Kiedy byłam dzieckiem, marzyłam, by dorosnąć, żeby móc robić, co tylko zechcę: jeść to, na co mam ochotę, chodzić spać, kiedy mi się podoba, wychodzić z domu bez pytania kogokolwiek o pozwolenie. Dzisiaj śmieję się z tej swojej małej, naiwnej wersji siebie. Rzeczywistość dopadła mnie w dniu, w którym zamieszkałam sama: sprzątanie, gotowanie, czynsz, rachunki, zakupy Wszystko to za jedną wypłatę, której ledwo wystarczało od pierwszego do pierwszego. Myślałam, że wolność znaczy, że mogę sama wybrać sobie kolację. Nie wiedziałam, że oznacza także konieczność liczenia, czy wystarczy mi pieniędzy i na ryż, i na mydło.
Przez pewien czas zorientowałam się, że przez tygodnie nie usiadłam spokojnie do śniadania. Wstawałam, brałam szybki prysznic, poprawiałam łóżko w pośpiechu i pędziłam na przystanek autobusu. Po drodze przypominałam sobie, że nie odpisałam na służbowego maila, że muszę zapłacić za internet przed piątkiem i że karta praktycznie już jest na limicie. Dorosła wolność okazała się listą obowiązków, a nie spełnionym marzeniem.
Gdy wreszcie wracałam wieczorem do mieszkania, zmęczenie siadało mi na ramionach jak betonowy blok. Otwierałam lodówkę z nadzieją, że znajdę tam coś, co zrobi się samo. Oczywiście nic z tych rzeczy. Trzeba umyć, pokroić, ugotować, a później jeszcze raz zmywać. Zdarzało się, że kolację stanowił chleb z żółtym serem byleby nie dotykać patelni. Ale i tak nie odpoczywałam, bo w głowie szumiało: rachunek za wodę poszedł w górę, muszę sprawdzić przeciekający kran w łazience, a pranie z rana już śmierdzi, bo zapomniałam je powiesić.
Znajomi powtarzali: Chodź, spotkajmy się. Ale za każdym razem każdy miał inny problem: jeden zostawał po godzinach, drugi opiekował się chorym bliskim, trzeci znów nie miał pieniędzy, czwarty był zwyczajnie zmęczony. Jako nastolatki widywaliśmy się prawie codziennie; jako dorośli zdarza się, że mija miesiąc, zanim się spotkamy. A kiedy w końcu już się to uda, rozmowa kręci się wokół zmęczenia, rachunków, bolących pleców. Młodzi, a gadamy jakbyśmy mieli po osiemdziesiąt lat.
Najtrudniejsze było zrozumieć, że prawdziwy odpoczynek nie istnieje. Nawet weekendy to lista zadań: pranie, sprzątanie, układanie planu na tydzień, zakupy, naprawa czegoś, co akurat się zepsuło. Pamiętam jedną sobotę, gdy przy myciu podłogi płakałam, bo dotarło do mnie: Nawet w wolny dzień nie odpoczywam. Kiedyś nazywałam to wolnością, a teraz wykonuję samodzielnie wszystkie czynności, które kiedyś robiły za mnie dorosłe osoby tylko teraz nikt mi nie pomoże.
I praca też nie jest tym, czego się spodziewałam. Myślałam, że własna praca daje satysfakcję. Nie wiedziałam, że oznacza także sztuczne uśmiechy, kiedy mam ochotę płakać, znoszenie głupich tekstów, gonienie za celami, które zmieniają się co tydzień i obserwowanie, jak większość mojej pensji znika na rzeczy, których nawet nie widzę. Był dzień, gdy liczyłam, czy zjem obiad, czy zaoszczędzę na bilet miesięczny. Tego nikt ci nie mówi, gdy jesteś dzieckiem. Nikt nie tłumaczy, że dorosłość to niekończąca się seria kalkulacji.
Wydawało mi się, że dorosłość oznacza wolność. Tymczasem to raczej nieustanna żonglerka między zmęczeniem, obowiązkami, a krótkimi, ulotnymi chwilami spokoju.
