Moja córka właśnie podaje mi zaproszenie na swój ślub. Gdy je otwieram, ledwie nie tracę przytomności. Zgodnie z losem byłem dwukrotnie żonaty. Z pierwszego małżeństwa mam córkę Zuzannę, z drugiego syna Michała. Moja pierwsza żona, Anna, nie chciała mieć dzieci i nie potrafiła być matką. Chcąc, by Zuzanna przeżyła prawdziwe dzieciństwo, rozmawiam z Anną i proszę, by mogła wrócić pod mój dach. Moja nowa żona, Maria, zgadza się przyjąć Zuzannę jako własną.
Kiedy Zuzanna ma siedemnaście lat, przychodzi do nas i mówi, że jest w ciąży. Ojciec dziecka Krzysztof od razu odchodzi, gdy się o tym dowiaduje. Nie obarczam Zuzannę winą, przyjmujemy ją i jej nienarodzone maleństwo. Maria proponuje, byśmy zameldowali Zuzannę w naszym mieszkaniu przy ulicy Jana Pawła II w Warszawie.
Zuzanna nie ma stałej pracy, dopóki Michał nie pójdzie do przedszkola. Maria wychowuje go jak własnego syna, kocha go tak, jakby był jej własnym dzieckiem, i nie robi rozróżnień między Zuzanną a Michałem.
Mija rok. Zuzanna poznaje nowego mężczyznę, przeprowadzają się razem i postanawiają wziąć ślub. Wszystkie przygotowania spoczywają na Maria, a Zuzanna zajmuje się jedynie wysyłaniem zaproszeń. Kiedy otrzymuję zaproszenia, ledwie stoję na nogach na liście gości widnieje tylko moje imię, a imienia Marii nigdzie nie ma. Wyobraźcie sobie moje zdziwienie! Czuję się tak nieswojo, że nie wiem, co ze sobą zrobić. Maria wlała w wychowanie Zuzanny całe serce, współorganizowała przyjęcie, a Zuzanna nawet nie pomyślała o niej.
Staję po stronie Marii. W dniu ślubu przychodzę do Urzędu Stanu Cywilnego, gratuluję nowożeńcom i wracam do domu. Do restauracji już nie wchodzę.
