Ciocia przybyła z wizytą z córką i zięciem, wnieśli do domu kawał wołowiny i butelkę drogiego wina, jednak mama wyrzuciła ich za drzwi, a niebo wtedy było miękkie jak ciepłe mleko.
Mama ma dużą rodzinę. Kiedyś miała sześciu braci, ale zostało już tylko trzech. Mama i jedna z ciotek mieszkają w tej samej wsi pod Piotrkowem, miejsca lepkiego od śliw i pachnącego sokiem z czereśni. Latem harują w polu, a zimą żyją z groszyka uciułanego wśród pomidorów, ziemniaków i koperku. Nasze ogrody rosną pod dachem nieba, a warzywa śnią o słońcu, kiedy matki śmieją się przy płocie.
Ta druga siostra mamy to już inne życie. Od lat mieszka w Warszawie, apartament z dwoma balkonami i domek, w którym okna wychodzą prosto na mazurskie jezioro, co czasem śni się mamie. Jej mąż jest dyrektorem budowlanym, kieruje projektami, jakby układał klocki w dziecięcym śnie. Niegdyś mieszkali razem we wsi wtedy mama i ciocia często ich odwiedzały, niosąc twaróg i konfiturę. Ale przyszło bogactwo i wszystko się zamgliło, relacje pokrył dym z luksusu.
Pewnej nocy mama przez przypadek dowiedziała się, że jej siostra wydała córkę za mąż. Najpierw była zgubionym liściem w miejskim wietrze, potem udawała przed ludźmi, że wie wszystko, żeby nie czuć zawstydzenia. Bo kto by się nie czerwienił, gdy siostra własną krew ukryje przed obiadem weselnym.
Mama wróciła do domu pod lasem, gdzie światło zatańczyło na garnku z zupą, i powiedziała wszystko swojej drugiej siostrze, tej od śliwkowych ogrodów. Ta oniemiała, aż jej serce wydało dźwięk złamanej brzozy, a potem zasugerowała zadzwonić i pogratulować, żeby siostra zaznała choć trochę żalu. Ale w telefonie rozległo się tylko suche dziękuję, a potem koiło się tylko echo.
Coś jednak chyba ugryzło miejską ciocię, bo postanowiła przyjechać. Ale mama była już zraniona jak popękany garnek, więc gdy tylko zobaczyła siostrę i jej rodzinę, zamknęła drzwi na klucz i powiedziała, że arystokraci, którym wstyd zjeść z wioską przy jednym stole, nie muszą już nigdy tu przychodzić. Po co maczać łyżki, skoro kałduny lepsze w Warszawie.
Mąż tej miejskiej cioci tylko podrapał się za uchem i z ironią powiedział, że naprawdę było im wstyd, bo gdybyśmy przyszli na wesele do miasta, to cały lokal by pachniał wieprzowiną ze wsi. Tamta wypowiedź rozlała się zimnem po całym stole i sercu mamy. Odpowiedziała, że nigdy więcej nie chce ich widzieć, a dom pod lasem zostaje na zawsze zamknięty dla miejskiej rodziny. Na to druga ciocia, ta od śliwek i śmiechu, tylko skinęła głową i dodała, że jej dusza też już nie znajdzie dla nich miejsca.
A potem światło w kuchni zamieniło się w czuprynę kota, a w oddali szczekał pies, który nie istniał.
