Stopniowo wprowadzaliśmy do jej starego domku wodę, a potem z niemałym trudem gaz ziemny. Następnie urządziliśmy jej wnętrza, aby w końcu mogła cieszyć się wygodami, których dotąd nie znała. W końcu, szukając czegoś przypadkiem w internecie, natrafiłam na zdjęcie domu cioci na portalu z ogłoszeniami nieruchomości.
Moja siedemdziesięcioośmioletnia ciocia, Teresa Nowak, miała dwie siostry. Jedną z nich była moja mama Urszula. Teresa była osobą wyjątkową, o której zawsze mówiono z pewnym podziwem, bo aż dziesięć razy w życiu zakładała rodzinę. Ostatni jej mąż, Władysław, odszedł dziesięć lat temu. Nigdy nie doczekała się własnych dzieci. Całe życie z Władkiem spędzili w drewnianym domu na skraju wsi pod Poznaniem. Był to dom, w którym przez dekady nie pojawiła się bieżąca woda, ogrzewanie zapewniał jedynie piec kaflowy, a ubikacja stała na końcu ogrodu, otoczona kwitnącymi malwami.
Mąż Teresy był duszą towarzystwa, o której opowiadano legendy. Przed świętami odwiedzaliśmy ich zawsze z szarlotką i słoikiem ogórków. Młodsza siostra cioci, Maria, przeniosła się lata temu do Sztokholmu. Kontaktowały się rzadko, lecz gdy już dzwoniły do siebie, rozmowy nie miały końca.
Po śmierci Władka coraz częściej musieliśmy jeździć do Teresy na wieś. W zimie za nasze ciężko zarobione złotówki kupowaliśmy jej węgiel, latem pomagaliśmy sadzić marchew i porządkować podwórko. Nigdy nie przyjęła od nas żadnego daru, lecz miłość i wdzięczność była widoczna w jej oczach. Niejednokrotnie proponowaliśmy jej przeprowadzkę do naszego mieszkania w Poznaniu, ale ona odpowiadała z przekonaniem, że natura wiejska jest jej własnym światem.
Stopniowo doprowadziliśmy do domku bieżącą wodę, potem gaz, a nawet postawiliśmy jej nową łazienkę na podwórku obok starej studni. Dach wymieniliśmy na nowy, solidny. Zrobiliśmy wszystko, by ostatnie lata życia cioci upłynęły jej godnie i spokojnie. W zamian Teresa powiedziała, że kiedy nadejdzie czas, dom przekaże w spadku naszym dzieciom.
Byliśmy u niej zawsze, gdy tego potrzebowała. Jednak pewnego dnia ciocia nagle zniknęła wybrała się do Szwecji i zamieszkała z Marią. Przez lata siostry rozmawiały sporadycznie, a tu nagle zrodziła się wielka, siostrzana miłość, której nikt się nie spodziewał. A co z domem? Teresa powiedziała tylko, żebyśmy zostawili go w spokoju!
Myślałam sobie, że przecież więzy rodzinne są silne, może kiedyś wróci. Maria ma w Szwecji własną rodzinę męża Larsa i dorosłą córkę Annę Marię. Cała rodzina mieszka razem w jednym domu, dzieląc codzienność.
Nadal mieliśmy klucze do domu Teresy, więc postanowiłyśmy z mamą pojechać na wieś w następny weekend, żeby sprawdzić, czy wszystko jest w porządku. Po przyjeździe okazało się, że nasz klucz nie pasuje zamek został wymieniony, a na starym płocie widniał świeży napis, wymalowany białą farbą: Sprzedam.
Wróciłyśmy do Poznania z poczuciem niesprawiedliwości. Z ciekawości weszłam na portal ogłoszeniowy i zobaczyłam zdjęcie domu dom Teresy był już sprzedany za niemal dwieście tysięcy złotych. Zadzwoniłam do pośrednika, który potwierdził, że transakcja została zakończona. Nie odezwałam się do cioci, bo było mi zbyt ciężko.
Przecież to my inwestowaliśmy w ten dom bez naszego wysiłku nie wart byłby złamanego grosza. Po miesiącu zadzwoniła do mnie Teresa i powiedziała, że sprzedała dom, a całą sumę przekazała swojej siostrzenicy, Annie Marii ze Szwecji. Zastanawiam się, jak mam spojrzeć w oczy mojemu mężowi Szymonowi, bo przecież on także oddał część siebie i naszych pieniędzy na ten dom Teresy.
