No, weź go już na stałe! Po co te ceremonie? rzuca Kasia, złością w głosie.
Nie zapytałaś, co mam zrobić! takim samym tonem odpowiada Michał.
Gdybyś chociaż raz w życiu zapytał, nie byłoby kłopotów! ripostuje Kasia.
Gdybym miał, to bym zapytał! parsknie Michał. Od ciebie nic nie zależy!
To nie ty mi dyktujesz, co mam robić i jak się zachowywać!
Nie masz sumienia mówi Kasia z zgryzą. Dobrze, ja, ale pomyśl choćby o synu!
A ja nie myślę? krzyczy Michał. Właściwie to myślę o nim więcej niż ty!
I nie tylko myślę, ale też go utrzymuję i wychowuję!
A ty możesz dalej grozić, że wyjdziesz do pracy!
Wyjdę! wykrzykuje Kasia. Jak tylko coś znajdę!
Najpierw znajdź! nie zmieniając tonu odpowiada Michał. A potem otwórz usta!
Michał słucha obrażonych jęków Kasi przez kilka minut, po czym kontynuuje pakowanie.
Rozumiesz, Staszkowi szkodzi, że ciągle jesteś z Kacprem mówi Kasia stosunkowo spokojnie. Kiedy jesteś z nimi razem, nawet ja zauważam, że Kacprowi poświęcasz więcej uwagi!
On jest starszy! Z nim jest o czym porozmawiać, a chłopiec już zaczyna rozmyślać!
Trzeba zrozumieć, kim będzie! odpowiada Michał.
A los twojego własnego syna już cię nie obchodzi? pyta Kasia.
On wciąż mały! Zgodnie z prawem potrzebuje jeszcze więcej uwagi matki niż ojca!
Więc zajmij się Staszką, dopóki nie urośnie! A ja
Będę spędzać czas z bratem, kończy zdanie w miejsce męża. Słyszysz? Z bratem! I przy tym lekceważę własnego syna!
Nikt nikogo nie wypluwa! skrzywił się Michał. Poświęcam wszystkim czas! Ale nasz Staszek ma ojca, który jest zawsze przy nim, a moja siostra wychowuje syna z mamą, nie z facetem!
Dwie kobiety to nie to, czego potrzebuje chłopiec w dwunastu lat!
A więc powiedz mi, czy mam okazać zimno wobec tego, jak dwie kobiety łamią psychikę mojemu bratowi?
Czy wtedy stanie się prawdziwym mężczyzną?
Michał, mam przywołać mamę, żebyś zainteresował się Staszkiem? wykrzykuje Kasia.
Oboje wyjdącie! ryczy Michał. Tylko twojej mamy mi brakowało!
A Staszek? drwiąc pyta Kasia.
Oczywiście zostanie ze mną! Nie masz mu nic do zaoferowania! uśmiecha się sarkastycznie Michał. Myślałaś, że zasilę cię alimentami i bajkowym życiem?
Nie dostaniesz! Będziesz sama płacić! Zrób wreszcie coś, żeby się utrudnić, a nie siedzieć w domu!
Kasia musi połykać tę urazę, bo Michał miał rację. Nie miała niczego w zanadrzu. Ambicje zginęły w małżeństwie, dyplomu nie było. Po urlopie macierzyńskim nie wróciła już na studia.
Michał kontynuuje pakowanie w całkowitej ciszy.
Czy to ty kupiłeś wszystkie te zabawki dla Kacpra? przerywa ciszę Kasia. Myślałam, że i Staszek dostanie coś
Ma już wystarczająco, odrzuca Michał, a Kacprowi nie ma na kogo liczyć poza wujkiem!
Moja matka, jego matka wszystko bez znaczenia! A bratowi jest szkoda! Zginie z nimi!
Kasia nie wymyśla, co powiedzieć, więc po prostu podchodzi, by pomóc mężowi. Nagle od spisu kartki odkleja się kartka.
Kasia podnosi ją instynktownie, otwiera i czyta tekst.
Oczy jej rozszerzają się, a kartka spada na podłogę.
Michał, co to znaczy kochanemu synkowi?
Kto ci wpycha nos w cudze sprawy? wrzeszczy Michał i odpycha Kasię. Zawsze wtrącasz się! Odejdź!
Odejdę mruczy Kasia. Ale co to znaczy?
Boże, naprawdę możesz być tak sztywna? wykrzykuje Michał. Normalna kobieta już dawno się domyśli!
A ty, jakbyś była w chmurach, serio!
Kasia miała wszystkie szanse stać się drugą żoną Michała, ale los przeznaczył ją na pierwszą. Problem w tym, że dziewczyna, której przepowiadano tytuł pierwszej żony, nie chciała tego przyjąć. Mieszkała z Michałem w wynajętym mieszkaniu w Warszawie przez rok, po czym zniknęła w nieznanym kierunku. Jej rodzice twierdzili, że nie wiedzą, gdzie jest Agnieszka. Przyjaciele i znajomi nie mieli pojęcia, gdzie się podziewa.
Michał nie długo płakał. W zasadzie niewiele płakał. Jak mówi przysłowie: Lepszy wróbel w garści niż gołąb na dachu!. Żył dalej, czerpiąc z tego niewyobrażalną przyjemność.
Rok później Agnieszka pojawia się, ale nie sama trzyma w ramionach dziecko. Znajomi dowiadują się, że urodziła je z Michałem. Natychmiast zaczynają się plotki, że Agnieszka przyciśnie go do ściany, wyciągnie alimenty, a może nawet go poślubi! Jednak nie tak.
Agnieszka przychodzi, by oddać ojcu dziecko do wychowania, a sama odjechać w nieznane. Gdyby wręczyła Michałowi paczkę, nie wiadomo, jak by się to skończyło. Michał mógłby spokojnie odwieźć dziecko do domu dziecka i powiedzieć, że znalazł je na ulicy. Wtedy los Kacpra byłby przesądzony.
Agnieszka jednak działa sprytniej. Przynosi koszyk z dzieckiem pod próg mieszkania, w którym mieszkają matka i siostra Michała. Do koszyka wkłada list pełen łez, w którym pisze, że chętnie wychowałaby dziecko, ale nie ma pieniędzy, siły ani możliwości. Sama cierpi na depresję poporodową i ma nieuleczalny diagnozę, która wymaga leczenia do końca życia. Prosi, by nie zostawiono dziecka, czyli brata i wnuka.
Michała wzywają natychmiast, by wyjaśnił sytuację.
A skąd ja mam wiedzieć? wzrusza ramionami. Może ktoś go zgarnął i przynieśli, a wy uwierzyliście! Zrobimy test, potem zdecydujemy!
Test potwierdza, że to syn Michała. Wtedy rozpoczyna się obszerny dialog.
No i co z dzieckiem? Co z nim będę robił, a kiedy? Dopiero zaczynam biznes! mówi Michał z niezadowoleniem. Mam umowy, negocjacje, transakcje! I muszę sam harcić, bo nie mam pieniędzy na cały zespół!
Co proponujesz? wykrzykuje Anna Kowalska. Oddać własne dziecko do domu dziecka?
To, że jest nasz, wiemy tylko my i ty, i Agnieszka. Agnieszka już nie pojawi się w mieście! wzrusza ramionami Michał.
Michał, ale my to wiemy! naciska Anna. Jak będziemy żyć, jeśli nasz człowiek trafi do domu dziecka?
Przeżyję, mruczy Michał. Życzę wam tego samego!
Nie masz sumienia, mówi siostra Lidia. Wysłać własne dziecko do domu dziecka!
A co cię to obchodzi? Kto cię pyta? wyjawia Michał. Nie przywiąż ogona do konia, a potem się zawstydzisz!
Nie oddam własnego dziecka! odpowiada Lidia. Nigdy go nie oddam!
Lidia ma dwadzieścia lat. Zaczęła związek, zaszła w ciążę, potem nieszczęśliwie spadła. Do poronienia dołączyła diagnoza, że nie będzie mogła mieć więcej dzieci. Dlatego dzieci to dla niej bolesny temat.
To gówno! kręci głową Anna. Jeśli oddasz dziecko do domu dziecka, zemszczą ci się po uszy! Nie zostanie ci nic: ani biznes, ani szczęście, ani życie!
Dość! uderza Michał pięścią w stół. Skoro wszyscy tu zebrali się jako dobrzy i sprawiedliwi, to decydujemy tak: Lidia zapisuje dziecko na siebie, ja znajdę pieniądze, wszystko załatwimy. Będziecie go razem wychowywać, a ja, jako dobry wujek, pomogę i będę uczestniczyć w wychowaniu!
Co to znaczy pomagać? nie rozumie Lidia.
Żywić! krzyczy Michał. Czy to jasne?
A jeśli się ożenisz? pyta Anna.
Co się zmieni? wzrusza ramionami Michał. Będę dalej pomagał siostrze z bratem! Wszystko będzie w porządku!
Michał nie mógł odmówić, bo pieniądze przekazywał szczerze, i to wystarczyło. Sam jednak nie pojawiał się trzy lata. Gdy matka lub siostra pytały, mówił, że oprócz biznesu zajmuje się też życiem prywatnym.
Wszyscy poznali się na weselu. To zostawiło ślad, ale Michał wsadził w uszy wszystkim to, co zadowoliło pytających. Matka i siostra zajmują się bratkiem, a Kasia uczy się i jest w ciąży.
Po narodzinach syna Kacpra Michał zaczyna się zmieniać. Widzi, jak jego własny potomek rośnie, ale krzyki go irytują. Przypomina sobie Kacpra.
Ten już wykrzyknął!
Zaczyna jeździć do siostry z mamą, by budować kontakt z bratem. Ojcowskie uczucia rozbudzone narodzinami Kacpra przenoszą się na Kacpra, bo tam jest odbicie. Kacper pozostaje w cieniu. Tak trwa osiem lat.
Nie można powiedzieć, że Kacper był całkowicie pozbawiony uwagi ojca. Również on dostawał ją. Według Michała to było wystarczające, ale do Kacpra przyciągał się mocniej. Cztery lata to duży okres dla dzieci i duża różnica. To, co można robić z chłopcem w dwunastu, nie pasuje, bo jest za wcześnie, a z ośmiolatkiem już nie.
Z Kacprem Michał przeszedł wszystko, co trzeba było robić z Kacprem. Z Kacprem było mu już nudno. Kasia widziała, jak ich syn cofa się na drugi plan, by zrobić miejsce bratkowi. To mieszało się z urazą, zazdrością, irytacją i gniewem. Nic nie mogła zrobić.
Tak stało się, że była całkowicie zależna od męża materialnie. Gdy myślała o pracy i zaczynała jej szukać, proponowano jej niskopłatny, niskokwalifikowany zawód. A przecież była żoną biznesmena, przyzwyczajoną do wygody.
Nie mogę być sprzątaczką ani zmywarką!
Jedynym, co mogła zrobić Kasia, było wymamrotać kilka kąśliwych uwag, mając nadzieję, że mąż przypomni sobie o ich synu! Albo przynajmniej poświęci mu tyle uwagi, ile bratkowi.
To co, to twój syn? zdziwiła się Kasia. Twój własny syn? Dlaczego wychowuje go twoja siostra?
Tak, Kasia, Kacper to mój syn! A Lidia nie jest jego matką! Ale wychowuje go jak własnego!
I Kacper już wie, że nie jest jej biologicznym synem! złośliwie mówi Michał. Czego jeszcze ode mnie chcesz?
Myślisz, że to dla mnie łatwe? Tyle hałasu!
Kasia przeciera czoło, potem przykrywa usta ręką, bierze głęboki oddech. Gesty wyrażają dezorientację i przytłoczenie, a także zrozumienie usłyszanego.
Michał, może weźmiemy go razem? proponuje spokojnie. Niech bracia mieszkają razem! Postaram się być Kacprowi mamą.
A jeśli mnie nie przyjmie, przynajmniej ojciec będzie zawsze blisko! I nie będziesz musiał dzielić się między synami!
Czy jesteś gotowa przyjąć moje dziecko? pyta nieufnie Michał.
Dlaczego nie? wzrusza ramionami Kasia. Mogę go nawet adoptować!
Kasia trochę przytakuje. Nie jest pewna, czy przyjmie obce dziecko, ale pomyślała, że gdy obaj synowie Michała będą razem, będzie poświęcał im czas. Kasia postara się, by wszyscy dostawali równą miłość i uwagę!
Michał rozmyśla tydzień, po czym decyduje się. Zabiera Kacpra, uznaje go oficjalnie za syna. Kasia adoptuje go, jak obiecała.
Dbaj o nią! radzi Anna Kowalska Michałowi. To święta kobieta! Inna by cię już posłała na wszelkie diabelskie drogi! Ona rozumie, wybacza i przyjmuje!
Michał po tym geście patrzy na nią innymi oczami. W jego spojrzeniu jest szczera miłość i wdzięczność. Kacper przyjmuje Kasię. Nie od razu zaczyna ją nazywać mamą, ale po roku już tak robi.
I tak powstaje zwykła, szczęśliwa rodzina.
