Dziennik, 12 grudnia
Wczoraj rano Jagoda włączyła telefon na maksymalną głośność, choć w sercu już wiedziała, że nie dostanie odpowiedzi. To uczucie było jak przeczucie nadciągającej burzy ciężkie, nieuchronne, jakby powietrze gęstniało przed piorunami. Mimo to podniosła głośnik. Nadzieja przypominała stary bliznę: boli, ale nie daje odejść. Jagoda spięła włosy w lekki koczek, starając się, by wyglądało to naturalnie i jednocześnie ładnie. Założyła ciemnozielony płaszcz ten, w którym kiedyś powiedział, że wygląda jak jesienny las. Od tamtej chwili rzadko go nosiła, lecz dziś wyciągnęła go z szafy. Pomalowała usta na krwistoczerwono, zbyt jaskrawo na poranny spacer do apteki i piekarni.
W aptece panował gwar. Ktoś kaszlał w kącie, ktoś dyskutował o cenach leków, a ktoś stał w milczeniu, podskakując z nogi na nogę. W powietrzu unosił się zapach ziół i czegoś ostrego, medycznego. Jagoda sięgnęła po witaminy te, które kiedyś polecił, trzy lata temu, gdy jeszcze razem piliśmy poranną kawę. Trzymała opakowanie, przyglądając się drobnemu druku. Data ważności: do przyszłej jesieni. Jakby czas w tej puszce odliczał własne ostatnie miesiące.
W piekarni wszystko było jak zawsze: facet z tatuażem na nadgarstku za ladą, zapach świeżego chleba i cynamonu, cicha muzyka z podniszczonego głośnika. Jagoda kupiła rogalik z maliną ten sam, który kiedyś nazwał smakiem poranka, śmiejąc się i wycierając okruchy z podbródka. Wzięła dwa. Jeden na herbatę w domu, jak dawniej, gdy wszystko było prostsze. Drugi po prostu tak. Na wszelki wypadek. Mały kawałek przeszłości, który można schować w kieszeni.
Wracając do mieszkania, zatrzymała się w progu. W pokoju panowała cisza ciężka, jak kurz osiadający na starych książkach. Powietrze zdawało się stać w miejscu, jakby bało się ruszyć. Telefon leżał na parapecie, ekranem w dół, jakby wstydził się jej spojrzenia. Żadnych wiadomości, żadnych połączeń. Świat zdawał się przechodzić obok, nie dostrzegając jej. Jakby sama stała się cieniem, rozmywającym się w szarym świetle poranka.
Jagoda postawiła czajnik, zdjąła płaszcz powoli, jakby bała się przestraszyć ciszę. Ostrożnie położyła buty przy drzwiach, poprawiła kołnierzyk na wieszaku. Włączyła stary radiaj głos lektora opowiadał o korkach, potem o opadach śniegu, na koniec o wystawie w miejskim muzeum. Brzmiało to przytłumione, jakby pod wodą. Wzięła łyk herbaty za gorącej, parzącej, ale przełknęła bez grymasu. Podeszła do okna, przycisnęła czoło do zimnego szkła.
Na zewnątrz sypał drobny, kolczasty śnieg, którego drobinki osiadały na parasole, szaliki, asfalt, a zaraz potem topniały. Młody ojciec w ciemnym płaszczu poprawiał czapkę synkowi delikatnie, z troską, którą przynosi wiek. Starsi ludzie szli, trzymając się za ręce, jakby ich dłonie połączyły się na dziesięciolecia. Ktoś pośpiesznie sunął po oblodzonym chodniku, ktoś się śmiał, wpatrując się w telefon, a ktoś stał przy witrynie, podziwiając świąteczne lampki. Życie płynęło hałaśliwe, żywe, obojętne. Przemijało obok niej, niczym pociąg, który odjechał, gdy stała na peronie, nie decydując się na skok.
On nie napisał.
Mimo to Jagoda wzięła miotłę i zamiatała podłogę, choć kurzu było ledwo. Zadzwoniła do cioci posłuchała opowieści o wsi, sąsiedzie, nowym przepisie na ciasto. Podlała starego kaktusa, uważnie sprawdzając, czy nie przybrał żółtego koloru. Umówiła się na wizytę u lekarza drobna sprawa, którą odkładała od miesięcy. Sprawdziła faktury wszystko opłacone, zaznaczyła krzyżykiem w notatniku. Ubrała pled, dorzucając odrobinę płynu zapachowego, by dom pachniał czymś ciepłym, żywym.
Wieczorem rozświetliła wszystkie lampy w domu. Nie dlatego, że bała się ciemności, lecz dlatego, że dom wydał się żywy okna płonęły, odbijając się w mokrym asfalcie, szepcząc: tu ktoś jest. Tu jest życie.
Jagoda spojrzała w swoje odbicie w szybie i pomyślała: On nie napisał. Ale ja istnieję. To nie była wymówka, nie wyzwanie, a cicha prawda. Jak świeca, którą zapala się nie dla kogoś, a dla siebie. By pamiętać: wciąż tu jestem.
Lekcja, którą wyniosłem, brzmi: nawet gdy nie dostajemy odpowiedzi, możemy sami rozświetlić własne życie i nie pozwolić, by cisza stała się naszym więzieniem.
