Krzysiu, skończył nam się olej rzepakowy, a proszku do prania zostało ledwo na ostatnią pralkę powiedziała Weronika, opierając się o framugę drzwi, wycierając mokre dłonie o fartuch. Trzeba by podskoczyć do sklepu, lista robi się coraz dłuższa.
Krzysztof, nie odrywając wzroku od ekranu telewizora, na którym leciał właśnie emocjonujący mecz Legii Warszawa, tylko krzywo wzruszył ramieniem.
Weronika, przecież znasz sytuację mruknął, nawet się nie odwracając. W Pruszkowie w firmie znowu są opóźnienia. Kierownik powiedział, że w tym miesiącu o premii możemy zapomnieć. Oddałem ci przedwczoraj ostatnie pięćset złotych. Rozplanuj jakoś.
Weronika westchnęła głęboko. To rozplanuj słyszała ostatnio nieustannie. Jakby domowy budżet miał się rozciągać w nieskończoność. Bez słowa wróciła do kuchni i z rezygnacją spojrzała do lodówki: samotny słoik kiszonych ogórków i garnek z resztką zupy z poprzedniego dnia. Ostatnio gotowana tylko na skrzydełkach, bo na normalne mięso nie mogli sobie pozwolić już od trzech tygodni.
Weronika pracowała jako starsza pielęgniarka w przychodni miejskiej na Woli. Jej pensja była stała, ale niewysoka. Kiedyś, gdy Krzysztof przynosił do domu przyzwoite pieniądze, żyli dostatnio raz do roku wyjazd nad Bałtyk, nowa kurtka dla każdego, lodówka po brzegi pełna. Potem, według męża, w zakładzie zaczął się kryzys. Obcięli pensje, zabrali premie, i teraz przynosił do domu pennies, które ledwo starczały na czynsz i benzynę do jego starego auta.
Cały ciężar codziennych wydatków i wyżywienia spadł na Weronikę. Brała dodatkowe dyżury w weekendy, żeby w ogóle związać koniec z końcem. A Krzysztof… Wracał z pracy zmęczony, kładł się na kanapie i narzekał na świat, domagając się trzydaniowej kolacji.
Rozplanuj wyszeptała Weronika, patrząc w pustą maselniczkę. Ciekawe, ile jeszcze to się da rozciągać, zanim wszystko pęknie.
Nazajutrz, wracając wieczorem z pracy, jak zwykle zajrzała do Biedronki. Zatrzymała się przy ladzie mięsnej, dłuuugo patrzyła na soczyste schaby, ale wrzuciła do koszyka tylko żołądki drobiowe. Tanie i wyjdzie na dwa obiady. Przy kasie wygrzebała wszystkie drobne z portfela. Do wypłaty zostały trzy dni, a w portmonetce już pusto.
Gdy wieczorem żołądki pyrkotały na kuchence, Weronika postanowiła zrobić porządki w przedpokoju. Krzysztof spał twardo, najedzony i po dwóch piwach, które jak twierdził kupił z resztek.
Podnosząc jego zimową kurtkę, poczuła w kieszeni coś papierowego. Wbrew sobie, z automatu, bo zawsze sprawdzała rzeczy przed praniem, sięgnęła ręką. Wyjęła złożony paragon.
Ale to nie był paragon ze sklepu. To był wydruk z bankomatu, z wczoraj. Weronika otworzyła go i nogi się pod nią ugięły.
Stan konta: 21 600 zł.
Mrugnęła, pewna, że się przewidziało. Ale nie cyfry były wyraźne. A linijkę wyżej: Wpłata wynagrodzenia: 4 900 zł.
Cztery dziewięćset. A przyniósł do domu pięćset. Mówił, że to wszystko, co dostał.
Weronika osunęła się na puf przy drzwiach. W głowie szumiało. Przypomniały jej się ubiegłomiesięczne wypady w przemakających kozaczkach i ból zęba, tłumiony tabletkami, bo nie miała za co iść do dentysty. Przypomniały się żylaste skrzydełka i tańsze resztki z marketu.
Gorycz, lepka i ostra jak spirytus, rozlała jej się po całym ciele. To już nie była złość to było prawdziwe zdradzenie. Podczas gdy ona oszczędzała nawet na herbacie i podpaskach, on trzymał na koncie tysiące. Na co? Nowy samochód? Na inną kobietę? A może po prostu, bo żona powinna sama dać radę?
Cicho wsunęła wydruk z powrotem do kieszeni kurtki. Miała ochotę runąć do sypialni, wrzasnąć mu to w twarz, roznieść talerze, wywalić go za drzwi. Ale się powstrzymała. Awantura niczego nie zmieni. Znowu zacznie się tłumaczyć, zmyślać, gadać o niespodziankach czy pomyłkach.
Nie, tym razem miała inny plan.
Wyłączyła kuchenkę. Żołądki drobiowe pachniały cudnie, ale ona nie miała już na nic ochoty. Przełożyła jedzenie do plastikowego pojemnika i wpakowała go do swojego plecaka do pracy. Nie do lodówki do własnej torby.
Jak nie ma pieniędzy, to nie ma pomyślała z przekąsem.
Rano wyszła z domu wcześniej niż zwykle, zostawiając Krzysztofowi na stole pusty talerz i kartkę: Wybacz, skończyły się produkty, nie mam już pieniędzy. Napij się wody z kranu.
W pracy kręciła się jak w transie, myślami cały czas przy wieczorze. W porze lunchu zamówiła w barze mlecznym nie tylko surówkę, ale i solidny gulasz z ziemniakami i kompot z drożdżówką. Najadła się jak od miesiąca nie.
Do domu wróciła z pustymi rękami: żadnych siatek, żadnych zakupów. Plecy wyprostowane.
Krzysztof wyszedł do przedpokoju naburmuszony.
Weronika, czemu tak późno? Wilczy głód mam. W lodówce głucho, jaj nawet nie ma! Byłaś po coś?
Spokojnie zdjęła płaszcz, zdjęła buty i poszła do pokoju.
Nie, Krzysiu, nie byłam.
Ale, jak to? Co na kolację?
Nie będzie kolacji. Przecież mówiłam: nie ma pieniędzy, wypłata dopiero za dwa dni. Ja dziś wypiłam samą herbatę w pracy, przebolej i ty. Kryzys.
Oczy Krzysztofa wyszły na wierzch.
Żartujesz? Gdzie zupa? Gdzie drugie? Zawsze coś wyczarujesz!
Skończyła mi się wyobraźnia, kochanie. Kotletów z powietrza nie robię. Powiedziałeś, że nie masz kasy. Swoje ostatnie grosze wydałam na czynsz i bilet miesięczny. Teraz nie ma już nic.
Stał chwilę z otwartymi ustami, zszokowany. Chyba myślał, że jak zwykle ona znajdzie pieniądze, pożyczy od koleżanki, wytrzepie dwa złote z torebki, czy jakimś cudem wyjmie jedzenie z zakamarka szafki.
No nieźle wymamrotał tylko. Co ja teraz zrobię?
Napij się wody. Albo połóż się wcześniej, wtedy mniej czuć głód.
Krzysztof wściekle zatrzasnął drzwi od kuchni. Weronika słyszała, jak grzebie po szafkach, stuka drzwiczkami od lodówki. Chyba znalazł resztki makaronu, bo po chwili w całym mieszkaniu zapachniało gotowanym ciastem. Weronika uśmiechnęła się krzywo. Puste kluski bez masła i kiełbasy idealny posiłek dla kogoś z ponad dwudziestoma tysiącami na koncie.
Następnego dnia znów obiad na stołówce i kawa z ciastkiem w ulubionej kawiarni, zjedzona w spokoju na ławce w parku. Do domu wróciła najedzona, spokojna, bez żadnych zakupów.
Tym razem Krzysztof powitał ją już nie zdezorientowany, ale agresywny.
To już zaczyna być żałosne! Drugi dzień jem tylko makaron bez niczego! Robisz to specjalnie? Ty jesteś gospodynią domu, czy nie?!
Jestem żoną, Krzysztof, nie czarodziejką. Nie kupię produktów za powietrze. Daj mi kasę ugotuję zupę, usmażę schabowe, zrobię, co zechcesz. Jaki problem?
Przecież nie mam! ryknął, ale wzrok miał błędny. Opóźnienie!
Ja też nie mam. Siedzimy na diecie podobno pożyteczne dla sylwetki.
Wieczorem demonstracyjnie wyszedł, wrócił po godzinie z zapachem kebaba. Weronika nie skomentowała, tylko zauważyła, że na kebab pieniądze dziwnym trafem natychmiast się znalazły. Zakupów do domu nie przyniósł.
Minął tydzień. W domu zapanował lodowaty, wyczuwalny chłód. Weronika przestała gotować, nie zmywała po mężu naczyń, nie prała jego rzeczy.
Proszku już nie ma odpowiadała na jego pretensje o brudne koszule. Skończył się. Nie mam z czego kupić nowego.
Krzysztof wściekał się, grał na litość, potem na poczucie winy.
Zimna się robisz! wrzeszczał w piątek wieczorem. Haruję, wracam, w domu chlew! Nic do jedzenia, koszule wymięte! Po co mi taka żona?
A po co mi taki mąż? zapytała cicho, patrząc mu w oczy. Który nie potrafi zapewnić rodzinie nawet bochenka chleba i paczki proszku? Ja też pracuję, Krzysiu. I też się męczę. Ale z jakiegoś powodu to ja martwię się o wszystko.
Boś kobieta! Twój obowiązek!
Mój obowiązek? Troszczyć się i kochać, gdy sama jestem ważna. A gra jednostronna już się skończyła.
W sobotę rano obudził ją zapach smażonej kiełbasy i jajecznicy. Wyszła do kuchni. Krzysztof siedział przy stole i zajadał się omletem z pomidorami i najdroższą kiełbasą z supermarketu. Kawa parowała w kubku, na talerzu leżały kanapki z wybornym serem.
Zobaczył Weronikę, lekko się zakrztusił, ale szybko pozbierał.
No co, jak chcesz, to się dosiądź. Znalazłem parę złotych w zimowej kurtce, skoczyłem do sklepu.
Usiadła naprzeciwko. Na stole stały produkty z wyższej półki, na które wcześniej nigdy nie było.
Dziękuję, nie jestem głodna skłamała. Chciała zobaczyć, jak daleko posunie się jego gra. Jedz, nabieraj sił.
Krzysztof jadł, unikając jej wzroku, wyraźnie skrępowany. Ale głód był silniejszy.
Wiesz co, Weronika zaczął, kończąc kanapkę. Skończmy te wygłupy. Pożyczyłem od Wojtka pięć stów. Weź, kup normalnie jedzenie. Tak się nie da żyć.
Położył na stole pięćset złotych. Weronika popatrzyła na banknot, potem na męża.
Pożyczyłeś od Wojtka? powtórzyła chłodno. Ciekawy ten Wojtek. A z czego oddasz? Przecież wypłaty nie masz.
Spłacę jakoś! warknął. Tobie jaka różnica? Idź do sklepu.
Weronika obracała banknot w palcach.
Dobrze. Pójdę do sklepu. Ale kupię tylko to, co mi potrzebne. Ty żyw się u Wojtka, skoro taki hojny.
Oszalałaś?! Krzysztof zerwał się tak nagle, że aż przewrócił krzesło. Daję ci rodzinne pieniądze!
Rodzinne? głos Weroniki zabrzmiał ostro jak klinga. A gdy trzy dni temu dostałeś wypłatę to były czyje pieniądze? Twoje prywatne? A te dwadzieścia tysięcy na koncie czyj to fundusz? Fundusz wsparcia głodujących mężów?
Zamarł. Twarz pobladła, potem poczerwieniała. Otworzył usta, zamknął, znowu otworzył.
Grzebałaś w moich rzeczach? Szpiegowałaś?
Nie manipuluj, Krzysztof. Paragon znalazłam przez przypadek podczas sprzątania. I wiesz, co najbardziej boli? Nie to, że ukryłeś pieniądze. Tylko to, że patrzyłeś, jak liczę grosze, jak odmawiam sobie wszystkiego, jak chodzę w dziurawych butach, a sam zajadałeś zupę ugotowaną za moje. Nie wstyd ci?!
Oszczędzałem! wrzasnął, waląc pięścią w blat. Odkładałem na samochód! Moja stara fura pada! Chciałem zrobić ci niespodziankę! A ty tylko o kasie myślisz!
Niespodzianka? Weronika gorzko się roześmiała. Niespodzianka to wtedy, gdy kupujesz samochód, nie doprowadzając żony do głodu. Niespodzianka to wspólne oszczędzanie, z decyzją i rozmową. A to, co robiłeś to wyrachowana kradzież. Korzystałeś z mojego portfela, oszczędzałeś swoje. Pasożytowałeś.
Ty nic nie rozumiesz! Jestem facetem, muszę mieć auto, nie mogę się kompromitować! A ty z tymi żołądkami drobiowymi Przecież miesiąc taki, mały zacisk, nie umarłaś!
Nie umarłam potaknęła spokojnie. Ale coś we mnie umarło. Szacunek. Zaufanie.
Położyła banknot z powrotem na stół.
Zabierz swoje pieniądze. Kup sobie bilet.
Jaki bilet? bąknął Krzysztof.
Do świetlanej przyszłości. Albo do mamusi. Albo na jakąś kawalerkę. Wszystko mi jedno. Nie chcę już mieszkać z kimś, kto widzi we mnie tylko służącą i idiotkę.
Przeganiasz mnie? Przez pieniądze? patrzył na nią z prawdziwym niedowierzaniem. Bo on naprawdę widział sytuację zupełnie inaczej przecież miał powód!
Nie przez pieniądze, Krzysztof. Przez twoje podejście. Pakuj swoje rzeczy.
Nie wyszedł od razu. Była długa, bolesna awantura. Krzyczał, oskarżał, potem błagał, obiecywał futro (za te same zaoszczędzone pieniądze), potem znów wrzeszczał. Weronika była spokojna. Jakby patrzyła na niego pierwszy raz skąpego, małego, obcego mężczyznę.
Wieczorem miał już spakowaną torbę.
Pożałujesz! rzucił w progu. Zostaniesz sama z kotami w tym wieku! Ja znajdę normalną! Taką, która doceni faceta!
Powodzenia powiedziała i zamknęła drzwi.
Gdy zatrzasnął się zamek, Weronika osunęła się na podłogę. Była pusta. Łez nie było. Tylko jakaś wielka, dzwoniąca cisza w środku.
W kuchni na stole leżała jeszcze ekskluzywna kiełbasa kupiona przez Krzysztofa. Weronika wrzuciła ją do kosza. Otworzyła lodówkę, gdzie leżał jej własny pojemnik z żołądkami drobiowymi.
Nic nie szkodzi powiedziała do siebie. Przynajmniej teraz wiem, na co wydaję pieniądze.
Minął miesiąc.
Weronika wracała z pracy powoli, przez Powiśle pachniało już bezem, świeżością. Zajrzała do zaprzyjaźnionego Lidla. Z uśmiechem wzięła: słoiczek kawioru (na promocji, ale złotówka za luksus nie boli), dobre sery, butelkę białego wina, świeże warzywa, stek z łososia.
Przy kasie zapłaciła kartą na koncie zawsze były pieniądze. Sama życie okazało się dużo tańsze. Czynsz spadł, na jedzenie szło o połowę mniej. Nagle nie brakowało na wino, pyszne sery, książki, kosmetyki. Zniknęły wydatki na piwo, papierosy, wieczne daj na benzynę, daj na części.
W domu włączyła ulubioną muzykę. Przygotowała rybę, nalała wina, usiadła przy oknie, patrząc na czerwony zachód słońca.
Telefon zabrzęczał. SMS od Krzysztofa.
Weronika, hej. Co u ciebie? Może spotkamy się, porozmawiamy? Przemyślałem to wszystko. Byłem głupi. Samochód nie kupiłem go nawet. Mam jeszcze pieniądze. Zacznijmy od nowa? Tęsknię.
Weronika spojrzała na ekran, pociągnęła łyk wina. Przypomniała sobie jego twarz, gdy wrzeszczał o żołądkach. Przypomniała sobie, jak prosiła o pieniądze na proszek.
Skasowała wiadomość. Zablokowała numer.
Ja też tęskniłam szepnęła do odbicia w szybie. Za sobą. Za prawdziwym życiem. Tego już nikt mi nie odbierze.
Następnego dnia kupiła sobie nowe kozaki. Drogie, z miękkiej skóry, włoskie. I wycieczkę do sanatorium na Mazurach na dwa tygodnie. Oszczędności z odzyskanej pensji starczyły w sam raz.
Życie po rozwodzie się nie kończy. Jest bogatsze. I uczciwsze.
