Wiesz co, odkąd pamiętam, mama i babcia zawsze mi powtarzały, że jeśli wybiorę sobie męża, to tylko takiego naprawdę mądrego wtedy będzie wierny, nigdy nie zdradzi, będzie kochał i dbał. No i tak trochę z tą myślą przechodziłam przez życie. Miałam swoje lata, zanim w ogóle zaczęłam poważnie rozważać związek już taki mam charakter, po prostu nie interesowałam się facetami, którzy nie rokują dobrze, no po co sobie utrudniać.
I w końcu, przez wspólnych znajomych, poznałam Filipa. Filip był absolwentem Politechniki, bardzo rozgarnięty, konkretny facet, wiedział, czego chce i miał poukładane w głowie.
Ja też skończyłam studia, wprawdzie polonistykę, ale mimo to mieliśmy mnóstwo tematów do rozmów. Zaczęliśmy się spotykać, spędzaliśmy ze sobą coraz więcej czasu i, serio, od początku bardzo mnie do niego ciągnęło. Po roku Filip poprosił mnie o rękę oczywiście się zgodziłam.
Zamieszkaliśmy w kawalerce, którą odziedziczyłam po babci. Małe to było, ale dla dwojga w sam raz. Potem zaszłam w ciążę, urodził się nam syn, a rok później córeczka.
No, i zaczęły się lekkie schody miejsca brakowało, pieniędzy jeszcze mniej. Filip wtedy wkręcił się w biznes. Ja nie pracowałam, dzieciaki były na głowie, ale zawsze starałam się go wspierać, jak tylko mogłam. Były takie momenty, że na koncie zostawało zero, nie mieliśmy nic. Ale cały czas się wspieraliśmy, wierząc, że w końcu się uda.
Po kilku latach harówki firma Filipa wreszcie zaczęła przynosić niezłe pieniądze. Żyło nam się naprawdę dobrze, dzieciaki chodziły do najlepszych szkół w Warszawie, potem na porządne uczelnie. Ja mogłam oddać się swoim pasjom, trochę rysowałam, zaczęłam chodzić na jogę, nawet trochę podróżowaliśmy.
Filip też miał swoje zajawki lubił jeździć na wypady z kolegami na Mazury albo w góry. Nie przeszkadzało mi to uważam, że każdy potrzebuje trochę wolnego czasu tylko dla siebie, a on naprawdę nigdy nie zaniedbywał rodziny, był świetnym ojcem i partnerem. W naszym związku zawsze było dużo ciepła, szacunku i miłości. Myślałam, że mamy wszystko poukładane. Naprawdę nie wyobrażałam sobie, że coś mogłoby się nagle rozsypać.
Aż tu nagle, pewnego weekendu, Filip ciężko się rozchorował. Pogotowie zabrało go do szpitala, kilka godzin później już go z nami nie było… Zniknął jakby go nigdy nie było. Mnie i dzieci dopadł nie tylko ból po stracie najbliższej osoby, ale też jeszcze jeden koszmar, którego zupełnie się nie spodziewałam.
Okazało się, że przez ostatnie pięć lat Filip miał romans z kobietą młodszą od siebie o prawie trzydzieści lat dosłownie córka by mu wiekowo pasowała. To do niej jeździł niby na urlopy. I właśnie jej zostawił wszystko firmę, dom pod Warszawą, samochód, nawet mieszkanie po babci. Dosłownie wszystko. Ja i dzieci z niczym.
Do dziś jestem w szoku. Jak w ogóle mógł tak postąpić? Jak mógł chodzić po tym świecie, wiedząc, że dorosłe dzieci i żona zostaną nawet bez dachu nad głową? Naprawdę nie mam pojęcia, jak mam dalej żyć…
