Dziś, gdy patrzę wstecz na swoje życie, naprawdę czuję się szczęściarą zawsze byłam osobą ambitną, która wyznaczała sobie konkretne cele. Do dwudziestych piątych urodzin udało mi się zaoszczędzić i kupić własne mieszkanie w Warszawie, tylko dzięki swojej pracy i uporowi.
Nikt mi nie pomagał ani mama, ani tata, ani żadna ciocia czy wujek. Wszystko zdobyłam samodzielnie. Kiedy poznałam mężczyznę, w którym się zakochałam, powiedziałam mu wprost, że mam swoje mieszkanie i jestem z tego bardzo dumna.
Wyraźnie zaznaczyłam jednak, że nie zamierzam się do niego przeprowadzać. Zaproponowałam, żebyśmy wynajęli wspólne mieszkanie, a swoje chciałam wynająć, by odkładać pieniądze na samochód. On się zgodził zapewniał, że niedługo uzbiera na wynajem i zamieszkamy razem.
Minęło pół roku, a pewnego dnia pojawił się u mnie ze spakowaną walizką. Powiedział, że stracił pracę, że nie ma ani grosza. Prosił mnie, żebym go przygarnęła na jakiś czas. Dobrze, że ma rodziców, którzy mogą mu pomóc.
Nie zgodziłam się. W duszy przeczuwałam, że to tylko wymówka, by żyć na mój koszt. To był dla mnie sygnał, żeby zakończyć ten związek. Czasem trzeba twardo trzymać się swoich wartości i czuję się z tym dobrze.
