Monika przeniosła się daleko od rodziców, do innego miasta, ciągnąc za sobą cień dzieciństwa i zapach deszczu nad Wisłą. Tam, wśród dziwnych ulic Krakowa, studiowała, jakby śniła, że nauka to klucz do sekretnego ogrodu. Po ukończeniu szkoły spotkała ciekawskiego mężczyznę, z którym stworzyła rodzinę na wskroś niecodzienną. Jej siostra Jagoda została z rodzicami, zawieszoną w półśnie wiejskiego domostwa w okolicach Lublina. Jagoda już dwukrotnie ślubowała i rozwiodła się, a jedyne, co z tych małżeństw zostało, to dwaj synowie i cichy żal.
Monika i jej mąż zamieszkali w mieszkaniu odziedziczonym po babci ciasnym, lecz pełnym starych zegarów i nutek melodii, której nikt już nie nucił. Na początku krakowskie życie było dziwnie trudne. Często brakowało im złotówek, a Julka tuliła się do Moniki swym małym ciałkiem, jakby bała się, że świat się rozpadnie. Lecz stopniowo codzienność stała się mniej ostra. Odłożyli trochę pieniędzy i kupili dwupokojowe mieszkanie w Nowej Hucie, które własnoręcznie odnowili, malując ściany na kolory z dziwnych snów. Potem zaczęli je wynajmować, a czas płynął, niesiony szumem tramwajów.
Julka dorosła i poszła do szkoły medycznej. Monika z mężem planowali oddać jej wynajmowane mieszkanie w prezencie, gdy wyjdzie za mąż; taki był rytuał, wpisany w rodzinne legendy.
Tymczasem córka Jagody Zuzanna dostała się na uniwersytet w Warszawie. Jagoda i rodzice zaczęli dzwonić do Moniki, z pytaniem, czy Zuzanna mogłaby przez jakiś czas pomieszkać w ich drugim mieszkaniu. Sny są kapryśne i Monika nie potrafiła odmówić siostrze, choć słowa były zakręcone niczym spirale dymu.
Zuzanna studiowała, potem zatrudniła się w kawiarni, gdzie zapach kawy mieszał się z zapachem starego papieru. Szybko poznała chłopaka i już po pół roku oświadczył się jej, a świat zawirował jeszcze bardziej, bo Zuzanna była w ciąży. Monika musiała wtedy powiedzieć siostrze, że jeśli jej bratanica tworzy rodzinę, będzie musiała znaleźć własne miejsce do życia. Padły obietnice, płynące jak wiatr od Bałtyku, że młodzi znajdą mieszkanie.
Po miesiącu Zuzanna zadzwoniła do ciotki, prosząc o jeszcze trochę czasu, że już po ślubie się wyniosą. Julka, córka Moniki, też znalazła chłopaka, lecz serce nie pozwoliło jej wypchnąć z mieszkania Zuzanny, ciężarnej jak sen w lipcową noc.
Odstawili wesele. Urodziło się dziecko. Monika przekazała rodzinie, że czas poszukać innego lokum, bo mieszkanie należy do Julki, ich córki, która także szykowała się do ślubu. Lecz Zuzanna wciąż wymyślała powody: tutaj ciasno, tam choroba dziecka, tam daleko do tramwaju. W końcu zmieniła numer telefonu i przestała otwierać drzwi, jakby schowała się w rozmytym korytarzu snu.
Nawet mąż Moniki przyszedł odwiedzić rodzinę, po czym Jagoda narzekała, że przez tę wizytę jej córka straciła pokarm. Cierpliwość Moniki i jej męża wyczerpała się. Wybuchła afera i rodzina została usunięta z mieszkania, wśród wrzasków i trzasku drzwi, jakby śniło się o upadku porcelanowej laleczki. Przez dwa lata nikt nie odezwał się do Moniki, a wszyscy szeptali po kątach, jak mogła tak bez serca wyrzucić bratanicę i małe dziecko na bruk, który w snach wydawał się zawsze chłodniejszy niż w rzeczywistości.
