No to wyobraź sobie, mam już 60 lat i mieszkam sama. Nie mam dzieci ani męża, chociaż kiedyś byłam zamężna. Wyszłam za mąż z miłości, miałam wtedy 25 lat.
Niestety, małżeństwo rozpadło się przez zdradę mojego męża. Potrafił sprowadzić swoją kochankę do naszego mieszkania! Nie mogłam tego znieść, więc spakowałam się i wróciłam do rodziców. Dwa miesiące po rozwodzie dowiedziałam się, że jestem w ciąży.
Szczerze mówiąc, nie miałam ochoty informować byłego męża. Nie odzywałam się do niego, podjęłam decyzję, że sama wychowam dziecko. Gdy na świat przyszedł mój syn, lekarze przekazali mi fatalne wiadomości dziecko urodziło się bardzo słabe i do tego cierpi na nieuleczalną chorobę. Powiedzieli wprost, że będzie szczęściarzem, jeśli dożyje 11, może 12 lat.
Byłam totalnie zagubiona, nie wiedziałam ani co robić, ani gdzie szukać pomocy. Wychowywałam syna najlepiej, jak potrafiłam, karmiłam go codziennie, ale cały czas towarzyszyła mi jedna myśl: że pewnego dnia odejdzie.
Ostatecznie mój syn dożył 15 lat. A żeby było jeszcze trudniej, tydzień po jego śmierci zmarł również mój tata. Straciłam dwóch najbliższych.
Tata zostawił mi w spadku mieszkanie, które było nie tylko duże, ale też w ścisłym centrum Warszawy. Przez te wszystkie lata żyłam sama i nie bywałam zbyt towarzyska. Pragnęłam mieć dzieci, ale bałam się, że historia się powtórzy, więc nie podejmowałam żadnego ryzyka. Gdy skończyłam 45 lat, kupiłam sobie po raz pierwszy laptop, żeby mieć kontakt z rodziną i poczytać wiadomości.
Rodzina zorientowała się, że żyję samotnie, więc zaczęli przychodzić w odwiedziny na zmianę. Przynosili prezenty, nawet pamiątki z podróży. Często pytali, czy spisałam testament, a gdy mówiłam, że nie, zaraz zaczynali narzekać na swoją sytuację finansową. Niektórzy próbowali podlizywać się innym członkom rodziny, żeby wyglądać na bardziej życzliwych i godnych mojego uznania. Ale prawda jest taka, że wiem komu zostawię mieszkanie. Mam koleżankę, Ewa, której córka Zosia zawsze mi pomaga bezinteresownie.
Moja rodzina liczy tylko na apartament. W końcu przestałam się z nimi spotykać i kontaktować, ale to nie powstrzymało ich.
Niedawno zadzwonił do mnie mój kuzyn Łukasz i bez żadnych ogródek zapytał, czy jeszcze żyję i komu zamierzam przekazać mieszkanie. Było mi tak przykro, że po tej rozmowie zablokowałam wszystkich krewnych. Teraz już nikt do mnie nie dzwoni i nie pisze.
