojrzała na męża. To u nas gorzko czy słodko?
Gorzko, Zośka! Cały czas gorzko!
