Tak się złożyło, że nie wyszłam za mąż i nie mam dzieci. Moje życie potoczyło się dość nietypowo. Ostatnio obchodziłam swoje 57. urodziny. Świętowałyśmy tylko we dwie razem z moją mamą. Nie miałam kogo zaprosić. Nie mam przyjaciół, a nasza rodzina ogranicza się tylko do nas.
Mieszkamy razem i zawsze się wspieramy. Mama ma już 86 lat. Czasami martwię się, co będzie, gdy jej zabraknie. Na szczęście mama czuje się całkiem dobrze! Mimo że z wiekiem jej zdrowie pogarsza się, nie poddaje się, wciąż sama wychodzi na spacery.
Jestem emerytką, ale wciąż pracuję, bo nasze emerytury są za małe, by żyć spokojnie. Nie chcę się poddawać i cieszę się, że mam ukochaną mamę. W końcu są ludzie, którzy mają znacznie trudniej. Niektórzy nie mają mieszkania, rodziny czy pieniędzy.
Nasze życie jest ciche i spokojne. Wieczorem pijemy herbatę, robimy na drutach, oglądamy ulubione filmy i seriale. Gdy przychodzi weekend, piekę ciasta i zapraszam sąsiadów do nas. Opowiadają o swoich bliskich. Cieszę się szczęściem innych i modlę się, żeby wszelkie troski omijały mnie i mamę szerokim łukiem.
Tak właśnie żyjemy. Chciałabym, żeby ta codzienność trwała jak najdłużej dla mnie i mamusiCzasem patrzę przez okno, obserwując, jak słońce leniwie chowa się za kamienicami. Myślę wtedy, że mimo wszystko mam szczęście. Dni mijają powoli, ale każda chwila jest cenna. Po latach nauczyłam się dostrzegać małe radości śmiech mamy podczas oglądania komedii, zapach świeżo upieczonego ciasta, ciepło herbaty w dłoniach. Być może nie dane nam było mieć wielką rodzinę, ale codziennie tworzymy własny świat pełen troski, czułości i spokoju. I wierzę, że kiedy przyjdą nowe dni, będziemy dalej trzymać się za ręce niezależnie od tego, co przyniesie los. W końcu najważniejsze jest to, by kochać i być kochanym. Reszta jest tylko tłem.
