Wyobraź sobie, że jakimś cudem kupiłaś własne mieszkanie w małym nadmorskim kurorcie, powiedzmy w Ustce. Przekręcona logika snu. Oczywiście, jest niewielkie, przestrzeń bardziej przypomina kapsułę niż dom. Przeprowadzasz się, morze szumi za oknem jak śpiew syreny, a przed tym nikt z rodziny nie interesował się twoim losem. Nie pytali, czy żyjesz, czy czujesz się zdrowa. Nikt nie rozumiał, dlaczego pracujesz pięć lat bez urlopu.
W Polsce ludzie są gościnni, otwarci każdy może zanocować, jeśli poprosi. Ale gdy ktoś zaczyna być bezczelny i mieszkać na czyjś koszt, pojawia się stres. Gdzie przebiega granica pomiędzy gościnnością a pragnieniem, by zostać samemu w swojej skorupie? W śnie granica znika, a poczucie samotności lepi się do ciebie jak mgła.
Nie jest regułą, że rodzina i znajomi rzucają się na kogoś, kto nagle staje się właścicielem cudownego mieszkania. Jednak gdy mieszkanie jest przy morzu, pielgrzymki nigdy się nie kończą.
Pewnego razu odwiedziła mnie Jagna, z dziwną zadyszką. Czuła ciężkość w piersi, jakby coś paliło głęboko w środku. Lekarze ją badali, nic nie znaleźli, bo stres leżał pod powierzchnią, jak bursztyn w piasku.
Wszystko zaczęło się od kupna mieszkania. Jagna była na tyle szalona, by przekazać mamie zapasowe klucze. Wtedy wydawało jej się to naturalne, prawidłowe. Mama mieszkała cztery godziny pociągiem od morza, ale przyjeżdżała zbyt często. Jagna zwalniała się z pracy, by ją odebrać.
By tego uniknąć, dała mamie klucze, wierzyła, że problem znika. Początkowo wszystko było dobrze, lecz potem mama zaczęła przyjeżdżać z całą rodziną, przyjaciółmi, sąsiadami z rodzinnego miasta.
Jagna, jakie ty masz życie! Niech i my spróbujemy! Dobro trzeba odwzajemniać dobrem.
Mąż Jagny wiecznie w pracy, w delegacjach, nie widział tego tłumu gości. Jagna wydawała się przekonana, że postępuje słusznie, robi coś dobrego. Choć mieszkanie było małe, korzystali z niego wszyscy, a mama z radością pomagała tylko nie z własnych pieniędzy. Dobro czyniła przez Jagnię, nie przez siebie.
Jagna znosiła dziwne wyczyny matki, śpiąc z mężem w ciasnym pokoju, gdy reszta przesmykiwała się przez drugi. Obsługiwała wszystkich stół suto zastawiony, obowiązkowe pierogi i śledzik. Nawet znalazła drugą pracę, bo pieniędzy wiecznie brakowało. Potem przyszła kwarantanna, mąż miał wolne, siedział w domu. Goście wcale nie bali się chorób pojawiali się regularnie i zostawali bez pytania.
Mąż miał dość tej sytuacji i postawił sprawę jasno:
Albo odbierzesz mamie klucze i zabronisz jej wprowadzać ludzi do naszego mieszkania, albo się rozwodzę.
Ciężko było Jagnie podjąć decyzję, bo mama wychowała ją na grzeczną córkę, a przecież nie chciała stracić męża. Zdecydowała się porozmawiać z mamą.
Mama zaczęła oskarżać Jagnię o brak serca, udawała chorą, twierdziła, że córka wywołała u niej zawał. Manipulowała, grała słowami i łzami, lecz Jagna była niezłomna.
Mama odmówiła oddania kluczy dodała, że Jagna już nie jest jej córką! Nie chce jej widzieć! Mąż zmienił zamki. Nigdy nie wiadomo, czego spodziewać się po nieproszonych gościach. Czasami ktoś próbował wpaść z wizytą, ale nikt nie otwierał drzwi, bo karmienie rodziny to praca jak zły sen, nierealny obowiązek.
Jagna żałowała, że stosunki z matką się rozpadły. Ale poczuła ulgę, bo wreszcie miała więcej pieniędzy i nie dręczył jej już ten dziwny ból w piersi, który pojawiał się, gdy próbowała być grzeczna. Próbowała spełniać oczekiwania matki, nie myśląc o sobie i osuwającej się rzeczywistości, gdzie gościnność staje się labiryntem bez wyjścia.
