Pamiętam, jakby to było wczoraj, chociaż minęło już tyle lat. Historię Kasi, dziewczyny z naszej dzielnicy w Krakowie, szeptano po sąsiedzku przy każdym płocie. Ludzie twierdzili, że opiekuje się babcią swojej sąsiadki tylko po to, by potem zgarnąć spadek. Plotkowali bez końca, a jakże się mylili…
Kasia wychowywała się bez ojca zostawił ją i jej matkę, kiedy ledwo nauczyła się chodzić. Na szczęście miała kochającą mamę i dziadka, Stanisława, który był dla niej ostoją i drugim rodzicem. Jednak los nie był łaskawy. Mama ciężko zachorowała, rak odebrał ją Kasi, gdy miała dziesięć lat. Odtąd została tylko z dziadkiem, a babcię straciła jeszcze wcześniej.
Z upływem lat Kasia dorosła, podjęła pracę i sama zajmowała się schorowanym dziadkiem. Stanisław z czasem coraz rzadziej wstawał z łóżka; wszyscy wiedzieli, że jego czas niebawem nadejdzie.
Pewnego dnia, gdy jesienne liście spadały cicho za oknem, dziadek zwrócił się do Kasi:
Kasiuniu, mam do ciebie ostatnią prośbę.
Co się stało, dziadku?
Twoja babcia miała serdeczną przyjaciółkę, Janinę. Były jak siostry zawsze do siebie chodziły, pomagały sobie, razem piekły ciasta na święta. Gdy babcia odeszła, ja kontynuowałem te wizyty. Obiecaj mi, że nie zostawisz Janiny samej, gdy mnie zabraknie.
Obiecuję, dziadku.
Dziadek wkrótce odszedł, a Kasia została całkiem sama. Wypełniając swoje przyrzeczenie, zaczęła odwiedzać Janinę. Gotowała jej obiady, sprzątała i wspierała jak mogła. Janina miała własną rodzinę synów i wnuczkę ale nikt nie pytał, czy czegoś potrzebuje. Tak minęły trzy lata, aż pewnego zimowego poranka Janina zasnęła na zawsze.
Na pogrzebie Janiny jej krewni niespokojnie rozglądali się po mieszkaniu. Widać było, że nie płaczą po starszej pani, a raczej rozglądają się za kosztownościami albo złotem. Kasia nie zabrała stamtąd nic, prócz jednego starego zdjęcia, które przypominało jej o wszystkich dobrych chwilach.
Dzień później do mieszkania Kasi zapukała siostra zmarłej.
Kasiu, musimy porozmawiać…
Co się stało? spytała Kasia.
Janina sporządziła testament i zapisała ci mieszkanie. Ale jesteś dla niej tylko sąsiadką, my jesteśmy jej rodziną… Wiem, że się nią nie opiekowałam, bo miałam mnóstwo kłopotów, ale może jakoś ci to wynagrodzę… Może byśmy się dogadali…
Kasia pomyślała przez chwilę i powiedziała spokojnie:
W porządku, jeśli tak musi być, oddaj mi, co uważasz za słuszne.
Ostatecznie Kasia nie zatrzymała majątku po Janinie ani nie oddała go rodzinie. Wszystko, co odziedziczyła, przekazała na lokalny dom dziecka, aby wsparł dzieci, które tak jak ona zostały przez los pozbawione rodziny. Dziś wielu wspomina Kasiną dobroć, a jej historia wciąż przekazywana jest młodszym pokoleniom na krakowskiej Nowej Hucie jako przykład serca gotowego pomagać bez oczekiwań i korzyści.
