Wiesz co, jak sobie o tym przypominam, to wychodzi na to, że z byłą żoną dogadywaliśmy się tylko na początku naszej relacji. Po tym okresie motyli w brzuchu, czekoladek i bukietów kwiatów byliśmy przekonani, że jesteśmy w sobie szaleńczo zakochani do czasu, aż okazało się, że spodziewamy się dziecka. Wtedy nasi rodzice w zasadzie nas przymusili do ślubu i od tego momentu wszystko zaczęło się sypać. Nie tak drastycznie, żebym po roku wspólnego życia i narodzinach syna od razu myślał o rozwodzie, ale jednak wystarczyło na to, żebyśmy kłócili się kilka razy w tygodniu czasem dosłownie o głupoty.
Na szczęście dużo pracowałem, a żona siedziała w domu z maluchem, więc mieliśmy okazję chwilę od siebie odpocząć. Dopóki nasze ścieżki nie krzyżowały się zbyt często i mogłem rozpieszczać syna w wolnych chwilach, jakoś się to układało. Może właśnie dlatego zdecydowaliśmy się na drugie dziecko, kiedy nasz najstarszy skończył cztery lata.
Pojawienie się drugiego dziecka trochę nas do siebie zbliżyło i zaczęliśmy wierzyć, że jako tako dajemy radę jako rodzina. Byliśmy zapracowani, wiecznie spięci, martwiliśmy się tylko o dzieci i te wszystkie codzienne sprawy.
Po drugim dziecku pojawiło się trzecie. Wziąłem wtedy na siebie jeszcze więcej pracy, z czym żona nie miała problemu. Nigdy nie byliśmy typem ludzi, którzy odkładają dużo pieniędzy na później, dlatego, żeby dzieciom nigdy niczego nie brakowało, dawałem z siebie wszystko w pracy. Żonę też starałem się rozpieszczać, ale jak się potem okazało najwyraźniej nie wystarczająco, bo kiedy najstarszy miał 11 lat, a najmłodszy 4, ona już miała gotowe papiery rozwodowe. Wysunęła też tekst, że jest z kimś innym.
Nie powiem, że mnie to zrujnowało. Spodziewałem się wręcz, że prędzej czy później kogoś sobie znajdzie. Miała sporo czasu między przedszkolem a szkołą dzieci, żeby kogoś poznać. Ja natomiast zawalony pracą, w głowie miałem tylko rodzinę. Zabolało mnie jednak to, że ona zdecydowała się zostawić mi dzieci i strzeliła tekstem, że jeśli będzie musiała je ciągnąć ze sobą do nowego małżeństwa, to odda je nawet do domu dziecka czy coś w tym stylu. Ona i jej nowy facet chcieli mieć dziecko razem, a tamtymi naszymi już się kompletnie nie przejmowałaNie miałem czasu ani okazji, żeby się nad tym litować. Po prostu zacisnąłem zęby. Z dnia na dzień obudziłem się jako samotny ojciec trójki dzieci, który musiał ogarnąć wszystko od śniadań, przez wywiadówki, po nocne gorączki i odrabianie lekcji. Przez pierwsze miesiące to były wyłącznie zmęczone poranki, nieprzespane noce i wieczne poczucie, że jestem nie dość dobry. Ale, o dziwo, dzieci nauczyły mnie cierpliwości lepiej niż cokolwiek wcześniej. Najstarszy syn zaskoczył mnie dojrzałością, najmłodszy rozśmieszał nawet, kiedy miałem ochotę rzucić talerzem o ścianę, a córka codziennie mnie przytulała i pytała, czy chcę kawę.
Czułem się samotny, to fakt. Ale powoli z tej samotności wyłaniały się małe radości, których dawniej nie zauważałem wspólny obiad z pizzą w piątkowy wieczór, plakat od dzieci na Dzień Ojca (Jesteś nasz najlepszy tata ze znaczkiem błędu ortograficznego), długa rozmowa z synem pod chmurką, kiedy opowiadał, jak bardzo nie lubi matmy. W końcu zrozumiałem, że tamtego związku nie przegrałem, bo żadne z nas nie grało w otwarte karty, zbyt zmęczeni sięgaliśmy po łatwe rozwiązania. Ale tu, teraz z dziećmi, których świat kręci się wokół mojej niezdarności i kawałków czekolady w niedzielę stworzyliśmy coś zupełnie innego. I pierwszy raz od dawna naprawdę miałem poczucie, że jestem wystarczający.
Moja była żona próbowała wrócić, gdy nowy związek się rozpadł. Ale tym razem to ja powiedziałem nie. W końcu nauczyłem się, że czasem lepiej zamknąć jedne drzwi i, trochę przestraszony, otworzyć inne. Życie w końcu przestało być pasmem kompromisów i zaczęło przypominać własną historię pisaną przez dziecięcy śmiech i moją nowo odkrytą odwagę do popełniania błędów. Być może nie byłem idealnym mężem, ale na pewno mogłem być dobrym ojcem i to właśnie zaczęło mi wystarczać.
