Córko, mam czekać na ciebie w niedzielę? zapytałam moją córkę.
Oczywiście, mamo odpowiedziała.
Z niecierpliwością wypatrywałam dzieci, przygotowując się na ich wizytę. Chciałam ich ugościć czymś smacznym. Wysprzątałam cały dom, wszystko ułożyłam jak należy. Stół był już nakryty, a ja zostałam tylko z oczekiwaniem na gości. Niestety, o umówionej porze nikt się nie pojawił. Coraz bardziej się martwiłam, czy coś im się nie stało. Miałam przygotowaną sporą sumę pieniędzy, które chciałam im wręczyć wiedziałam, jak bardzo marzyli o nowym samochodzie. W końcu wykręciłam numer córki. Odebrała, lekko zaspanym głosem:
Mamo, zupełnie zapomniałam, że mieliśmy dziś przyjechać
Chcesz powiedzieć, że dwa dni szykowałam się na darmo? Przecież to dziś są moje urodziny.
Mamusiu, na pewno przyjedziemy jutro. Byłam tak zajęta, że wyleciało mi to z głowy. Wybacz
Rozłączyłam się, czując ogromny smutek. Wyrzuciłam wszystko, co przygotowałam. Spakowałam swoje rzeczy, zabrałam pieniądze przeznaczone dla dzieci i wyjechałam na urlop do Sopotu. To były cudowne wakacje. Jednego dnia, spacerując po parku, podszedł do mnie mężczyzna i zaprosił na kawę. Filip był emerytowanym sędzią. Rozmowa z nim była lekka i niezwykle interesująca. Opowiadał fascynujące historie, a ja dzieliłam się własnym życiem.
Poczułam, że się zakochujemy. Przed moim powrotem Filip zaproponował:
Mam mieszkanie i emeryturę. Możemy razem spędzać czas, chodzić do kina, odpoczywać. Zamieszkaj ze mną.
Nie wiedziałam, co odpowiedzieć mam przecież dzieci, wnuki.
A co z nimi?
Mają własne życie. Na pewno będą nas odwiedzać uspokoił mnie Filip. Przypomniałam sobie słowa i zachowanie mojej córki zgodziłam się.
Po tygodniu wróciłam do domu. Na drzwiach mojego mieszkania wisiało ogłoszenie o poszukiwaniu zaginionej kobiety.
Chyba o ciebie chodzi? zapytał Filip.
To na pewno od mojej córki odparłam.
Nie wiedziała, że wyjechałaś na urlop?
Nie, nie powiedziałam jej.
Nagle córka pojawiła się na klatce schodowej.
Mamo, gdzie byłaś? Szukałam cię wszędzie!
Byłam na wakacjach. Ja też mam prawo do własnych zmartwień i odpoczynku. A to jest Filip. Zamieszkamy razem.
Nie rozumiem
Nie przejmuj się. Nic złego ze mną się nie dzieje. Czy nie chcesz, żebym była szczęśliwa?
Chcę, mamo.
To dobrze. Chodź, dam ci kilka pamiątek z wyjazdu.
Czy odważyłabyś się zrobić taki nagły zwrot w życiu? Czasem warto wybrać szczęście i własne potrzeby, nawet jeśli inni tego nie rozumieją. Bo każdy z nas ma prawo do radości niezależnie od wieku i oczekiwań innych ludzi.
