Pomyśl, co mówisz! To przecież twój brat, w końcu!
Zanim skończyłem, ojczym przycisnął mi dłoń po karku. Nie bolało, ale bardzo poczułem się upokorzony.
Mama kiwnęła głową, z wyrazem rozczarowania:
Byłeś taki mały, potrzebowałeś troski i miłości. A wszystko to miałeś.
Kacper poczuł się trochę zawstydzony, choć ledwo. Z czasem zrozumiał, że w tej kamienicy stał się dla dorosłych jedynie meblem.
Do piątego roku Kacper żył względnie szczęśliwie, potem tata zniknął, a mama stała się smutna i od czasu do czasu płakała.
Chłopiec nie odważył się nawet zapytać, dokąd uciekł ojciec, wiedział jedynie, że rodzice się rozwiedli.
Następne dwa lata Anna Kowalska, matka Kacpra, pracowała bez wytchnienia, zmęczona, rzadko się uśmiechała, jakby żyła w nieustannym cieniu.
Chciał jej pomóc, ale nie wiedział jak.
Najważniejsza twoja pomoc to zachowywać się dobrze radziła babcia Zofia, odwracając się i szeptem dodając: Nie prowokuj losu, żeby dziecko szukało ojca.
Kacper starał się słuchać, nie robił awantur, uczęszczał do szkoły, pilnie się uczył. Gdy nagle mama rozpromieniła się, stała się piękniejsza i młodsza, pomyślał, że to on dał jej moc przemiany.
Mylił się.
Anna spotkała Andrzeja Olesiuka, wkrótce poślubiła go, a on wprowadził się do ich małego mieszkania przy ulicy Krakowskiej w Warszawie.
To jest wujek Andrzej, synku oznajmiła mama. Będzie twoim tatą.
Daj spokój, Aniu machnął nowy ojczym. Jaki ja mam być tatą?
Choć przyznał, że nie ma nic przeciwko temu, Kacper czuł się przeciwko. Ten pewny siebie facet władał mieszkaniem, jakby to było jego własne królestwo, a mama patrzyła na niego z zachwytem i kiwaniem głowy.
Kto by to lubił?
Kacper próbował się buntować, odmawiał posłuszeństwa Andrzejowi, ale kiedy zobaczył, jak smuci się z tego mama, ucichł. Babcia doradziła: Twoja matka przestanie rozciągać się na dwie prace, a Andrzej nie złoto, ale pracowity i trzeźwy.
Musiał się poddać, i tak troje żyło razem, aż narodził się Jurek wspólny syn mamy i ojczyma. Kacper patrzył z niedowierzaniem, jak dorośli biegają wokół tego różowonosego, zmarszczonego, piszczącego niczym kociątko stworzenia.
Pewnego razu zapytał: po co to wszystko, a otrzymał kolejny przycisk od ojczyma:
Pomyśl, co mówisz! To przecież twój brat, w końcu!
Znowu nie bolało, lecz było upokarzające. Mama potrząsnęła głową, z wyrazem rozczarowania:
Byłeś kiedyś mały i potrzebowałeś miłości. Miałeś ją.
Kacper wstydził się trochę. Z czasem zrozumiał, że jest dla dorosłych w tej kamienicy jedynie starą stołką, którą niechętnie przenoszono ze starego domku do nowego mieszkania. Teraz wszyscy omijają go szerokim łukiem, a gdy się potkną, tylko na chwilę go zauważą. Wyrzucić stołkę byłoby szkoda była solidna i pełna wspomnień.
Kacper miał bujną wyobraźnię. Samotny, czytał i marzył, by zostać psychologiem. Szybko jednak zmienił plany, bo potrzebował pomagać mamie w obowiązkach domowych, gdy ojczym ciągle znikał w pracy, a jej i Jurek ciężko było radzić sobie we dwoje.
W głębi duszy liczył na większą uwagę matki, lecz się mylił. Anna była pochłonięta opieką nad najmłodszym synem i mężem Kacpra myślała dopiero w dziesiątej kolejności. Jedynie babcia Zofia starała się okazywać mu miłość, ale umarła, gdy Kacprowi skończyło trzynaście lat.
Wtedy naprawdę zbuntował się.
Nie jestem tu po to, by sprzątać i opiekować się dziećmi! wykrzyknął do rodziców. Zajmijcie się swoim Jureczkiem!
Synu, co ty? zdziwiła się mama. To przecież twój brat, ma dopiero cztery lata, jak możesz?
Wychowałeś mnie na własny rachunek burknął ojczym. Bez podziękowań.
Nieważne, nie jesteś dla mnie nikim! Kacper nie mógł przestać. Mamo, powiedz mu!
Synu, tak nie wolno
A gdzie mój prawdziwy tata? Czemu o nim nie mówicie?!
Wtem przygniótły dźwięk zegara rozbrzmiał, a matka zapłakała, a Kacpra przestano prosić o pomoc przy Jureczku. O ojcu nie dowiedział się nic.
Ojciec pojawił się dopiero, kiedy Kacper już studiował w technikum elektrycznym.
Człowiek o szczuplej sylwetce, zwyczajnym obliczu i zmęczonych oczach podszedł, gdy Kacper wychodził z zajęć.
Musimy porozmawiać rzekł, patrząc prosto w chłopca.
Kacper najpierw sprzeciwił się, ale coś go skłoniło, by posłuchać. Mężczyzna był elegancko ubrany, pachnący perfumą, a na zewnątrz świeciło jaśnie jak w dzień.
Nazywam się Waldemar Nowak i jestem twoim ojcem powiedział, gdy przyjaciele Kacpra odsunęli się na bok.
Naprawdę? zapytał z ironicznym uśmiechem. Skąd się wziąłeś, tatusiu?
Rozumiem twoją reakcję kontynuował Waldemar spokojnie. Ale sprawy nie są tak proste. Posłuchaj mnie, a potem zdecydujesz.
W rzeczywistości Kacper poczuł ulgę na myśl o ojcu, choć starał się nie pokazać tego. Usiadli w pobliskiej kawiarni i Waldemar opowiadał: był kiedyś więźniem za napad, wyszedł przed czasem, założył mały biznes naprawczy.
Chciałem przyjść od razu, ale pomyślałem, że nie chcesz mieć kontaktu z prostym więźniem. Teraz mam pieniądze, nie będziesz się wstydzić mnie.
Nie ma sprawy, tato! odpowiedział Kacper z pasją. Nie wstydzę się ciebie. Dobrze, że wróciłeś.
Nigdy nie mów nigdy westchnął ojciec. I nie obwiniaj matkę.
Rozmawiali długo, a potem zaczęli się regularnie spotykać, spędzać razem czas. Kacper poczuł się, jakby latał na skrzydłach wreszcie miał bliską osobę, ojca, który go kocha i dba o niego.
Mama zauważyła jego zadowolenie i spytała, co się stało. Chociaż z ojcem ustalili, że nie będą jej niczego mówić, Kacper nie wytrzymał.
Mam teraz ojca! Dlatego wszystko jest w porządku!
Ojciec?! Skąd się wziął? Ja go nawet zakazałam, by się pojawiał!
Zrobiłeś już wszystko za mnie, prawda? Jestem już dorosły
Nie potrzebujesz ojcaprzestępcy! On prawie ludzi zabił krzyczała Anna.
On jest w porządku! I, w odróżnieniu od ciebie, kocha mnie! Nie obchodzi mnie Jurek!
Nie mów tak! Kocham cię i chcę, byś miał wszystko, co dobre!
Mam już wszystko! Jeśli mi zabronisz kontaktu z nim, po prostu odejdę!
Wymienili ostre słowa aż do rana. W wyniku kłótni Anna dopadła prawdziwej histerii, lecz Kacper już nie przejmował się tak bardzo. Wina po jego stronie!
Ojczym wkroczył na koniec, zarzucił mu okrucieństwo i próbował uspokoić żonę, ale nie zbeształ pasierba. Może liczył, że ten naprawdę odejdzie i nie będzie mu przeszkadzał.
Kacper miałby odejść, lecz ojciec wytłumaczył, że musi odzyskać prawa rodzicielskie. Po co ojciecprzestępca w biografii, gdy Kacprowi zostało półtora roku do pełnoletności? Zostawili więc wszystko tak, jak było.
Matka i Kacper prawie przestali ze sobą rozmawiać, choć nie wyrzucili go z domu. Po zdobyciu dyplomu Kacper wprowadził się do mieszkania przy ulicy Łódzkiej, które ojciec zostawił w spadku. Niestety, wkrótce po jego dziewiętnastej urodzinie Waldemar zmarł.
Okazało się, że chorował od dawna, nie chcąc smucić syna. Zanim odszedł, zostawił mu mieszkanie, kilka milionów złotych na koncie i część warsztatu samochodowego. Kacper opłakiwał go, ale wkrótce zasiedlił się spokojnie. Teraz był zamożnym człowiekiem, miał swój los w rękach.
Matka zadzwoniła niespodziewanie od lat rozmawiali rzadko, wymieniając jedynie Jak leci? Co u zdrowia?. Po raz pierwszy poprosiła o spotkanie twarzą w twarz.
Wiem, że jesteś teraz bogaty powiedziała z fałszywym uśmiechem.
Nie jestem oligarchą, ale nie jestem biedny odpowiedział Kacper, nie wiedząc, dokąd zmierza rozmowa.
A u nas nie wszystko gra Andrzej stracił pracę i nie może jej znaleźć. Jurek wkrótce pójdzie na studia, potrzebuje korepetytorów i pieniędzy na czesne
Rozumiem.
Synu, pomożesz nam? Masz pieniądze, prawda?
To pieniądze mojego ojca, którego nienawidziłaś. On zrujnował ci życie wybuchnął Kacper.
Czy przysługuje mi jakaś rekompensata? W końcu wydałam cię na świat, mimo wszystko.
A kiedy Jurek się urodził, przestałaś o mnie dbać! Czy myślisz, że o mnie zapomniałam?
Nie mów tak, synu Kocham cię.
Mamo, dość! Jeśli mnie wzywasz w ten sposób, żegnam.
Kacper wstał gwałtownie, nie zwracając uwagi na łzy matki, i odszedł. Nie miał jej niczego dłużej oddać. Niech radzą sobie ze swoimi problemami. Jego decyzja pozostała niezmienna.
