Kiedy wróciłam z Biedronki, na ławce przed wejściem siedział mężczyzna, którego nigdy wcześniej nie widziałam. W dłoniach trzymał stary, brązowy papierowy worek. Spojrzał na mnie od razu, gdy tylko się zbliżyłam.
Czy pani jest Wioletta?
Zatrzymałam się. Torba z zakupami lekko uderzyła mnie w kolano.
Tak a czemu pytasz?
Wstał powoli. Miał około pięćdziesięciu lat, szare włosy i zmęczone, lekko mglisto świecące oczy.
Szukam pani od dwóch dni.
Serce mocno zadrgało.
Po co?
Wyciągnął do mnie worek.
To powinno trafić do pani.
Worek był ciężki jak dziwny kamień. Ostrożnie go otworzyłam.
W środku znajdowało się stare zdjęcie. To byłam ja, dużo młodsza. Stałam na przystanku tramwajowym w Warszawie, w ręku książka, na ramieniu plecak z nadrukiem Orłów. Pamiętałam ten dzień prawie dwadzieścia lat temu, późna jesień.
Skąd to masz? spytałam cicho.
Mężczyzna smutno się uśmiechnął.
Od mojego brata.
Poczułam, jak żołądek mi się zaciska.
Nie mam żadnego brata.
Nie nie pani brat.
Wskazał zdjęcie.
Mój brat zrobił to zdjęcie.
Usiadłam na ławce, bo świat nagle zakręcił się jak na karuzeli.
Dlaczego?
Bo wtedy się w pani zakochał.
Zapadła dziwna cisza, rozlana jak mleko. Z ulicy przebijał się szelest aut i daleki szczek psa, może labradora.
Nigdy go nie spotkałam powiedziałam bardzo cicho.
Spotykała pani go.
Kiedy?
Usiadł obok mnie.
Każdego ranka stał na tym samym przystanku.
Próbowałam rozplątać wspomnienia. Zimne poranki, ludzie z kubkami kawy, tramwaje, liście na chodniku.
Był tam ktoś w ciemnej kurtce z aparatem? zapytał.
I nagle przypomniałam sobie. Mężczyzna, zawsze trochę z boku. Czasem czytał Gazetę Wyborczą, czasem po prostu obserwował twarze.
Tak wyszeptałam.
Skinął głową.
To był mój brat.
Wyjęłam zdjęcie jeszcze raz, patrząc w lustro przeszłości.
Czemu daje mi to właśnie teraz?
Zastanowił się chwilę, patrząc w dal.
Mój brat zmarł w zeszłym tygodniu.
Zgniotłam zdjęcie palcami, jakby mogło wyparować.
Zostawił to?
Tak.
Wyciągnął jeszcze coś z worka. Małą kartkę, lekko pożółkłą.
Rozwinęłam ją ostrożnie. Pismo było staranne i pełne melancholii.
Jeśli kiedyś ją odnajdziesz, powiedz jej, że była najpiękniejszym obrazem, jaki widziałem każdego poranka.
Oczy zamgliły się, jakby świat stał się lodowatą wodą.
Czasem mijamy ludzi, którzy wywracają nasze życie na drugą stronę,
nawet o tym nie wiedząc.
Nawet nie zapamiętując ich twarzy.
Spojrzałam na mężczyznę. Wydawał się rozmyty jak postać z bajki.
Czemu nigdy nie rozmawiał ze mną?
Uśmiechnął się blado, jak świt nad Wisłą.
Bo myślał, że jesteś zbyt szczęśliwa, żeby cię niepokoić.
Zapadła cisza, nienaturalna jak śnieg w czerwcu.
Trzymałam zdjęcie jak talizman i próbowałam ułożyć w głowie jego twarz.
Nie potrafiłam.
A najdziwniejsze jest poczucie, że można być czyimś wspomnieniem
nie mając o tym pojęcia.
Powiedz mi, proszę
Gdybyś dowiedziała się, że ktoś myślał o tobie przez lata, nie mówiąc ani słowa chciałabyś znać to wcześniej?
