Przemek, skończył się olej rzepakowy i proszku do prania zostało tylko na jedno pranie Weronika stała w drzwiach pokoju, wycierając mokre ręce w fartuch. Musimy iść do sklepu, lista jest już całkiem długa.
Przemek nawet nie oderwał wzroku od telewizora, gdzie właśnie leciał emocjonujący mecz ekstraklasy, tylko niecierpliwie wzruszył ramionami.
Werka, przecież znasz sytuację powiedział przeciągle, nie patrząc na nią. W firmie znowu opóźniają wypłaty. Kierownik powiedział, że w tym miesiącu o premii mogę zapomnieć. Oddałem ci przedwczoraj ostatnie czterysta złotych. Musisz jakoś rozłożyć wydatki.
Weronika ciężko westchnęła. To musisz rozłożyć słyszała ostatnio ciągle. Jakby domowy budżet był z gumy i można go było rozciągać w nieskończoność. Wróciła bez słowa do kuchni, otworzyła lodówkę i smutno spojrzała na słoik ogórków kiszonych i garnek z resztką wczorajszej zupy. Zupa była na kurzych grzebieniach, bo normalnego mięsa nie kupili już od trzech tygodni.
Weronika pracuje jako oddziałowa w przychodni miejskiej. Zarabia stabilnie, choć niezbyt dużo. Dawniej, kiedy Przemek przynosił do domu dobre pieniądze, żyli naprawdę przyzwoicie: raz do roku morze, nowe ubrania, lodówka pełna. Potem, jak twierdził mąż, w jego firmie zaczęły się kłopoty. Wypłaty mniejsze, premie zabrane, co miesiąc niemal ledwo wystarcza na czynsz i benzynę dla Przemka.
Cała reszta spadła na Weronikę: wyżywienie, środki czystości, nawet podstawowe opłaty. Brała dodatkowe dyżury, zostawała w pracy w weekendy, żeby jakoś się to wszystko spinało. Przemek… Przemek wracał z pracy zmęczony, kładł się na kanapie i narzekał na światową niesprawiedliwość, domagając się jednak regularnie gorącego obiadu z dwóch dań.
Rozłóż, szepnęła Weronika patrząc na pustą maselniczkę. Chciałabym wiedzieć, gdzie tu jeszcze coś rozłożyć.
Następnego dnia, jak zawsze po dyżurze, Weronika zahaczyła o Biedronkę. Długo stała przy mięsie, patrząc na piękne kawałki karkówki, ale wzięła ostatecznie mały pojemnik serc drobiowych. Tanie, a jak się poddusi ze śmietaną, można zjeść. Przy kasie wygrzebała z portfela wszystko, co miała. Do zaliczki zostały jeszcze trzy dni, a portfel świeci pustkami.
Wieczorem, kiedy serca pyrkały na kuchence, Weronika postanowiła przetrzeć kurze w przedpokoju. Przemek już spał, zadowolony po sytej kolacji i dwóch piwach, na które jak twierdził znalazł trochę drobnych.
Chwyciła jego kurtkę, żeby odwiesić ją porządniej, i poczuła, że coś jest w wewnętrznej kieszeni. Niby nie powinno się grzebać w cudzych kieszeniach, ale przyzwyczajenie do sprawdzania rzeczy przed praniem było silniejsze. W środku znalazła złożony skrawek papieru.
Był to wydruk z bankomatu, dosłownie z dzisiejszego wieczoru, godzina 18:45. Weronika rozwinęła go powoli, serce jej zamarło.
Saldo rachunku: 16 500 zł.
Mrugnęła, myśląc, że się pomyliła. Może źle spojrzała? Nie, cyfry były wyraźne. Jeszcze wyżej była linijka z ostatnią operacją: Wpływ wynagrodzenia: 3 800 zł.
Trzy tysiące osiemset. A w domu rzekomo miał tylko czterysta.
Weronika usiadła powoli na stołeczku. W uszach jej szumiało. Przypomniała sobie, jak miesiąc temu chodziła w przeciekających kozakach, bo usłyszała: Werka, wytrzymaj, naprawdę nie mam już grosza. Jak odwlekała wizytę u dentysty łykając tabletki na ból zęba. Przypomniała sobie kurczaki i serca.
Gorycz zalała jej klatkę piersiową jak rozgrzany kwas. To nie była tylko przykrość to była zdrada. Kiedy ledwie starczało jej na podpaski i herbatę, on oszczędzał tysiące. Na co? Samochód? Inną kobietę? A może po prostu skąpstwo bo uważa, że żona powinna wyżywić rodzinę sama?
Odłożyła cicho wydruk do kieszeni. Miała ochotę wpaść do sypialni, obudzić Przemka i machnąć mu to przed twarzą. Zrobić awanturę, potłuc talerze, wyrzucić go za drzwi. Powstrzymała się jednak. Awantura niczego nie zmieni. On będzie się tłumaczył, kłamał, mówił, że to na niespodziankę albo pomyłka w banku.
Tu trzeba zagrać inaczej.
Weronika wróciła do kuchni, wyłączyła kuchenkę. Serduszka pachniały smakowicie, ale apetyt prysnął. Przełożyła kolację do pojemnika tym razem nie do wspólnej lodówki, ale do własnej torby, z którą chodziła do pracy.
Skoro nie ma pieniędzy, nie ma pomyślała z satysfakcją.
Rano wyszła z domu wcześniej niż zwykle, nie przygotowała Przemkowi śniadania. Na stole zostawiła pusty talerz i kartkę: Przepraszam, nie ma już jedzenia, nie mam pieniędzy. Nalej sobie wody.
Przez cały dzień w przychodni pracowała na autopilocie, myśląc tylko o wieczornym planie. W stołówce na przerwie zamówiła nie tylko surówkę, ale duży filet z ziemniakami i kisiel. Wreszcie najadła się do syta.
Wieczorem wróciła do domu z lekkimi rękami żadnych siat, pakunków, bólów w plecach.
Przemek czekał na nią w korytarzu, minę miał niezadowoloną.
Werka, gdzieś ty się podziewała? Jestem głodny jak wilk! W lodówce pustki, jajek nie ma. Byłaś w sklepie?
Weronika zdjęła spokojnie płaszcz i przeszła do pokoju.
Nie, Przemek, nie byłam.
Jak to nie byłaś? poszedł jej śladem. To na kolację co?
Nie ma kolacji odpaliła, siadając w fotelu i biorąc do ręki książkę. Mówiłam ci dwa dni temu pieniędzy brak. Zaliczka dopiero pojutrze. Wypiłam na dyżurze tylko herbatę, więc wytrzymuję. Ty też musisz, taki mamy kryzys.
Przemek aż zaniemówił.
Ty żartujesz? A zupa? Drugie? Zawsze coś wymyślałaś!
Pomyły mi się pomysły. Z powietrza kotletów już nie robię. Kasa poszła na czynsz i bilet miesięczny. Nie mam już z czego kombinować, wszystko wydałam.
Przemek stał chwilę w osłupieniu jakby czekał, aż Weronika czarodziejsko wyciągnie coś z kapelusza albo zadzwoni do koleżanki po pożyczkę.
Dobrze, świetnie wymamrotał. I co ja mam zrobić?
Wypij trochę wody. Albo połóż się spać, śpiąc człowiek nie myśli o głodzie.
Przemek trzepnął drzwiami i ruszył do kuchni. Weronika słyszała, jak grzebie w szafkach i szura paczką makaronu. Po chwili uniósł się zapach gotowanego makaronu. Uśmiechnęła się krzywo puste rurki bez kiełbasy i oleju to doskonała potrawa dla kogoś z kilkunastoma tysiącami na koncie.
Następnego dnia było podobnie. Weronika znów najadła się w pracy, kupiła sobie mocną kawę z ciastkiem na wynos i zjadła ją na ławce w parku. Do domu wróciła z podniesioną głową, bez siat w dłoniach.
Przemek czekał na nią już nie zdezorientowany, lecz poddenerwowany.
To już przestaje być śmieszne, Werka! Drugi dzień jem sam makaron! Ty się ze mną drażnisz? Kto tu rządzi w tym domu?
Żona, Przemek, nie czarodziejka odpowiedziała spokojnie. Nie mogę kupować jedzenia bez pieniędzy. Daj pieniądze pójdę do sklepu, zrobię rosół, kotlety. Proste.
Mówiłem ci przecież nie mam! odburknął, ale spojrzenie mu uciekło. Znowu opóźnienie!
No to ja też nie mam. Diety są zdrowe.
Wieczorem Przemek demonstracyjnie wyszedł i po godzinie wrócił, pachnąc kebabem. Weronika nic nie powiedziała, tylko zanotowała, że na kebaba pieniądze od razu się znalazły. Więcej nie przywlekł do domu nic.
Tak minął tydzień. Był to dziwny tydzień. W mieszkaniu zapanowała ciężka, zimna atmosfera. Weronika przestała gotować, przestała zmywać za Przemkiem (brudne talerze zostawiał na stole, ale ona do nich nie tknęła), przestała prać mu rzeczy.
Nie mam proszku odpowiadała na pretensje o brudne koszule. Skończył się, a na nowy nie mam pieniędzy.
Przemek się wściekał, jęczał, próbował naciągać na litość.
Ty już nic nie czujesz! krzyczał w piątek wieczorem. Pracuję, wracam do chlewu! Nic do żarcia, koszule pogniecione! Po co mi taka żona?
A po co mi taki mąż? zapytała spokojnie Weronika, patrząc mu prosto w oczy. Który nie potrafi zapewnić rodzinie chleba i proszku do prania? Też pracuję. Też jestem zmęczona. Ale z jakiegoś powodu jedzenie i dom to tylko mój problem.
Bo to twoja rola! Jesteś kobietą!
Moja rola to kochać i okazywać troskę, kiedy ta troska jest odwzajemniona. A jednostronna gra się zakończyła.
W sobotę rano Weronika obudziła się, czując zapach smażonej kiełbasy i jajek. Zeszła do kuchni. Przemek siedział przy stole i wcinał jajecznicę z kiełbasą i pomidorami, przy nim kubek parującej kawy i kanapki z serem.
Kiedy spojrzał na Weronikę, lekko się zdławił, ale natychmiast odzyskał pewność siebie.
O, wstałaś. Siadaj, jak chcesz. Znalazłem trochę drobnych w zimowej kurtce, poszedłem do sklepu.
Weronika usiadła naprzeciwko. Na stole świeciła paczka drogiej kiełbasy, dobry ser, dziesięć jajek. Znalazł drobniaki pomyślała z przekąsem.
Dzięki, nie jestem głodna skłamała. Chciała zobaczyć, jak daleko pójdzie. Jedz, jedz. Potrzebujesz siły.
Przemek żuł, nie patrząc jej w oczy. Czuł się nieswojo pod jej spojrzeniem, ale głód był silniejszy.
Słuchaj, Werka odezwał się w końcu, kończąc kanapkę. Skończmy już tę szopkę. Pożyczyłem od Jarka dwa tysiące. Weź, kup coś porządnego, ugotuj zupę. Tak się żyć nie da.
Położył na stole banknot dwutysięczny. Weronika spojrzała na pieniądze, potem na niego.
Od Jarka pożyczyłeś? powtórzyła. Cudowny ten Jarek. A oddasz z czego? pensji przecież nie masz.
Oddam, jakoś! warknął. Ciebie co to obchodzi? Idź do sklepu.
Weronika obracała banknot w palcach.
Dobrze. Pójdę. Ale kupię tylko to, co mi potrzebne. Ty możesz jeść u Jarka, skoro taki hojny.
Co ty gadasz?! Przemek zerwał się, przewracając krzesło. Te pieniądze są na dom!
Na dom? Weronika wstała również, a w jej głosie zadźwięczała stal. A ile były warte te 3 800 zł, które wypłacono ci trzy dni temu? I te 16 500 na twoim koncie czyja to rezerwa? Fundusz głodnych mężów?
Przemek zamarł. Twarz mu pobielała, a potem pokryła się czerwonymi plamami. Otworzył usta, zaraz zamknął, znowu otworzył.
Grzebałaś mi w kieszeniach?! wysyczał. Podsłuchiwałaś?
Nie przestawiaj tematu. Znalazłam przypadkiem, odkładając kurtkę. Najgorsze wcale nie jest to, że ukrywasz pieniądze. Najgorsze, że patrzysz, jak dzielę ostatnie grosze, odmawiam sobie wszystkiego, łykam ból zęba, chodzę w dziurawych butach, a ty spokojnie zajadasz zupę na mój koszt! Wstydu nie masz?
Oszczędzałem! wrzasnął Przemek, bijąc pięścią w stół. Oszczędzałem na samochód! Mój gruz niedługo się rozpadnie! Chciałem ci zrobić niespodziankę! A ty tylko o pieniądzach!
Niespodzianka? Weronika roześmiała się gorzko. Niespodzianką to jest, jak kupujesz samochód, nie karząc żonie głodować. Albo jak razem decydujemy, czy na coś zbieramy. To, co ty robiłeś, to pasożytnictwo. Żyłeś z mojej pensji, własną chowając. Pasożytowałeś jak to nazwać inaczej?
Ty nic nie rozumiesz! Jestem facetem, muszę mieć dobry wóz, nie chcę się wstydzić przed kumplami! Przestań marudzić, miesiąc sobie pooszczędzałaś, nie zginęłaś przecież!
Rzeczywiście nie zginęłam, przytaknęła. Ale coś we mnie umarło. Szacunek do ciebie i zaufanie.
Położyła banknot na stole.
Weź swoje pieniądze. Kup sobie za nie bilet.
Dokąd? zaniemówił Przemek.
Gdzie chcesz. Do mamy, do jakiejś przyszłej żony albo na hotel. Mam dość bycia dla ciebie sprzątaczką i naiwną idiotką.
Wyrzucasz mnie…? Przez kasę? Przemek patrzył na nią z niedowierzaniem. Dla niego to była tylko sprytna rezerwa do wspólnego celu.
Nie przez pieniądze. Przez twój stosunek do mnie. Pakuj się.
Przemek nie wyszedł od razu. Była długa, nieprzyjemna kłótnia. Przemek próbował ją rozczulić, później groził, obiecywał nawet futro (z tych oszczędności), potem znowu kłócił się. Weronika była niewzruszona. Patrzyła na niego jak na obcego, drobnego facet, którego nigdy tak naprawdę nie znała.
Wieczorem się spakował.
Pożałujesz! syknął w drzwiach. Kto cię zechce po czterdziestce? Będziesz sama z kotami! Ja znajdę sobie normalną kobietę, która szanuje męża!
Powodzenia rzuciła Weronika i zamknęła drzwi.
Kiedy zamek kliknął, osunęła się w dół, po wewnętrznej stronie drzwi. Nie miała siły. Chciało jej się płakać, lecz nawet łez już nie miała. Czuła tylko ogromną, dźwięczną pustkę.
Weszła do kuchni. Na stole leżała paczka drogiej kiełbasy, którą kupił Przemek. Weronika wyrzuciła ją do kosza. Otworzyła lodówkę w środku zupełna pustka poza jej pojemnikiem z sercami drobiowymi.
Spokojnie, powiedziała do siebie. Teraz już wiem, na co idą moje pieniądze.
Minął miesiąc.
Weronika wracała z pracy powoli. Pogoda cudowna początki maja, powietrze pełne zapachu bzu. Weszła do ulubionego Lidla, niespiesznie przeszła między półkami.
Do koszyka włożyła: mały słoik kawioru (w promocji, ale jednak), kawałek dobrego sera z niebieską pleśnią, butelkę wytrawnego białego wina, świeże warzywa i stek z łososia.
Przy kasie zapłaciła kartą teraz na koncie zawsze są pieniądze. Okazało się, że życie singielki jest sporo tańsze. Rachunki za prąd i wodę spadły, na zakupy wystarczało znacznie mniej. Skończyły się wydatki na piwo, papierosy, niekończące się pożycz na paliwo, potrzebuję na naprawę.
W domu puściła swoją ulubioną muzykę, usmażyła rybę, nalała wina, usiadła przy oknie i patrzyła na zachodzące słońce.
Odezwał się telefon. SMS od Przemka.
Werka, hej. Jak się masz? Może spotkamy się, pogadamy? Przemyślałem. Byłem głupi. Ten samochód… nie kupiłem go. Kasa jest. Może od nowa? Tęsknię.
Weronika spojrzała na ekran, upiła łyk zimnego wina. Przypomniała sobie jego twarz, kiedy wykrzykiwał o drobiowych podrobach. Przywołała to poniżenie, kiedy błagała o pieniądze na proszek.
Skasowała wiadomość i zablokowała numer.
Też za sobą tęskniłam mruknęła do swojego odbicia w oknie. Za sobą i za normalnym życiem. I już tego nie oddam.
Następnego dnia kupiła sobie nowe, porządne kozaki z miękkiej skóry, włoskie. I sanatorium na dwa tygodnie. Akurat starczyło oszczędności wyzwolonych po odcięciu kosztów na męża.
Życie po rozwodzie, jak się okazało, wcale się nie kończy. Smakuje lepiej. I jest prawdziwe.
