Co znowu wymyśliłaś? Jaki dom spokojnej starości? O nie, nigdzie z tego domu nie pojadę! ojciec Małgorzaty Leszczyńskiej rzucił w córkę kubkiem, próbując trafić ją w głowę. Kobieta wyminęła pocisk ruchem, który już dobrze znała.
Nie mogło tak dalej być. W końcu wymyśli coś, co jej zaszkodzi, a ona nawet nie będzie wiedziała skąd się to wzięło. Nawet przy wypełnianiu dokumentów na umieszczenie ojca w domu opieki Małgorzata nie czuła w sercu nic poza nieustającymi wyrzutami sumienia. Bo to, co robiła dla niego teraz, było i tak o wiele za dużo, biorąc pod uwagę, jak ją traktował dawniej.
Ojciec, wsadzany do auta, wrzeszczał, wyrywał się, przeklinał wszystkich, którzy mieli cokolwiek wspólnego z tym, że musiał opuścić swoje miejsce.
Małgosia stała w oknie i patrzyła na oddalający się samochód. Już raz przeżywała coś podobnego wtedy była małą dziewczynką i nie wiedziała, jak bardzo się wszystko zmieni.
Była jedynym dzieckiem. Jej mama, Halina, nie dawała sobie odwagi na kolejną ciążę, bo jej mąż, Henryk Leszczyński, był domowym tyranem, który zamieniał życie w domu w ciągły koszmar.
Henryk, już dobrze po czterdziestce, żenił się tylko ze względu na karierę. Rodzina była dla niego wizytówką, drzwiami do świata wpływowych ludzi. Większych uczuć nigdy do nikogo nie żywił z wyjątkiem siebie samego. Potrzebował żony, żeby wyglądać odpowiednio w oczach partii i przełożonych. Znalazł sobie więc studentkę pedagogiki Marysię, córkę zwykłych robotników z huty. Ideał żony urzędnika. Rodzice dziewczyny czuli się zaszczyceni, choć nie byli nawet zaproszeni na ślub zbyt niegodni.
Po ślubie młoda Marysia zamieszkała w domu Henryka, gdzie od początku nadzorował ją specjalny opiekun starsza kuzynka Henryka, która nauczyła Marysię milczeć, zawsze trzymać fason i nie widzieć tego, czego widzieć jej nie wolno.
No i jak tam? pytał Henryk, wracając każdego dnia i siadając w fotelu.
Wszystko dobrze. Uczę się francuskiego i trenuję manierki przy stole mówiła, wiedząc, że to najważniejsze, żeby nie dać mu powodu do niezadowolenia.
A dom? Kto się domem zajmuje?
Razem z kucharką sporządziłam menu na tydzień, zakupy zrobiłam sama, porządki zrobiłam też.
No, na razie nieźle. Ale pamiętaj, ręce masz mieć zawsze czyste, a wyglądasz jak trzeba. Może kiedyś dam ci kierowcę i pokojówkę, ale jeszcze nie teraz, nie zasłużyłaś.
Spokojne dni jednak były rzadkością. Zwykle Henryk wracał bardzo późno, nabuzowany i wściekły. Jedyną osobą, na którą mógł się wyżyć, była żona. Służba mogła się zwolnić, jeszcze gorzej wygadać na mieście, co się działo w domu urzędnika. A Marysia nawet nie miała do kogo pójść, by się wyżalić.
Pierwszy raz Henryk uderzył żonę miesiąc po ślubie. Nie za przewinienie, a żeby ustawić ją w szeregu. Potem bicie stawało się coraz bardziej regularne zawsze tak, żeby nie było znać śladów, żeby Marysia mogła z uśmiechem przyjmować mężowskich gości, a siniaki ukrywać pod ubraniem.
Minął rok. Koledzy zaczęli puszczać aluzje, że młode małżeństwo powinno już mieć dziecko.
Henryk, zdrowy chłop z ciebie, a żona wciąż sama! Kto tu w was popsuty? Do lekarza z nią, szkoda czasu na badziewie!
Jeszcze nie planowaliśmy, Marysia kończy studia rzucał sucho Henryk.
Studia? Kobiecie? Potrzebne jak rybie rower! Dzieci, dom, mąż to jej świat. Niech rzuca naukę, idzie do specjalistów! Rodzina musi być. Po co się żenić, jak nie ma dzieci?
Od tego czasu życie Marysi zaczęło przypominać niekończący się cykl badań lekarskich. Henryk musiał nawet przestać ją bić, żeby lekarze nie zobaczyli siniaków.
Po miesiącach badań okazało się, że Marysia jest zdrowa, a winny być może Henryk. Jeden z lekarzy wyjaśnił mu to bardzo delikatnie.
Ja? fuknął Henryk Jeszcze ci załatwię, że na polu świnie będziesz leczyć!
Nawet jak stracę pracę, to pana sprawa nie zniknie odpowiedział lekarz, już przyzwyczajony do pracy z ważnymi.
To co mam zrobić?
Na początek warto się przebadać.
Po kilku tygodniach Henryk dostał wynik: jako ojciec raczej się nie wykazał. Trzeba było liczyć na cud.
Urażone ego, piękna żona i docinki kolegów sprawiły, że Henryk chodził coraz bardziej wybuchowy. Wyzłośliwiać się na żonie przestał, bo już nawet na to nie reagowała. Zaczęła znikać w sobie, milczeć jak marmur.
Żeby zająć czymś głowę, Henryk znalazł sobie kochankę. Przynajmniej na chwilę odciągnęło to jego uwagę.
Minęły dwa i pół roku i w końcu Marysia zaszła w ciążę. Urodziła się Małgosia nawet z wyglądu przypominająca ojca. Henryk do córki nie okazywał żadnych uczuć. Wychowaniem Małgosi zajmowała się mama z pomocą niani. Ojca mogła nie widzieć tygodniami i nawet tego nie odczuć.
Gdy Małgosia podrosła, zaczęła ojca coraz bardziej irytować. Pewnego dnia, wracając z poważnej narady na urzędzie i trafiając na rozkapryszoną pięciolatkę, Henryk wrzasnął i cisnął córką o ścianę. Dziewczynka nawet nie zapłakała ze strachu. Ojciec włączył telewizor i położył się jakby nic się nie stało.
Małgosia zrozumiała błyskawicznie i od tej pory starała się ojcu nie wchodzić w drogę. Ale Henryka to już nie interesowało raz się przełamał i przestał się kontrolować. Wyzywał ją i bił nawet przy gościach.
Gdy była nastolatką, ojciec lubił ją upokarzać nawet przy rodzinnych przyjęciach.
Słyszałem, że Małgosia świetnie gra na skrzypcach! Zagra nam coś?
Na skrzypcach? Ta niezdara jeszcze nie umie ich dobrze trzymać! Małgośka, nie słyszysz? Przynieś tę swoją fujarkę i zagraj, żeby się goście pośmiali!
Małgorzata, czerwona ze wstydu, szła po ukochany instrument. Strach grania przed ludźmi został z nią już na zawsze. Ostatecznie skrzypiec już nigdy potem nie dotknęła, choć skończyła szkołę muzyczną.
Całe dzieciństwo zastanawiała się, czemu wszyscy w książkach są szczęśliwi, a jej trafił się ojciec, który nienawidził świata.
Mama także nie była wzorem szczęścia. Nie potrafiła pokochać córki, bo kojarzyła jej się z tyranem. Gdy Małgosia miała trzynaście lat, matka zginęła w wypadku samochodowym. Oficjalnie był to wypadek co się naprawdę stało, córka nigdy się nie dowiedziała. Od tej pory zamknęła się w sobie jeszcze bardziej.
Po maturze Małgosia dostała się na kierunek wybrany przez ojca. Takie decyzje podejmował za nią do samego końca, potem wpadł w kłopoty i stracił stanowisko. Większość pieniędzy poszła na prawników, by nie trafił do więzienia za przekręty. Udało się uciec od skandalu i zamieszkał na stare lata na działce pod Warszawą. Małgosia nie odwiedzała go. Nie chciała już słuchać obelg.
Gdy Henryk został całkiem sam, nie miał już na kim wyładowywać frustracji. Sąsiedzi coraz częściej telefonowali do Małgosi, mówiąc o jego dziwnym zachowaniu. Zmusiło ją to do trudnej decyzji zabrała ojca do siebie.
Henryk, mogąc znowu wyżywać się na córce, odżył. Codzienne awantury, krzyki, rzucanie naczyniami, rozwalanie rzeczy Małgosia zamknęła go w jednym pokoju i założyła zamek. Kiedy to nie pomogło, a objawy demencji się nasiliły, musiała zdecydować: dom opieki.
Własnej rodziny nigdy nie założyła. Z wycofania i nieumiejętności rozmowy z ludźmi, nie nawiązała na pracy znajomości. A gdy doszło do oddania ojca, prześladował ją wstyd.
Zostawić go u siebie byłoby zagrożeniem dla jej życia badania potwierdziły początki demencji, a Henryk nawet nie rozpoznawał już córki, ale złość wobec niej została.
Chodziła po wszystkich domach opieki w mieście, szukając jak najlepszego ten, który wybrała, wymagał wysokich opłat. Większość pensji oddawała na opłatę, dorabiała wieczorami, by nie zabrakło na życie.
Po tym, jak odjechał ojciec, Małgosia przez wiele dni była jak nieprzytomna. Wspominała, jak raz, dawno temu, uciekła z mamą z domu. To była jedyna próba ratunku. Ojciec odnalazł je i wróciły, a niedługo potem mama zginęła.
Mimo wszystko, odwiedzając ojca, Małgosia zawsze płakała z litości i poczucia winy, jakby niczego innego w życiu nie umiała czuć.
Oprócz duszącego uczucia winy, zaczęły ją nękać także dziwne schorzenia. Jakby każdej nocy śniła, że jej dom przemienia się w szpital, koty mówią głosem ojca, a ściany pokrywają się nutami ze skrzypiec, których już nigdy nie dotknie.
