Ostatni pasażer autobusu
Latarka była maleńka, nie większa niż mój palec wskazujący, przywiązana do cienkiego sznurka. Zauważyłam ją dopiero potem. Najpierw zobaczyłam człowieka.
Marcowa noc, linia numer jedenaście, pętla Fabryczna i z powrotem. Pusty autobus, lampy za oknem, zapach ropy, gumy i trochę kawy z termosu. Jeździłam tę trasę od czterech lat. I cztery lata już wolałam noc od dnia.
Nocą praktycznie nikogo nie było. Pijani po klubach z Piotrkowskiej zawsze wpadali stadami, rozdarci, tłukli butelki i wysiadali po dwóch przystankach. Pielęgniarki po drugiej zmianie te wchodziły cicho, zasłaniały oczy i spały do swojego przystanku. Ochroniarze. Taksówkarze, którym padło auto. Wchodzili, wysiadali i nikt nie zapadał w pamięć.
On zapadł.
Facet po sześćdziesiątce. Niski, krępy, w ciemnej kurtce z kapturem. Prawą nogę stawiał zawsze nieco szerzej niż lewą, jakby we krwi miał nierówności podłoża. Zawsze wybierał to samo miejsce trzeci rząd po prawej stronie, przy oknie. Zawsze płacił gotówką, dokładnie. Jechał do końca trasy. I z powrotem. I nie wysiadał.
Pierwszy raz zwróciłam na niego uwagę na początku marca. Marcowe niebo było nisko, a miasto za szybą wydawało się szare nawet w nocy. On w tym szarym tle był jak żółta plamka, obracająca coś w dłoni.
Zaczęłam liczyć. Pięć nocy z rzędu. Potem dwie noce bez niego. Potem znowu pięć. Jak według harmonogramu. Jakby jeżdżenie nocnym autobusem było jego pracą.
Nie spał, nie czytał, nie patrzył w telefon. Nie wyjmował słuchawek, nie rozkładał gazety. Siedział, patrzył za okno i obracał coś niewielkiego. W lusterku widziałam słaby żółty blask jarzył się i znikał. Migał i gasł. Jakby świetlik próbował wydostać się z autobusu.
Miałam czterdzieści cztery lata. Do czterdziestu pięciu niedaleko, ale już się przyzwyczaiłam, że nikt nie pyta o wiek wystarczy, że spojrzy i już wie. Duże dłonie z zrogowaciałymi opuszkami po kierownicy, paznokcie krótko przycięte. Plecy lekko pochylone w prawo odwyk sięgania do drzwi i wciskania przycisku otwierania. Deformacja zawodowa. W domu łapałam się na tym, że prawe ramię mam niżej niż lewe.
Od dwunastu lat sama. Syn Konrad dorósł, ma dwadzieścia dwa, mieszka z dziewczyną na drugim końcu Łodzi. Dzwoni w niedziele, jeśli nie zapomni. Nie przypominam. Nie dlatego, że nie chcę dlatego, że gdy zadzwonię, mówi: Mamo, co się stało? i słychać nie radość, a zaniepokojenie. Znaczy: telefon od matki = coś się wydarzyło. Znaczy: tak po prostu nie wypada. Znaczy: już tego nie umiemy.
Były mąż odszedł, gdy Konrad miał dziesięć lat. Poszedł do Eli z księgowości, zabrał kurtki z korytarza i czajnik właśnie czajnik, tego nie ogarnęłam. Mieszkanie rozdzieliliśmy: jemu dwupokojowe, mnie kawalerka na Gagarina, trzecie piętro. Wtedy pomyślałam trudno. Przeżyję. Potem się okazało, że nie trzeba przeżywać, bo bez niego jest nie gorzej. Po prostu ciszej. Ta cisza trwała już dwanaście lat.
Od tego czasu słowo miłość wywoływało u mnie taki sam odruch jak smok. Ładnie, ale nie istnieje. Koleżanki opowiadały o mężach kiwałam głową. Filmy o miłości wyłączałam w połowie. Nie z rozgoryczenia. Z braku wiary. Jak w Dzieciństwie w świętego Mikołaja wierzysz, aż pewnego dnia widzisz ojca w szlafroku z watą na twarzy i już rozumiesz.
Nocna trasa mi odpowiadała. Nie musiałam się uśmiechać do pasażerów. Nie musiałam zagadywać starszych pań z wózkami i uczniów z plecakami blokujących przejścia. Nie musiałam słuchać czyichś rozmów przez telefon ani patrzeć, jak ktoś je kebaba na tylnym siedzeniu. Noc tylko droga i cisza. Ta cisza pasowała mi jak szyta na miarę kurtka.
Ale ten pasażer ciszę zakłócał. Nie dźwiękiem. Obecnością. Był jak kamyk w bucie drobiazg, ale ciężko o nim zapomnieć.
Dwa tygodnie tylko obserwowałam. Przywykłam do niego jak do części trasy. Parkowa on wsiada. Fabryczna siedzi. Z powrotem do Parkowej wysiada. Kiwa mi głową jak znajomej. Ja mu też.
I każdej nocy ta latarka. Żółta, słaba, w jego dłoniach.
Zoska, myślisz, że on bezdomny? zapytała Aniela w dyspozytorni przed zmianą.
Aniela była dyspozytorką ósmy rok. Postawna, z kasztanowymi włosami zwiniętymi w kok ołówkiem. Wiedziała o wszystkich kierowcach wszystko kto się rozwodzi, kto pije, kto za chwilę zacznie. Wierzyłam jej.
Bezdomni nie płacą za przejazd mówię. A ten płaci. Zawsze. Monetami. Bez reszty.
Może stuknięty?
Spokojny. Siedzi, patrzy przez okno. Nikogo nie zaczepia, nie mruczy do siebie, nie kiwa się. Normalny facet. Po prostu jeździ.
Aniela zamyśliła się. Nalała mi herbaty z termosu z cytryną i miętą, jak zawsze.
Może żona go wyrzuciła? podsunęła. Czasem tak bywa. Pokłócą się, żona krzyczy wynocha!, a on siedzi w nocnym autobusie, by minęło.
Co noc, przez miesiąc? To nie kłótnia, to rozwód.
Aniela parsknęła śmiechem.
Zosia mówi miłość to wtedy, gdy ktoś czeka z czajnikiem. Cała reszta to bajki. I nocne autobusy.
Parsknęłam. Mnie nikt nie czekał z czajnikiem. W domu tylko kot Maurycy rudy, tłusty, z rozczarowaną miną. I to tylko dla miski.
Ale pytanie zostało. Po co ten człowiek jeździ? Do końca i z powrotem, pięć nocy w tygodniu, od miesiąca. Kto tak robi? I dlaczego?
Może nie może spać. Może ma demencję. A może to rutyna sprzed lat jeździł na nocną zmianę i nadal nie potrafi przestać.
Wszystko brzmiało rozsądnie. I wszystko było nieprawdą. Widziałam jego oczy w lusterku jasne, spokojne, skupione. Człowieka, który dokładnie wie, gdzie jedzie.
Postanowiłam zapytać.
***
Nie od razu. Trzy dni się zbierałam. Głupie co noc woziłam tego człowieka, a bałam się zadać jedno pytanie. Ale w Łodzi żyjemy obok siebie, nie ze sobą. Nie wtrącaj się. Granice. Pilnowałam tych granic czwarty rok i było mi z tym łatwo, bo cudze życie mnie nie obchodziło.
On mnie zaciekawił. I złościłam się za to na siebie.
Wszedł jak zawsze przystanek Parkowa, za dwadzieścia pierwsza. Monety wrzucił do kasetki. Szedł prosto na swoje miejsce. Trzeci rząd, okno. Wyjął coś na sznurku spod kurtki, trzymał w dłoni.
Jechaliśmy w ciszy. Za oknem lampy, wystawy zamkniętych sklepów, puste przystanki. Miasto wyglądało jak po spektaklu. Tylko my dwoje aktorzy, którzy zostali.
Poczekałam do końca trasy. Na Fabrycznej staliśmy trzy minuty według rozkładu. Zgasiłam światła w autobusie, zostawiłam tylko awaryjne. Żółtawy półmrok. Wstałam, wyszłam z kabiny.
Siedział na swoim miejscu. Nieruchomo. W dłoniach ten sam przedmiot na sznurku.
Przepraszam, mogę zapytać? zagadnęłam.
Podniósł głowę. Głos niski, zachrypnięty, jakby w gardle utknął okruszek chleba.
Pytaj pani.
Jeździ pan każdej nocy. Już miesiąc. Zawsze do końca i z powrotem. Po co?
Milczał chwilę. Patrzył na mnie bez lęku i niecierpliwości. Po prostu oceniał, czy warto odpowiedzieć.
Potem powiedział:
Do żony.
Nie zrozumiałam. Spojrzałam na zegarek pierwsza dwadzieścia.
Do żony? Teraz?
Róża chodzi na nocną. Na Fabryce Progres, kontrolerka jakości. A ja jadę z nią. No, nie z nią obok. Autobus przejeżdża pod fabryką mrugam jej przez okno latarką.
Podniósł rękę. Na dłoni leżała mała latarka, sznurek spleciony. Żółte światło. Zmatowiała obudowa, plastik starty od ściskania przez rok.
Tym właśnie, powiedział.
Usiadłam naprzeciw. Nogi bolały sześć godzin za kierownicą daje w kość.
Czyli pan każdej nocy wsiada, jedzie do końca, mruga żonie latarką przez okno i wraca?
Tak.
Każdej nocy?
Pięć w tygodniu. Ona tak pracuje. Dwa dni wolnego ja w domu, ona w domu. Pięć pracy ja tu.
Milczałam. On też. Za oknem fabryka Progres trzy piętra starej cegły z PRL-u. Odpadający tynk, zardzewiałe rury przy murze. Ale na trzecim piętrze świeciły żółte okna. Nocna zmiana.
Po co? zapytałam.
Spojrzał na mnie jakby pytał: po co ludzie oddychają.
A pani by nie zrobiła?
Nie. Nie zrobiłabym. Mój były z kuchni nawet nie podchodził, gdy z torbami wracałam. Raz wiozłam zakupy z Biedronki dwie torby w rękach, jedna w zębach, bo nie mogłam znaleźć kluczy. Zadzwoniłam. Otworzył, popatrzył i powiedział: „Co tak długo?” Nie wziął toreb. Nic. Wrócił do telewizora.
A ten jeździ przez całe miasto, żeby pomrugać żonie latarką.
Jestem Grzegorz, powiedział. Grzegorz Pawłowski, ale wszyscy mówią Pawlak.
Zofia, odpowiedziałam. Zosia.
Kiwnął głową. Spojrzał na fabrykę.
Z Różą jesteśmy razem dwadzieścia pięć lat. Wzięliśmy ślub w 2001, ona miała trzydzieści trzy, ja trzydzieści sześć. Późno, prawda? Wcześniej się nie składało. Byłem ślusarzem na warsztacie narzędziowym. Ona w kontroli jakości, w tej samej fabryce. Tam się poznaliśmy. Cztery lata temu przeszedłem na wcześniejszą emeryturę za szkodliwe. Ona została, od trzech lat nocne zmiany daje czterdzieści procent dodatku, zbieramy na działkę. Sześć arów w Sulejowie. Domek, płot, jabłonki. Róża marzy o truskawkach.
Mówił bez żalu i bez patosu. Po prostu. Jakby opowiadał prognozę pogody.
Pierwszy miesiąc, jak zaczęła noce, nie spałem. Leżałem, gapiłem się w sufit i myślałem, jak ona tam? Ciemno, zimno. Idzie sama pod fabrykę, dwieście metrów od przystanku. A jak poślizgnie się? A jak ktoś zaczepi? Nie zadzwonisz na zmianie telefon w szafce.
Zamilkł, starł dłoń o kolano.
Potem pomyślałem autobus przecież jeździ. Jedenastka. Mija fabrykę. Usiądę, pojadę. Zobaczy jestem blisko. Nie obok, ale blisko.
Zobaczyła?
Nie od razu. Tydzień jeździłem, mrugałem latarką. Nie wiedziała, że to ja. Odbłysk światła, kto wie co. W domu powiedziałem: „Róża, mrugam ci. Każdej nocy, z jedenastki. Spójrz w okno, jak będzie przejeżdżać.” Spojrzała. Zadzwoniła rano: „Pawlak, to naprawdę ty z latarką?” Potwierdziłem. Zapłakała się. Powiedziała: „Mrugaj.”
Zakrztusiłam się. Gardło zacisnęło mi się jakby właśnie tam utknął mi okruszek. Głupie porównanie, ale nic innego do głowy nie przyszło.
A z powrotem?
Gdzie pójdę o pierwszej w nocy na Fabryczną? Pustkowie. Płot, asfalt, lampy co trzeci nie działa. Wracam do domu, kładę się. O świcie wstaję ją odebrać.
Z pracy?
Z pracy. Robię śniadanie. Owsiankę lubi z rodzynkami. I herbatę. Z miętą, mamy doniczkę na balkonie. Zimą suszona, latem świeża.
Pomyślałam o Anielinym czajniku. Miłość to czekać z czajnikiem. Tutaj było więcej niż czajnik. Latarka, autobus, owsianka z rodzynkami o szóstej rano. Dwadzieścia pięć lat i mięta z balkonu. I działka, na którą razem oszczędzają.
Odjechałam z przystanku. Grzegorz Pawłowski siedział na swoim miejscu, latarka na kolanie.
Prowadziłam autobus pustymi ulicami. Dwanaście lat żyję sama i nikomu nie zamrugałam latarką. I nikt mnie nie zamrugał. Były wziął czajnik, ja zostałam z kotem i nocnym kursem. Albo raczej z Maurycym który czeka nie na mnie, tylko na puszkę.
Ale nie poczułam żalu. Poczułam zdumienie. Takie coś się zdarza. Nie w filmie, nie w książce w jedenastce, trasa Parkowa Fabryczna. Żywy facet z wysłużoną latarką jedzie przez noc, żeby jego żona spojrzała w okno i zobaczyła światełko.
Na Parkowej wysiadł. Skinął głową.
Patrzyłam, jak idzie do domu spokojny, lekko kołyszący się, ciemna kurtka. Zwyczajny emeryt. I niezwyczajny.
***
Kolejnej nocy specjalnie przystanęłam przy fabryce. Nie na przystanku kawałek dalej, tam gdzie droga przebiega pod samymi oknami trzeciego piętra. Niewielkie odstępstwo od rozkładu, ale kto sprawdzi o drugiej w nocy?
Grzegorz Pawlak wyjął latarkę. Trzy krótkie błyski. Trzy długie. Trzy krótkie. Szybko i precyzyjnie, palce wprawne jak u ślusarza, lata detalicznej pracy.
Spojrzałam w lusterko, potem w szybę. W skrajnym, lewym oknie na trzecim piętrze zamigotało światło. Słabe, żółte. I znów trzy krótkie, trzy długie, trzy krótkie.
Odpowiedziała.
Zabrakło mi tchu. Siedziałam za kierownicą patrząc na dwa światełka jedno w autobusie, drugie w oknie fabryki. Sto metrów ciemności pomiędzy nimi. Ceglana ściana, szkło, marcowa noc. A przez wszystko to dwa żółte promyki.
Tylko latarka. Tylko okno. Tylko dwoje ludzi, którzy mrugają do siebie przez nocne miasto. I zrozumiałam, że widzę coś prawdziwego. Może się tego wstydzić, może nie wierzyć, ale to się dzieje.
Na ostatnim przystanku wyszłam z kabiny.
Wasz kod? zapytałam.
Grzegorz Pawlak stał przy drzwiach, chowając latarkę.
Nasz powiedział. Nie Morsea, nie jestem radiowcem. Wymyśliłem. Trzy krótkie jak serce bije. Trzy długie jak objęcie. Trzy krótkie puszczam. Róża się śmiała, jak pokazałem. Pawlak, romantyk odpowiedziała. A ja nie jestem romantyk, tylko tęsknię. Nawet, jak jest za ścianą. Ona zapamiętała w jeden wieczór, od tamtej pory każdej nocy ona mnie, ja jej.
I jak długo?
Rok już. Co noc. W zimie, we mgle. W styczniu było minus dwadzieścia, pamięta pani? Autobus spóźniał się. Stałem na przystanku czterdzieści minut, zmarzłem jak nigdy. Ale doczekałem. I zamrugałem. Rano mówi: Widziałam. Spóźniłeś się siedem minut. Liczyłam.
Rok. Pięć nocy w tygodniu. Ponad 250 kursów. Dla kilku sekund światła.
Kiedyś powiedziałabym: stuknięty. Fanatyk. Albo człowiek bez zajęcia. Teraz milczałam. Bo żadne słowa nie miały mocy wobec tej latarki.
Wracałam do kierownicy. Ruszyłam. W lusterku Grzegorz Pawlak na swoim miejscu, spokojny, wręcz szczęśliwy. Każdej nocy robił to samo i każdej nocy to mu wystarczało.
Kolejne noce patrzyłam, zastanawiając się, czy to nie złudzenie albo rutyna. Może sam siebie oszukuje. Może Róża od dawna nie patrzy w okno, a światło mu się tylko śni. Może to już tylko nawyk.
Ale czwartej nocy zobaczyłam: gdy autobus mijał fabrykę, w oknie trzeciego piętra tkwiła kobieta. Kasztanowe włosy, zaplecione w warkocz. I latarka. Taka sama.
Ona czekała. Prawdziwie czekała. Trysnęła z miejsca przy stanowisku, podeszła do okna i patrzyła na światło.
Po tygodniu autobus się popsuł. Kompresor albo coś z układem hamulcowym nie zaglądałam, zadzwoniłam po serwis. Dyspozytorka przydzieliła mi zastępczego Autosana. Mały, trzęsący, z twardymi siedzeniami i ogrzewaniem grzejącym tylko kierowcę.
Grzegorz Pawlak przyszedł na przystanek jak zwykle. Zobaczył autosana, zawahał się moment, potem wszedł. Usiadł z przodu, dalej się nie dało części i narzędzia leżały na tyłach. Siedział tuż przy kabinie.
Jazda w tym autosanie była niewygodna. Silnik wył, drgania, resory stukały na każdym wyboju. Ale Pawlak trzymał latarkę i oglądał drogę tak, jakby jechał elegancką limuzyną.
Na pętli wyszłam się rozprostować. On też. Staliśmy przy otwartych drzwiach. Kwiecień, ale zimno para z ust leciała do góry. Nad fabryką paliły się żółte okna trzeciego piętra.
Mrugnął. Odpowiedziała. Bez zmian.
Grzegorz, mówię dwadzieścia pięć lat to całe życie. Róża nie zmęczona?
Nie obraził się. Uśmiechnął się, potarł dłonie palce czerwone od mrozu.
Zmęczona. Pewnie, że zmęczona. I ja też. Nie młodniejemy. Ją boli krzyż, mnie kolana, zęby już też nie te Ale to coś innego. To nie to, że się nie chce. To że nie można inaczej.
Przyzwyczajenie to nie miłość?
Są nawyki, które cię niszczą. I takie, które cię trzymają. Róża mnie trzyma.
A pan ją?
Mam nadzieję. Nie mówi: Pawlak, jesteś moją opoką. Mówi: Pawlak, kup chleb, zamknij okno. Ale słyszę po głosie. Jak jestem obok oddycha spokojniej. Jak wyjdę coś się zmienia. Napina się, jakby tarczę stawiała.
Milczałam. Nad nami mrugała lampa. Jedna z tych nielicznych na starej fabryce.
Miłość powiedział to nie wtedy, gdy serce wariuje. To wtedy, gdy serce wie, dokąd iść. Ja każdej nocy siadam do autobusu i nie myślę, po co. Po prostu wsiadam. Jak oddycham. Spróbuj nie oddychać nie da rady. Tak ja, nie dam rady nie jechać.
A jak się pan rozchoruje? Albo kurs odwołają?
Zachoruję wezmę taksówkę. Mam odłożone, osiemset złotych w kopercie za lusterkiem. Odwołają autobus pieszo pójdę. Cztery kilometry, w godzinę dojdę. Raz już próbowałem, w listopadzie. Autobus się nie pojawił. Ruszyłem z buta. Rano Róża pyta: Czemu tak utykałeś? Ja nie utykałem, tylko byłem zmęczony.
Roześmiał się cicho. I wtedy pomyślałam: to człowiek, który wie, po co żyje. Nie w wielkim sensie w maleńkim. Tam, gdzie latarka, owsianka i zielona mięta z balkonu. Gdzie liczy się chleb i otwarte okno. I mu trochę pozazdrościłam. Nie jego żony, nie jego uczucia jego pewności.
Przez całe życie myślałam, że miłość to coś wielkiego. Wielkie słowa, poświęcenie. A tu maleńka latarka na sznurku i cichy człowiek w autobusie. I to było więcej niż wszystko, co widziałam przez czterdzieści cztery lata.
Wróciliśmy do autosana. Odpaliłam silnik, dmuchawa zagrzała szybę. Grzegorz schował latarkę pod kurtkę, dłonią przycisnął się do serca widziałam w lusterku.
Po Parkowej wysiadł, skinął głową. Patrzyłam, jak idzie do domu prawa noga szerzej, równy krok, dłonie w kieszeniach. Emeryt. I nie emeryt.
W domu rozebrałam się, nakarmiłam Maurycego, położyłam. Sięgnęłam po telefon. Odnalazłam w kontaktach Konradek. Spojrzałam. Pięć minut przed czwartą rano. Za wcześnie. Ale ekran świecił w ciemności, usnęłam z telefonem na dłoni.
***
Następnego dnia zadzwoniłam o drugiej. Konrad był zdziwiony.
Mamo, coś się stało?
Nic się nie stało. Dzwonię tak po prostu.
Pauza. Słyszałam, jak myśli: mama, która nie dzwoniła pół roku pierwsza, nagle dzwoni?
Mamo, na pewno wszystko w porządku?
Tak. Jak u ciebie? U Oli?
W porządku. Pracujemy. Ale coś się stało?
Konrad powiedziałam jesteś dla mnie ważny. Chciałam, żebyś to wiedział.
Pauza. Wyobraziłam sobie, że stoi w kuchni zawsze odbiera telefony w kuchni i nie wie, co zrobić z drugą ręką.
Ty też, mamo.
Krótko. Szorstko. W naszej rodzinie wszyscy faceci tak mają. Ojciec, dziadek. Nie potrafili mówić o uczuciach, jakby mieli zamek przy ustach. Ale mi wystarczyło. Uśmiechnęłam się i odłożyłam słuchawkę.
Włożyłam kurtkę, poszłam do sklepu za rogiem. Wszystko do domu, pachnący proszkiem, plastikiem i klejem. Stanęłam przy półce z latarkami. Było ich ze dwadzieścia od wielkich, po maleńkie jak brelok.
Wybrałam najdrobniejszą. Z żółtym światłem. Bez sznurka sznurek zrobię sama, z lnianego sznurka, jak u Pawlaka. Ekspedientka, pulchna kobieta w niebieskim fartuchu, spytała:
Baterie potrzebne?
Tak odpowiedziałam.
W domu przycisnęłam guzik. Żółte światło uderzyło w sufit. Maurycy zeskoczył ze stołu, uciekł pod łóżko. Skierowałam światło na ścianę. Mały, ciepły okrąg. Jak ten z autobusu.
Spróbowałam. Trzy krótkie. Trzy długie. Znowu trzy krótkie. Nie od razu wyszło palce drżały, guzik sztywny. Przy drugiej próbie długie były za długie. Przy trzeciej krótkich było cztery. Dopiero przy czwartej równo. Serce bije. Przytulam. Odpuszczam.
Nie wiem, komu będę mrugać. Może synowi. Może sobie. A może w ciemność, jak Pawlak, kiedy Róża jeszcze nie wiedziała, że to on. Tydzień mrugał bez odpowiedzi. Bo nie mógł nie mrugać.
Latarka poszła do kieszeni kurtki. I poczułam spokój. Jakby w końcu znać kod. Nie cudzy swój własny.
Wieczorem przyszłam do pracy. Aniela nalała herbaty z cytryną i miętą, jak zawsze.
I co z twoim pasażerem? Dalej jeździ?
Dalej mówię.
I po co?
Już wiem.
Nie trzymaj mnie w niepewności.
Aniela powiedziałam myliłaś się. Miłość to nie czajnik. Miłość to ktoś, kto jeździ przez całe miasto z latarką. Noc w noc. Rok. W minus dwadzieścia. Bez słowa skargi.
Aniela spojrzała na mnie jak na wariatkę. Otworzyła usta, zamknęła. Potem powiedziała:
Zoska, zakochałaś się w pasażerze?
Nie. Ja zobaczyłam.
Nie zrozumiała. Nie tłumaczyłam. Są rzeczy, których nie opiszesz słowami. Trzeba je zobaczyć o drugiej w nocy, przez szybę nocnego autobusu, kiedy miasto śpi, a dwoje ludzi mruga do siebie światłem przez sto metrów ciemności.
Noc. Trasa. Autobus już naprawili stary, znajomy, pachnący ropą, gumą i kawą z termosu. Ruszyłam. Wskazówka obrotów drgnęła, silnik zawarczał.
Na Parkowej o 20 do pierwszej wchodzi Grzegorz Pawlak. Monety do kasetki. Trzeci rząd po prawej, przy oknie. Latarka w dłoni. Bez zmian.
Jadę przez puste ulice. Światła migają na żółto tryb nocny. Ani jednego auta, zero przechodniów. Miasto śpi. Ale my jedziemy.
Na Fabrycznej znów stoję. Odjeżdżam trochę dalej niż zwykle. Okna z trzeciego piętra blisko.
Grzegorz wyciąga latarkę. Trzy krótkie, trzy długie, trzy krótkie.
Patrzę na okno. Sekunda. Dwie. Trzy.
Migotanie. Słabe światło. Trzy krótkie, trzy długie, trzy krótkie.
Róża odpowiedziała.
Grzegorz chowa latarkę, opiera się o oparcie. W lusterku widzę uśmiecha się. W środku też mi się coś przesuwa. Nie z żalu, nie z zazdrości. Z poczucia, że byłam obok prawdziwego uczucia.
Wsuwam rękę do kieszeni. Latarka tam ciepła od dłoni. Ściskam ją.
Potem wyciągam. Patrzę w okno fabryki, gdzie już ciemno. Patrzę na nocną ulicę przed sobą. Na lampy, mokry asfalt, kwietniowe niebo bez gwiazd.
Klikam.
Trzy krótkie. Trzy długie. Trzy krótkie.
Żółty snop światła przelatuje przez szybę i rozlewa się po mokrej drodze. Nikt nie odpowiada. Ale to nie jest ważne. Zamrugałam i zrobiło mi się cieplej. Tak, jakby ktoś jednak zobaczył. Gdzieś. Ktoś.
W lusterku Grzegorz Pawlak patrzy na mnie. Kiwnał głową. Nic nie powiedział. Po prostu skinął.
Chowam latarkę. Ruszam. Odwożę go do domu, do porannej owsianki, do mięty na balkonie, do Róży, która wróci nad ranem i powie: Pawlak, dzisiaj zacząłeś o dwie sekundy wcześniej.
W marcu nie wierzyłam w miłość. W kwietniu w kieszeni mam latarkę.
I każdej nocy, na Fabrycznej, migam w ciemność. Trzy krótkie serce bije. Trzy długie otulam. Trzy krótkie pozwalam odejść.
Zapach ropy, gumy i odrobina nadziei.
