Słuchaj, pomyśleliśmy z Genkiem: po co Wasza działka ma stać pusta? My z dzieciakami wybierzemy się tam na ferie zimowe. Powietrze świeże, górka za płotem, piec można rozgrzać. Ty, Goska, i tak wiecznie siedzisz w pracy, a Jarek chciał odpocząć, ale nie z nami, marzy, by się wyspać. To dawaj klucze, jutro podjedziemy rano wypaliła Sylwia, szwagierka Gosi, przez telefon takim tonem, jakby dawała rozkazy. Gośka aż musiała odsunąć komórkę od ucha, bo aż huczało.
Stała akurat w kuchni i wycierała talerz po kolacji, a to, co usłyszała, musiała przetrawić. Swojska bezczelność rodziny Jarka już dawno przeszła do legendy, ale teraz przeszli samych siebie.
Poczekaj, Sylwia powiedziała Gośka powoli, żeby nie było słychać, jak się w niej gotuje. Kto to „pomyślał”? Z kim podjęliście decyzję? To nie jest ośrodek ani schronisko, tylko nasz dom. My sami tam się wybieraliśmy na święta!
O, weź, nie dramatyzuj! rzuciła Sylwia, a po drugiej stronie słychać było, jak coś chrupie. A Jarek matce powiedział, że siedzicie w domu pod kocykiem. Przecież macie dwa piętra nawet jak przyjedziecie, nie przeszkodzimy Wam. Zresztą, szkoda by Wam się nudziło my ze znajomymi wesoło spędzimy czas, będzie grill, muzyka Ty i tak zamulona w swoich książkach jesteś.
Gośka poczuła, jak gorąco bije jej do twarzy. Przed oczami od razu pojawił się obrazek: Genek, mąż Sylwii, wielbiciel disco polo i setek z ogórkiem, ich dwójka nastolatków, dla których nie ma słowa nie wolno, i działka, którą Gośka przez ostatnie pięć lat pielęgnowała z duszą i za ostatni grosz.
Sylwia, nie powiedziała stanowczo Gosia. Kluczy nie dam. Działka nie jest gotowa na tylu gości, trzeba umieć się zająć ogrzewaniem, a szambo czasem nawala. Nie chcę tam imprezowego tłumu.
My? Tłum obcych?! krzyknęła Sylwia. Szwagierka rodzonego brata, bratankowie! Ty już kompletnie oszalałaś od tych faktur?! Zaraz zadzwonię do mamy, to się dowie, jak traktujesz rodzinę!
Słuchawka aż zadźwięczała w Gośce dłoni. Wiedziała teraz zgodnie z planem pojawi się jej teściowa, Danuta, i rozpocznie regularne oblężenie.
Jarek pojawił się w kuchni po minucie, z głupawym uśmieszkiem. Słyszał całą rozmowę, ale wolał się przeczekać w pokoju.
Gosiu, po co tak ostro? Sylwia to Sylwia, ale to nasza rodzina. Będą mieli pretensje
Zsunęła jego rękę z ramienia i spojrzała mu w oczy miała w spojrzeniu zmęczenie, ale i żelazną determinację.
Jarek, pamiętasz majową majówkę? zapytała cicho.
Skrzywił się, jakby go ząb zaczął boleć.
No, było coś tam.
Coś tam? powtórzyła, już głośniej. Na dwa dni grill. Efekt? Złamana jabłonka, którą sadził mój tata. Przypalony dywan, który szorowałam tydzień, a plamy zostały. Góra brudnych naczyń, bo Sylwia stwierdziła: Mam hybrydę, a Ty zmywarkę, po czym wrzucili wszystko z resztkami żarcia i zapchali filtr. Rozbita waza? Podeptane piwonie?
No wiesz, dzieciaki bawiły się wymamrotał Jarek, patrząc w linoleum.
Piętnastolatek i trzynastolatka to już nie przedszkolaki, Jarek! Wiedzą, co robią. W saunie zrobili zadymę, bo zapomnieli uchylić szyber. O mało co się nie spaliło! Chcesz ich puścić bez kontroli, na cały tydzień, zimą?
Obiecali uważać… Genek będzie pilnował.
Genek to tylko flaszki przypilnuje, nie porządku! Gośka sięgnęła wzrokiem za okno. Nie, Jarek. Powiedziałam nie. To mój dom, moje pieniądze, mój wysiłek. Każdy gwóźdź znam na pamięć. Nie pozwolę zrobić tu chlewu.
Wieczór przebiegł w ciszy pełnej napięcia. Jarek coś tam włączył w telewizorze, ale zaraz wyłączył i zniknął w sypialni. Gosię wzięło na wspominki; jak przez trzy lata wszystko robili sami oszczędzała na ciuchach, morzu, wszystko wpakowała w remont. Własnoręcznie szlifowała bale, malowała ściany, szyła zasłony, wybierała kafle. Dla niej ta działka to był azyl, świętość. Natomiast rodzina Jarka patrzyła na nią jak na darmowy pensjonat.
Następnego dnia rano, dzwonek do drzwi. Oczko, głęboki wdech na wycieraczce stała Danuta w futrzanej czapie, z wymalowanymi ustami i torbą, z której sterczał ogon mrożonej ryby.
Otwieraj, Gosia, pogadać musimy! ryknęła teściowa. Bez dzień dobry.
Cały korytarz momentalnie opanowała, Jarek wybiegł jak na przesłuchanie:
Mamo! Bez zapowiedzi?
Co, teraz do syna na zapisy? fuknęła teściowa, rzucając futro na ręce Jarka. Zaparzcie mi herbatę. I waleriany, bo przez Was już drugą noc nie śpię!
Zasiadła w kuchni jak przewodnicząca sądu. Gośka bez słowa podała ciasto, herbatę, wiedziała, co ją czeka.
No opowiadaj, synowo, zaczęła Danuta, pochlipując herbatę czym ci Sylwia zawiniła? Słodcy ludzie, rodzina męża, proszą o klucze, chcą wypocząć. Mają remont, hałas, dzieci kaszlą. A Wam pałac się marnuje. Żal?
Danusiu odpowiedziała Gosia, spokojnie patrząc w oczy teściowej. To nie pałac, tylko dom, w który trzeba włożyć mnóstwo pracy. Remont u Sylwii ciągnie się piąty rok, a to nie pretekst, żeby nam się włóczyć po domu. Zresztą, doskonale pamiętam ich ostatni pobyt. Do tej pory nie mogę wyprać zasłon z zapachu fajek, choć prosiłam, żeby nie palili w domu.
No już, wielka sprawa, zapalili! machnęła ręką teściowa. Przewietrzyć można. Gosia, Ty za dużo się martwisz o rzeczy, a o ludzi mało dbasz. Takim podejściem jeszcze nikogo nie uszczęśliwiłaś! Jarka wychowałam na gościnnego, a Ty go zmieniasz w dusigrosza! I co, na cmentarz z tą działką pójdziesz?
Mamo, Gosia naprawdę się napracowała… próbował Jarek.
Cicho, synu! uciszyła go matka. Pod pantoflem siedzisz. A siostra z bratankami mają przemarzać? Genek ma imieniny trzeciego stycznia, 45 lat! Chcieli godnie uczcić w naturze, goście zaproszeni, mięso kupione. Teraz co, kompromitacja przed ludźmi?
To nie nasz problem, że zorganizowali imprezę na cudzej działce bez pytania właścicieli ucięła Gosia. To zwykłe chamstwo, Danusiu.
Teściowa poczerwieniała. Do sprzeciwu nie była przyzwyczajona, zwłaszcza od Jarka. Ale Gosia była uparta.
Chamstwo?! Danuta teatralnie złapała się za serce. Tak się teraz mówi? Przyjęłam jak córkę, a ona Jarek, słyszysz jak się odzywa? Jak zaraz kluczy Sylwii nie dasz, to klątwa na ten dom! Mojej nogi tam nie będzie!
I tak Pani nie bywa, grządek Pani nie lubi nie zdzierżyła Gosia.
Ty żmijo… wykrzyknęła teściowa, przewracając krzesło. Jarek, klucze daj, sama zaniosę Sylwii! Jesteś facetem czy czym?
Jarek spojrzał niepewnie żona czy matka…? To on musiał naprawiać po Genku taras ostatnim razem, dobrze pamiętał.
Mamo, klucze ma Gosia wydusił. Poza tym, chyba sami pojedziemy.
Bredzisz! Danuta była nieubłagana. Sylwia przyjedzie jutro z rana, klucze mają być na stole! I instrukcja do pieca! Jinac nie jesteś mi synem! A Ty wskazała Gosię palcem zapamiętaj, świat jest mały.
Trzasnęły drzwi, zapadła głucha cisza.
Nie dasz kluczy? zapytał cicho Jarek.
Nie dam. Mało tego jedziemy jutro na działkę. Sami.
Przecież masz robotę, chciałaś raporty kończyć.
Plany się zmieniają. Jeśli nie wyprzedzimy ich, wejdą oknem! Sylwia się nie cofnie, jak czegoś chce. A jak będziemy na miejscu odpuszczą.
Gośka, to będzie wojna…
To obrona granic. Spakujcie się.
Wyruszyli na działkę bladym świtem. Miasto w świątecznej dekoracji wyglądało bajkowo, ale żadnego z nich nie cieszyło to szczególnie. Jarek całą drogę podskubywał komórkę, lecz Gośka poprosiła, by wyciszył dźwięk.
Po półtorej godziny dotarli pod dom wszystko wyglądało jak z pocztówki: drewniany, zasypany śniegiem, złocił się w porannym słońcu. Gośka odetchnęła tu czuła się bezpieczna.
Rozgrzali dom, nastawili ogrzewanie podłogowe. Gośka wyjęła świąteczne ozdoby po południu wszędzie pachniało igliwiem i mandarynkami. Jarek poszedł odśnieżać, z wyraźną ulgą tego mu trzeba było: spokoju, choć trudno mu było się do tego przyznać.
Trzecią popołudniu ciszę przerwał ryk klaksonu. Gośka zerknęła przez okno dwa auta. Stary SUV Genka, drugi wóz nieznany. Wysypała się gromada: Sylwia w różowym puchu, Genek bez czapki, dzieciaki, ktoś jeszcze z psem olbrzymi rottweiler bez kagańca. No i Danuta, cała spięta.
Jarek zastygł z łopatą.
Otwierajcie, właściciele! Goście przybyli! wrzasnął Genek, słychać było go w całym sąsiedztwie.
Gośka zarzuciła kurtkę, buty, wyszła na ganek. Jarek stał przy płocie, wahanie w oczach.
Jarek, szybko! Zmarzniemy! zawołała Sylwia, szarpiąc furtkę. Gośka, nie śpij! Zrobiliśmy niespodziankę! Razem milej!
Gośka podeszła do męża, ścisnęła mu ramię i głośno:
Dzień dobry. My nie spodziewaliśmy się gości.
Daj spokój, nie bądź taka Genek pomachał ręką, od razu czuć było alkohol. Zrobimy grilla, mamy skrzynkę wódki! Poznajcie Tośka z żoną, psa mają, łagodny, nie gryzie. Wpuść, Jarek!
Psa? Gośka patrzy, jak rottweiler załatwia się na ulubionej tui, zabezpieczonej na zimę. Proszę zabrać psa z mojego ogrodu!
Oj tam, to tylko drzewko! parsknęła Sylwia. Otwierajcie! Dzieciaki muszą do łazienki!
Stacja benzynowa jest pięć kilometrów stąd powiedziała Gośka spokojnie. Wczoraj mówiłam: działka zajęta. Odpoczywamy sami. Nie ma miejsca dla dziesięciu osób i psa.
Zapadła cisza. Liczyli, że jak przyjadą z nagonką, nie będą wyproszeni. Taki mieli patent stawiać przed faktem dokonanym.
Ty nas nie wpuścisz? głos Danuty już się łamał od nerwów. Matkę na mrozie trzymać będziesz?! Jarek! Powiedz jej!
Jarek spojrzał z błaganiem na żonę.
Gośka, no nie wygłupiaj się Przecież już są
Jarek, jeśli otworzysz furtkę, za godzinę mamy tu imprezę, pies rozkopie ogród, dzieci zdemolują górę, Sylwia będzie mnie pouczać jak się gotuje żurek, a Genek zapali w salonie. Odpoczynek będzie jak zwykle. Chcesz tego, czy spokojnego Sylwestra ze mną? Wybieraj.
Jarek spojrzał na awanturującą się gromadę za ogrodzeniem. Genek już kopał w koło samochodu, Sylwia wrzeszczała o wyrodnej suce, dzieci rzucały śnieżkami w okna, Danuta odgrywała zawał.
I nagle Jarek przypomniał sobie stratę ostatniego dywanu, naprawianą huśtawkę Odnalazł się, podszedł do furtki, wziął głęboki oddech i powiedział, cicho, ale stanowczo:
Mamo, Sylwia. Gosia ma rację. Uprzedzaliśmy, nie damy kluczy, gości nie przyjmujemy. Wracajcie.
Co?! rykła rodzina chórem.
To co słyszycie. To mój dom też. Nie chcę tu cyrku. Odwróćcie się.
Ty ja ci Genek rzucił się do ogrodzenia.
Genek, odejdź Jarek podniósł łopatę. Zadzwonię po ochronę, jak nie przestaniecie.
My dla Ciebie obcy?! Danuta ledwo łapała oddech. Jesteście przeklęci! Nigdy tu nie wrócę!
Chodź, Sylwia, do Tośka na działkę, tam przynajmniej szczerzy są! wrzasnął ktoś ze znajomych, czując się skrępowanym przy rodzinnych awanturach.
Kilkanaście minut później auta zniknęły w śniegu. Zniknął też gwar. Zostało tylko żółte placko na tuji i cicha ulica.
Jarek wbił łopatę w śnieg i usiadł na schodach, chowając twarz w dłoniach.
Boże, aż głupio Matkę wyprosić
Gośka usiadła, objęła go, oparła głowę na jego ramieniu.
To nie wstyd, Jarek. To dorosłość. Pierwszy raz stanąłeś za nami, nie za tłumem, co tylko żąda.
Nie daruje mi tego
Daruje, jak tylko będzie potrzebowała podwózki po receptę albo na remont trzeba będzie zrzutę. Tacy są. Ale teraz poznali granicę. Tu się wchodzi tylko po zaproszeniu. I chyba zaczną szanować. Może nie od razu, ale zaczną.
Myślisz?
Ja wiem. A jak nie to będziemy żyć spokojniej. Chodź, bo zmarzniesz. Zrobię grzańca.
Weszli do ciepłego domu, Gośka zasłoniła zasłony i odcięła się od zimnego świata. Wieczorem siedzieli w półmroku, patrzyli na ogień między nimi niosła się serdeczna cisza, nie żadna uraza.
Następne trzy dni niebo. Spacery po lesie, własny grill, sauna, książki. Komórki milczały, bo rodzina obraziła się na amen.
Trzeciego stycznia, jak przewidziała Gosia, przyszło zdjęcie od Sylwii. Żadne tam przeprosiny tylko fotka brudnego schowka z piecykiem na kozie, skrzynkami po wódce i pijanymi twarzami. I tekst: A my się i tak bawimy! Zazdrośćcie!.
Gośka spojrzała na zdjęcie, na skorupę stołu, podpuchniętą gębę Genka i przeszła wzrokiem na Jarka, który spał czysty i spokojny z książką na piersi.
Nie mam czego zazdrościć, Sylwia szepnęła cicho i usunęła wiadomość, żeby nie drażnić męża.
Po tygodniu wrócili do miasta, a Danuta zadzwoniła sama; głos obrażony, ale poprosiła Jarka, by ją zawiózł do przychodni. O działce ani słowa. Granica została postawiona. Jeszcze czasem ktoś o coś zahaczył, ale dom obronił się przed najazdem.
Gośka zrozumiała jedno: czasem warto być trochę tą złą, żeby być dobrą dla siebie i własnej rodziny. A klucze? Teraz trzymała w sejfie. Tak na wszelki wypadek.
