Michał, ty żartujesz, co? Powiedz, że to tylko głupi kawał, a ty się zaraz roześmiejesz. Proszę, proszę.
Jagoda stała w kuchni z chochlą w ręku, zapominając, że miała nabrać zupę. Para wzbijała się z garnka, osiadając na błyszczącej płycie szafek, a ona wcale tego nie zauważała. Całe jej myśli wciągał mąż, który przy małym stole wbijając widelcem w sałatkę, unikał patrzenia w jej oczy.
Jagodo, co miałem zrobić? mruknął Michał, opierając głowę o ramię. To przecież ciocia Walentyna. Dzwoni, mówi: Mamy już bilety, jedziemy do Warszawy, pokażemy wnuka lekarzom i zwiedzimy miasto. Nie mogłem tak po prostu powiedzieć cioci: Nie przyjeżdżajcie. To by było nie w porządku.
Nie w porządku? Jagoda powoli odłożyła chochlę z powrotem do garnka. Dźwięk metalu odbijał się w kuchni jak gong przed bitwą. A w porządku to przywieźć trzech ludzi do naszego mieszkania? Michał, mamy trzydzieści trzy metry kwadratowe! Trzydzieści trzy! Wliczając balkon, na którym stoją narty i puszki z farbą!
Rozglądała się po małym lokum. To była klasyczna kawalerka, którą kupiła przed ślubem, wkładając w to wszystkie swoje oszczędności i pięć lat życia na surowym budżecie. Kochała tę przestrzeń jak szalona. Każdy centymetr był dopięty na ostatni guzik: łóżkosofа, wbudowane szafy do sufitu, maleńka, ale przytulna kuchnia połączona z salonem. Idealne gniazdko dla jednej osoby, a maksymalnie dla dwojga, pod warunkiem, że nie rozrzucają skarpet.
Oni zostają na trzy dni próbował obronny Michał. Przecież to tylko kilka dni, nie ma co się obrażać.
Kto oni? Sprecyzuj listę gości Jagoda skrzyżowała ręce na piersi, czując, jak łamie się jej lewe oko.
No ciocia Walentyna, wujek Paweł i Zuzanna z małym Jasiem.
Jagoda poczuła, że ziemia ucieka spod jej stóp. Padła na krzesło naprzeciw mężowi, nie zważając na rozluźnioną szlafrok.
Cztery osoby? Michał, to naprawdę? Ciocia Walentyna to po prostu człowiek o solidnej budowie. Paweł pali jak lokomotywa i chrapa tak, że ściany drżą. Zuzanna to ich trzydziestoletnia córka, a mały ma już pięć lat i, jak sam powiadasz, rozgniata wszystko, co napotka. I chcesz tu rozbić obóz? Gdzie będziemy spać? Na żyrandolu?
No więc zaczął z rozczarowaniem mąż. Możemy na kuchni rozłożyć dmuchany materac. A im damy pokój. To goście, przyjechali z drogi. Dziecko potrzebuje rytuału.
Na kuchni? Jagoda wybuchła nerwowym śmiechem, patrząc na pięć metrów kwadratowych powierzchni, gdzie ledwo zmieścił się stół i dwa krzesła. Pod stołem? A może włożyć nogi do piekarnika?
Jagodo, nie zaczynaj. To rodzina. Mama będzie zła, jak dowie się, że ich nie przyjęliśmy. Przynoszą własne przysmaki kiełbasę, ogórki
Nie jem kiełbasy, Michał! A ogórki mamy w promocji w sklepie! Jagoda podskoczyła i zaczęła nerwowo chodzić od okna do drzwi i z powrotem. Nie, tego nie będzie. Nie pozwolę im nocować. Herbatę popijają, obiad zniosę, ale nocleg nie. Niech szukają hotelu.
Nie mają pieniędzy na hotel, Jagodo! To ludzie z wsi, nasze ceny dla nich to kosmos. Weź się w ich miejsce! bronił się Michał.
A kto wejdzie w moje miejsce? Pracuję cały tydzień. Jutro mam jedyny wolny dzień, chciałam po prostu przespać się w wannie. Zamiast tego mam spać na podłodze w kuchni i słuchać chrapnięcia Pawła? Nie, Michał. Zadzwoń im i powiedz, że pękła rura, że mamy dżumę, że zostaliśmy wyrzuceni cokolwiek, ale nie przyjeżdżajcie po nocleg.
Michał westchnął ciężko, odsunął talerz i spojrzał na żonę oczami jakby była połamanym psem.
Nie mogę. Oni już w pociągu. Jutro rano będą na dworcu. Obiecałem ich przywitać.
Jagoda patrzyła na męża i wiedziała, że nie zadzwoni. Łatwiej mu było znosić niewygodę niż wypowiedzieć stanowcze nie własnej krewci. To był jego wieczny problem chcieć być dobrym dla wszystkich, poza własną rodziną.
Dobrze wymamrotała Jagoda lodowatym tonem. Spotkasz ich, ale nie liczę na to, że znajdziesz im łóżka. I jeśli myślą, że będę trzy dni stała przy garnku, obsługując tę masę, to się mylą.
Noc minęła nieprzyjemnie. Jagoda przewracała się w łóżku, wyobrażając sobie, jak jej biała, idealna kawalerka zamieni się w pole bitwy po przybyciu rodziny. Rano Michał pojechał na dworzec, a Jagoda została w domu, przygotowując się na stan gotowości bojowej. Nie gotowała tradycyjnych sałatek i pierogów, tylko zaparzyła kawę, przygotowała tosty i usiadła z książką, pokazując, że dzień idzie po jej planie.
Dzwonek domofonu brzmiał jak syrena alarmowa. Jagoda podeszła do drzwi.
Jagodo, to my! Otwórz! radosny głos Michała brzmiał, jakby przywiózł nie rodzinę, a wygrany milion złotych.
Po chwili na klatce rozległy się hałasy. Głośne rozmowy, śmiechy, stukanie czegoś ciężkiego. Drzwi otworzyły się, a w przedpokój wpadła tłusta ekipa.
Pierwsza wszedł ciocia Walentyna wielka kobieta w kwiecistej sukience, z wózkiem na kółkach, który od razu zostawił brudny ślad na jasnej podłodze.
Ojej, Jagódko! Cześć, kochana! krzyknęła, rozkładając ramiona na przytulenie. Pachniała kolejką, gotowaną kiełbasą i tanim perfumem Lilia. Co ty, chudszy! Ten miasto cię wyssało! Dobra, przyjechaliśmy, nakarmimy cię!
Za nią wciągnął się wujek Paweł, dźwigając na ramieniu wielki worek, z którego wystawała coś, co wyglądało jak wieprzowa noga.
Siema, gospodyni! Gdzie kłopoty z mamontem? zaśmiał się, strząsając popiół z papierosa, który zdołał zgasić przed wejściem, ale zapach dymu wsiąkł w jego ubranie.
Wchodząc za nimi Zuzanna zmęczona kobieta z podniesionymi wargi, trzymająca za rękę małego Jasia, który zaraz wybiegł krzycząc: Gdzie są bajki?!. Rozbiegł się do pokoju, nie zdejmuje butów.
Stań! krzyknęła Jagoda, ale było za późno. Brudne trampki już depczą jej puszysty dywan przy kanapie.
No, to dziecko, nie przejmuj się machnęła Zuzanna, zrzucając buty w progu tak, że Jagoda ledwo nie upadła. Nie macie kapci? Musimy się przebrać, po drodze się spoczyliśmy.
Przedpokój, przeznaczony dla dwojga, natychmiast zamienił się w pociąg w godzinę szczytu. Torby, plecaki, ludzie wszystko poprzemieszczało się w jedną masę. Jagoda poczuła klaustrofobię, której nigdy nie doświadczała.
Proszę, wchodźcie wyssała, starając się zachować odrobinę uprzejmości. Tylko obuwie na półkę, kurtki do szafy.
Odrzuć te ceremonie! ciocia Walentyna już ruszyła na kuchnię. Ojej, a kuchnia taka mała! Jak ty tu gotujesz, biedaczko? Nie obrócisz się dwóm!
Położyła torbę prosto na stół.
Ciociu Walentyno, proszę, odłóż torbę ze stołu powiedziała stanowczo Jagoda, podchodząc. To stół do jedzenia.
Jest czysta, położyłam ją w pociągu na podłodze, pod gazetą! pofrunęła, ale przesunęła torbę na krzesło. No to, nakryjmy! Mężczyźni głodni, od rana tylko herbata. Michał mówił, że nas czekacie.
Jagoda spojrzała na Michała, który stał w drzwiach, starając się stać niewidzialnym.
Postawiłam czajnik powiedziała. Są kanapki. Obiad nie przygotowałam, myślałam, że przyjechaliście, może chcecie się odświeżyć, potem zdecydujemy, gdzie zjecie.
Zapanowała cisza. Ciocia Walentyna wcisnęła ręce w biodra.
Co masz na myśli gdzie zjedziemy? Czy nie jesteśmy w domu? Przyszliśmy do rodziny! Co, Jagódko, witasz gości pustym stołem? U nas na wsi tak nie robi się! Jeśli gość stoi w progu, to najpierw stół pełen!
A w Warszawie mówi się, że trzeba wcześniej dawać znać o wizycie nie wytrzymała Jagoda. I pytać, czy gospodarzy to nie przeszkadza.
My już poinformowaliśmy! Michała poinformowaliśmy! wtrącił wujek Paweł, otwierając lodówkę i patrząc na zawartość. O, piwo! Zimne! Twoje, Michał?
Moje pisnął Michał.
To na zdrowie! Paweł otworzył puszkę z hukiem i wziął wielki łyk.
Jagoda zamknęła oczy i policzyła do dziesięciu. Nic nie pomogło.
Drodzy goście powiedziała głośno. Musimy wyjaśnić sytuację. Mieszkanie jest małe. Miejsca do spania mamy jedno: kanapę. My dwie, wy cztery. Nie ma tu miejsca na nocleg.
Jak to nie ma? zapytała zdziwiona Zuzanna, patrząc w pokój. Kanapa duża, zmieścimy się z mamą i Jasiem. Tata może na rozkładaną krzesło na balkonie. A wy, młodzi, możecie na podłodze położyć materac. Albo do sąsiadów poprosić, bo tu ludzie mieszkają, pewnie kogoś znają?
Propozycja była tak nieprawdopodobna, że Jagoda chwilowo straciła mowę. Nie tylko chcieli przymocować się do gospodarzy rozdzielili już wszystkie miejsca. Domownicy mieli spać na podłodze w własnym, własnym mieszkaniu, kupowanym własnymi pieniędzmi, albo szukać noclegu u sąsiadów.
Nie, tak nie pójdzie odparła Jagoda. Kanapa to nasze miejsce do spania. Nie zamierzam jej oddać.
Spójrz na nią! wykrzyknęła ciocia Walentyna. Co za cwaniak! Rodzina przyjechała z czterech stron świata, a ty nie chcesz jej kanapy? My Ciowi zmienialiśmy pieluchy, wysyłaliśmy paczki do wojska! A teraz nie wpuszczacie?
Ciociu, nikt was nie goni próbował wtrącić się Michał. Po prostu Jagodo jest zmęczona i miejsca naprawdę mało
Ty milcz, mężczyzno! ryknęła ciocia. Żona nie szanuje, a ty sikać będziesz! Przyjechaliśmy do ciebie, nie do niej! Czy to nie nasze mieszkanie? Czy więc masz prawo?
Mieszkanie moje rzekła Jagoda cicho, ale wyraźnie. Kupiłam je przed małżeństwem, jest na moje imię. Hipotekę spłacałam ja. Michał mieszka, bo jest moim mężem. To nie daje wam prawa zamienić mojego domu w akademik.
W pokoju zapadła cisza. Paweł przestał pić piwo, Zuzanna przestała tupnąć nogą. Walentyna zarumieniła się.
Ach tak powiedziała złowieszczo. To więc chcesz nas pościć? Zmierzyć się z powierzchnią? Czy mówisz jestem z Warszawy? Zapomniałaś, skąd pochodzisz?
Co to ma wspólnego z korzeniami? zaczęła jagodzić Jagoda. Chodzi o szacunek i prywatną przestrzeń. Przyjechaliście czwórką do jednopokojowego mieszkania. Nawet nie zapytaliście, czy nam pasuje. Po prostu przyjechaliście i oczekujecie.
Co pytać? To rodzina! wtrąciła walentynowa ciocia. My myśleliśmy, że posiedzimy przy kawałku, pogadamy. A ty
W tym momencie rozległ się huk i dźwięk łamanej szklanki. Wszyscy pobiegli tam. Pięcioletni Jasio, chcąc sprawdzić półki, przewrócił drogocenną wazon i rozrzucił stos książek. Stał pośród odłamków i krzyczał przerażony.
O Boże! Jasiu! Nie skaleczony? rzuciła Zuzanna, chwytając go. Co ty zrobiłeś? Dlaczego wazy stoi tam, gdzie biega dziecko?! Mógłby się zabić!
Jagoda patrzyła na kawałki ukochanej wazy z Włoch. To była ostatnia kropla.
Dobra rzekła, głos jej drżał od gniewu. Koncert skończony. Zbierajcie rzeczy.
Co? wyprostowała się ciocia Walentyna. Wyrzucacie nas? Z dzieckiem? Na zewnątrz?
NieMichał i Jagoda zamknęli drzwi, a cisza wreszcie powróciła do ich małego mieszkania.
