Mój mąż i ja pracowaliśmy niestrudzenie od samego początku naszego wspólnego życia. Zawsze chcieliśmy, by nasze dzieci miały wszystko i niczego im nie brakowało. Gdy urodziła się nasza córka, mój mąż podjął aż dwie prace, by nas utrzymać w maleńkim mieszkaniu na warszawskim Mokotowie. Staraliśmy się wychować naszą córkę na miłą i wrażliwą osobę. Lata mijały niepostrzeżenie, jakby czas płynął do tyłu i do przodu jednocześnie. Któregoś dnia oboje zdaliśmy sobie sprawę, że nasza córka już dorosła.
Wyjątkowa z niej była piękność. Zalotników nie brakowało, a ulica Krucza roiła się od tajemniczych spojrzeń rzucanych w jej stronę. Po pewnym czasie zauważyliśmy, że nasza córka zaczęła stąpać po ziemi z niecodzienną ostrożnością, jakby bała się dotknąć płytek chodnikowych. Niebawem poznaliśmy powód. Zakochała się w chłopaku. Z mężem byliśmy podekscytowani tą wieścią, prosiliśmy, by nam przedstawiła wybranka. Ciekawiło nas, kto okazał się na tyle szczęśliwy, by zaskarbić sobie jej serce. Córka zapewniła nas, że na pewno nas ze sobą zapozna.
Kilka dni temu oznajmiła, że przyprowadzi go do domu. Cały dzień spędziłam w kuchni, gotując pierogi, bigos, a nawet ciasto drożdżowe z makiem. Mąż biegał ze ścierką po całym mieszkaniu, przecierając ramki ze starymi fotografiami. Staraliśmy się bardzo, czekaliśmy z niecierpliwością. Spoglądałam na córkę. Była niebywale szczęśliwa. Uśmiech nie znikał jej z twarzy, wręcz nie chodziła unosiła się lekko nad podłogą. Patrzyliśmy na nią z mężem z nieopisaną radością, że wszystko układa się po jej myśli.
Wybranek pojawił się w domu jak postać z innej rzeczywistości elegancki, dowcipny, uprzejmy, pełen uroku. Zaprosiliśmy ich do stołu. Mimo świątecznej atmosfery, przez cały wieczór nie opuszczało mnie niepokojące wrażenie, że jego twarz jest mi znajoma, jakby zobaczyłam go wcześniej w dziwacznym odbiciu lusterka. Rozmawialiśmy, żartowaliśmy, śmialiśmy się do rozpęknięcia, a on niewątpliwie starał się o naszą sympatię.
Dopiero, gdy znikł za drzwiami, nagle niczym dźwięk hejnału w środku nocy, wszystko sobie przypomniałam. Jego zdjęcie widziałam niedawno na tablicy ogłoszeń przy przystanku tramwajowym był tam razem z innym mężczyzną, podpisani jako oszuści, których należy natychmiast zgłaszać na policję. Od razu powiedziałam wszystko mężowi i córce. Córka rozpłakała się, mówiąc, że zmyśliłam całą historię specjalnie, żeby nastawić ją przeciwko chłopakowi.
To nie była prawda. Chciałam ją tylko ostrzec przed możliwymi problemami. Troszczymy się o to, z kim spędzi swoje życie. W odpowiedzi córka spakowała walizkę i w snach o świcie opuściła dom.
Od miesiąca nie pojawiła się ani razu, nie odbiera moich telefonów, a złote monety złotówki nie cieszą już nikogo. Gubię się w myślach i wciąż się zastanawiam: być może się pomyliłam, a wybranek mojej córki jest zwyczajnym, porządnym człowiekiem.
