Dwoje dorosłych dzieci, a od nich nie można się doczekać żadnej pomocy. Przyjeżdżają w odwiedziny, jakby byli w pensjonacie na Mazurach odpoczynek, relaks. A ja? Czuję się jak służba. Muszę przygotować dom, ugotować, posprzątać, doglądać każdego szczegółu. Odpowiedzialność spada na mnie i nawet o drobne wsparcie nie poproszę, nie mówiąc już o jakiejkolwiek złotówce.
Mam syna, Łukasza, i córkę, Małgorzatę. Dla mnie zawsze będą dziećmi, choć są już dorosłymi ludźmi, mają swoje rodziny. Łukasz doczekał się dwójki maluchów, Małgorzata jest mamą jednego dziecka. Mieszkam w moim domu na wsi, więc dzieci z wnukami często zaglądają w weekendy. Z każdym rokiem coraz trudniej mi sprostać tym wizytom.
Dzieci przywykły, że u mnie jest jak w kurorcie. Wszystkie obowiązki domowe spadają na mnie zakupy, gotowanie, przygotowania pokoju dla gości. Od zawsze w naszym domu gości się przyjmowało w taki sposób pełen stół, ciepła atmosfera. Moja mama zawsze tak nas witała czysto, pachnąco, jedzenie świeże. Ale ja z siostrą rozumiałam, jak ciężko jej to wszystko ogarnąć samej pomagałyśmy myć naczynia, opiekowałyśmy się dziećmi, sprzątałyśmy, kupowałyśmy produkty. Nigdy niczego nie wymagała.
A dziś widzę dzieci przyjadą, czasem nawet zmyją talerz, podziękują i to już wszystko. O zięcia i synową nie mam pretensji oni są gośćmi, właściwie obcymi. Ale boli mnie, że Łukasz i Małgorzata nie wiedzą, jak pomóc. Zawsze przyjadą, zjedzą, obejrzą telewizję albo zostawią wnuki ze mną, sami wychodząc do znajomych czy na spacer. Ja zostaję z górą naczyń, obiadem i kolacją do zrobienia, sprzątaniem w domu zamieszanie, ruchem i hałasem. Wnuki też trzeba pilnować.
Coraz trudniej mi to znosić, kręgosłup boli, a siły już nie te, co kiedyś. Godzić się z tym trudno, bo wychowanie nie pozwala mi odpuścić, udawać, że mnie to nie obchodzi. Tak nie wypada trzeba gości przyjąć jak należy. Cały tydzień czekam na te weekendy, później przez kilka dni dochodzę do siebie po tych wakacjach.
Wiem, że potrzebuję pomocy, ale wstyd mi o nią prosić. Boję się, że dzieci poczują się dotknięte, że myślę o nich źle. A ja ich kocham, tylko ciężar na moich barkach jest coraz większy. Jest tyle rzeczy w domu, których sama już zrobić nie mogę. Wstyd mi prosić, przecież dzieci pracują; nie powinni dokładać sobie obowiązków.
Nie wiem, co robić. Wychowanie mi na to nie pozwala głupia zasada, że wszystko trzeba robić samemu. Samotnie trudno, jestem coraz bardziej zmęczona. Wiem, że bez pomocy nie dam już rady, ale proszenie o nią wydaje się taką porażką. Tak wychowali mnie rodzice radzisz sobie sama, nie obciążasz nikogo. A ja cierpię w milczeniu, nie potrafię się przełamać. Źle mi z tym, ale inaczej nie umiem. Zastanawiam się dlaczego moje dzieci nie dostrzegają, że już nie mam dwudziestu lat, sił mi ubywa. Chyba nie ma się na kogo złościć, a jednak jestem zraniona. Nie umiem sobie z tym poradzić.
