Trzy lata później żałowała tego gorzko…
Halina wrzasnęła na swoją synową: Zabierz dziecko i wyjdź. To nie jest nasze dziecko! A przecież Michał tak ci ufał! Jedyną odpowiedzią, jaką miałą Iga, było ciche przytulenie synka do siebie i łzy spływające po policzkach. Halina przez całą ciążę powtarzała synowej, że na pewno nie jest w ciąży z jej synem. Michał był zawsze chłopcem mamy spod jej wpływu nie udało mu się wyjść nawet po ślubie. Iga nie miała wobec teściowej żadnej siły, tylko patrzyła rozpaczliwie na ukochanego męża, jej oczy pełne były łez.
Michał, dlaczego pozwalasz mamie wszystko mi wypominać? Czym zawiniłam?
Proszę cię, kochanie, to przecież mama! odpowiadał bezradnie. Ale słowa teściowej, że nowo narodzony syn nie jest dzieckiem jej syna, przelały czarę goryczy… Nie było już odwrotu. Synowa spakowała wszystko, maleńkie ubranka synka, własne rzeczy i wróciła do rodziców. Najboleśniejsze było jednak to, że w dniu jej odejścia Michał nawet nie próbował jej zatrzymać.
Halina triumfowała, czuła satysfakcję. Nareszcie wszystko miało wrócić do normy. Przecież pamiętała, jak Adam wracał z pracy, siadali wspólnie do kolacji, pili herbatę, prowadzili rozmowy wracał zwyczajny, bezpieczny dom.
Jednak pewnej nocy stało się coś strasznego i nieoczekiwanego. Michał wracając z pracy w Warszawie został zaczepiony przez nieznajomego typa. Banda bandytów ogłuszyła go i okradła. Niestety Michał już nie odzyskał przytomności odszedł na zawsze… Halina niemal oszalała. Co wieczór wchodziła do jego pokoju, gładziła stare rzeczy po synu i płakała…
A tymczasem Iga układała sobie życie od nowa. Była szczęśliwa pędziła do przedszkola po synka, awansowała w pracy, jej nowy partner przygotowywał dla niej kolację, a syn dawał mnóstwo powodów do dumy już od najmłodszych lat! Pewnego dnia Iga zobaczyła byłą teściową aż serce jej ścisnęło. Halina wyglądała jak człowiek zbity przez życie, ostatnie resztki dawnej siebie właśnie gasły.
O, to Michał… Tak, Michał wyszeptała przez łzy Halina. Wybacz mi, błagam. Zniszczyłam twoją rodzinę, ale i swoją. Jestem najgorszym człowiekiem na świecie…
Iga pożałowała byłej teściowej. Od tej pory pozwalała babci spotykać się czasem z wnukiem, lecz nigdy nie zapomniała bólu tamtych dni.
