Wyszłam za mąż bardzo młodo, z ogromnej miłości. Zanim zostaliśmy małżeństwem, byliśmy razem przez cztery lata. Przeszliśmy razem przez wiele trudnych chwil.
Teraz mieszkamy razem już ponad sześć lat. Czuję pełne zaufanie do mojego męża, ale też do samej siebie. Mój mąż jest wyjątkowo czuły, troskliwy i uważny. Zawsze wspiera mnie w domowych obowiązkach. Nie jest najodważniejszy ani najsilniejszy spośród mężczyzn. Trudno go nazwać przystojnym, ale ma niezwykle dobrą duszę i niesamowite pokłady pozytywnego nastawienia i wiary w dobro, które dodają mi sił, nawet w najtrudniejszych momentach życia.
Jednak jest niezdecydowany i całkowicie niezdolny do podjęcia radykalnych decyzji. Nigdy nie chce wychodzić poza swoją strefę komfortu, a tym bardziej ruszyć naprzód. Jest bardzo nieśmiały i niezwykle przyzwoity. Przez te sześć lat nie zmienił się wcale.
Nie dba o siebie ani o swoje zdrowie. Każda zmiana go przeraża, ucieka przed nią w stronę rutyny. Mój mąż jest prawie o dziesięć lat starszy ode mnie. Mam dwadzieścia sześć lat i naprawdę kocham swoje życie. Mam dobrą pracę, kupiłam własny samochód, spłacam też kredyt hipoteczny za nasz dom. Ostatnio koleżanka zapytała mnie: Po co ci on w ogóle?
To był koniec mojego szczęścia… Teraz siedzę tutaj, patrząc na ściany naszego mieszkania, i zadaję sobie pytanie: Po co naprawdę go potrzebuję?Zastanawiam się, czy naprawdę jestem szczęśliwa czy to, co mam, wystarcza mi, by żyć pełnią życia. Ale wtedy, kiedy wątpliwości zaczynają mnie ogarniać, mój mąż niepostrzeżenie podchodzi, siada obok i, jak zawsze, z delikatnym uśmiechem na twarzy, pyta czy jestem głodna albo czy chcę herbatę. W tych prostych gestach odnajduję odpowiedź na pytanie mojej koleżanki.
Może nie jest impulsywny, nie zmienia świata, ani nie zachwyca tłumów. Ale każdego dnia sprawia, że świat wokół mnie jest spokojniejszy, cieplejszy i bardziej bezpieczny. Kiedy patrzę na niego, wiem, że to miłość nie potrzebuje spektakularnych dowodów wystarczy obecność, szczerość i troska.
Po co mi on? Może właśnie dlatego, żeby mieć kogoś, kto zostanie, choćby cały świat się zmieniał. I poczułam, że to jest odpowiedź, której nie muszę już więcej szukać.
