Zakochałem się w Magdalenie od pierwszego wejrzenia, gdy tylko ją zobaczyłem. Byłem kompletnie zauroczony od samego początku nie potrafiłem oprzeć się jej urodzie i czarowi. Wydawało mi się, że mam niewiarygodne szczęście, mogąc być z dziewczyną tak inteligentną, atrakcyjną i poukładaną, więc bez większych wahań poprosiłem ją o rękę.
Zdecydowaliśmy się zamieszkać razem, a Magda już na wstępie powiedziała mi, że nie przepada za obowiązkami domowymi. Wolała koncentrować się na swojej karierze i zaproponowała, byśmy dzielili się domowymi zadaniami po równo. Nie widziałem w tym nic złego uznałem, że to uczciwe i rozsądne rozwiązanie, chociaż wtedy nie wiedziałem, co przyniesie przyszłość.
Uzgodniliśmy więc podział obowiązków i Magda zapewniła mnie, że świetnie poradzi sobie z pracą zawodową i domową jednocześnie. Zaufałem jej osądowi i nie nalegałem na swoje.
Minęło pół roku i zauważyłem, że rzeczy nie idą zgodnie z naszym planem. Praca Magdy nie rozwinęła się tak, jak się spodziewała. Zatrudniona była na pół etatu w małej, nieznanej firmie za nieregularne i niewysokie wynagrodzenie. Pieniądze, które zarabiała, przeznaczała wyłącznie na swoje zachcianki. Tymczasem pracowałem bez wytchnienia od rana do wieczora. Mimo to Magda starannie zapamiętała nasz podział ról i potrafiła przymykać oko na własne obowiązki.
Na początku wywiązywała się ze swojej części z zaangażowaniem, ale z czasem jej zapał zdecydowanie przygasł. W mieszkaniu zapanował coraz większy nieporządek, a wszędzie zaczęły piętrzyć się stosy niewyprasowanych ubrań. Zaskoczyło mnie, gdy zaczęła zwalać winę na mnie, twierdząc, że za mało jej pomagam. Bardzo mnie to zabolało. Coraz trudniej było mi pogodzić pracę zewnętrzną i dbanie o cały dom. Przecież od początku uzgodniliśmy sprawiedliwy podział obowiązków.
Miałem nadzieję, że kiedy pojawi się dziecko, sytuacja się poprawi myślałem, że podczas urlopu macierzyńskiego Magda zajmie się zarówno córką, jak i domem. Niestety, sytuacja tylko się pogorszyła. Czasem mam wrażenie, że łatwiej byłoby mi bez żony. Codziennością stały się kłótnie, które zatruwają nasz dom.
Próbuję postawić się na miejscu Magdy, ale nie mogę się pozbyć wrażenia, że moje potrzeby są lekceważone. Pracuję i w domu, i poza nim, zarzucany coraz to nowymi obowiązkami, a mimo to muszę doglądać spraw domowych. Marzę tylko o chwili odpoczynku.
Zastanawiam się nawet, co tak właściwie Magda robi podczas dnia na urlopie macierzyńskim, skoro nasze dziecko ma dopiero dwa miesiące i większość dnia przesypia. Uważam, że w tym czasie dałoby się ogarnąć podstawowe rzeczy w domu. Boję się, jak to będzie, jeśli zdecydujemy się na drugie dziecko. Jestem za równouprawnieniem i wzajemnym wsparciem, ale Magda zdaje się tego nie rozumieć.
Nie chcę rozbijać rodziny, bo kocham nasze dziecko nad życie. Niemniej jednak, powoli kończy mi się cierpliwość. Nie wiem już, jak mam dalej żyć w tej sytuacji. Ciekaw jestem, po czyjej stronie Ty byś stanął, czytając moją historię.
