Często czytam opowieści z życia innych, więc i ja postanowiłam podzielić się swoją, ponieważ ostatnio spotkało mnie coś bulwersującego.
Idę po schodach w moim bloku, a tam drzwi sąsiadów stoją otworem. Dzieci bardzo krzyczały, więc pomyślałam, że zostawiono je same w domu bez nadzoru. Wchodzę do tego mieszkania i widzę wystrój rodem z PRL-u. Skąd oni biorą te tapety? Widać, że są przestarzałe. Ale to nic, powinniście zobaczyć ich sufit, na tych pofalowanych kasetonach zawsze zbiera się kurz, ciężko utrzymać go w czystości – w skrócie, same kłopoty.
W salonie były dzieci, biły się o zabawkę, a najważniejsze: wiecie, na czym stały? Na starej wersalce, jakby nie słyszeli, że istnieje coś takiego jak sofa. Moja sąsiadka była w kuchni, gotowała jakąś potrawę, a w korytarzu czuć było odrażający smród. Krzyczy z kuchni do dzieci:
– Karol, oddaj zabawkę Wojtkowi, on jest młodszy.
Co za wychowanie? Już od dzieciństwa nastawia ich przeciwko sobie. Przecież to bracia, powinni być przyjaciółmi.
Postanowiłam pójść do kuchni, do tej pseudo-matki. Stała w szlafroku, gotowała jakiś obiad z niezachęcająco wyglądających warzyw. Zaproponowała mi, abym usiadła, więc nie odmówiłam. Zaczęła mi opowiadać, że gotuje zupę krem, ale wybaczcie mi, po tym co zobaczyłam po drodze do kuchni i w samej kuchni, nie mogłam dłużej milczeć:
– Czy w ogóle widzisz, co gotujesz? Co to za pomyje? Przy takim gotowaniu twój mąż szybko cię opuści. Mogłabyś też zadbać o siebie, strasznie przytyłaś i wyreguluj brwi. I jak ty wychowujesz te dzieci? Zgroza! Twoje dzieci rosną na wrogów, a powinny być przyjaciółmi w tym wieku.
I wiecie co, po tym, jak powiedziałam jej wszystko, wyprosiła mnie z domu, a nawet rzuciła kilka brzydkich słów za mną. Nie rozumiem ludzi: chciałam pomóc, weszłam do niej z dobroci serca, a ona do mnie tak. Ludzie są dziś tacy niewdzięczni.
