Mój mąż dorastał w szczęśliwej i kochającej rodzinie. Niestety, gdy jego ojciec miał 57 lat, żona zmarła. Ojcu mojego męża było bardzo ciężko poradzić sobie z tą stratą. Zdecydowaliśmy więc, że sprzedamy jego mieszkanie, podzielimy się pieniędzmi i zaprosimy teścia na wspólne mieszkanie, dopóki nie upora się ze swoim bólem. Plan wydawał się sensowny.
Myślałam, że będzie z nami przez jakieś pół roku, potem kupi sobie nowe mieszkanie i zacznie żyć samodzielnie. Ale tak się nie stało. Bardzo spodobało mu się mieszkanie z nami. Nie dokładał się do rachunków ani zakupów. To ja gotowałam dla niego, prałam jego ubrania i sprzątałam jego pokój. On wychodził tylko do pracy. Miał życie jak na wakacjach.
Tak mieszkał z nami przez 11 lat. W końcu zaczął nas pouczać, jak mamy żyć, narzucać swoje zasady i reguły mieliśmy już dość. Postanowiliśmy, że kupimy mu dom niedaleko Warszawy. Jest zdrowy, wciąż w dobrej formie, może samodzielnie żyć.
Kupiliśmy mu dom i zadbaliśmy o wszystko, żeby mógł się tam wprowadzić. Teść zaczął opowiadać historie o bólu serca i innych dolegliwościach. Wymyślał, żeby znów być z nami. Ale ja już nie potrafię. Chcę odpocząć i spędzić czas tylko z najbliższą rodziną. Jestem zmęczona. Czasami, dbając o innych, zapominamy o własnych potrzebach. Ważne jest, by umieć postawić granice i pozwolić sobie na chwilę wytchnienia.
