Rok temu, kiedy nasz syn miał iść do pierwszej klasy, stanęliśmy przed problemem – kto będzie odbierał dziecko ze szkoły. Zarówno ja, mój mąż, jak i moja teściowa – wszyscy pracowaliśmy. Moja mama zaproponowała rozwiązanie.
– Naprawdę, to żaden problem – powiedziała. – Zabiorę wnuka do siebie, nakarmię go, pomogę z lekcjami, a wy po pracy go odbierzecie.
To rozwiązanie problemu spadło nam jak z nieba i bardzo nam pasowała. Tak zaczęliśmy robić od początku roku szkolnego. Nie wystąpiły żadne konflikty interesów, kilka razy mama nie mogła odebrać wnuka, ale zawsze wcześniej nas o tym informowała, i albo ja, albo mąż, musieliśmy zerwać się z pracy i pojechać po syna.
Mama nigdy się nie skarżyła, nawet kiedy sama pytałam, czy nie jest jej ciężko jako emerytce, z wnukiem, odpowiadała:
– O czym ty mówisz? Jak mogłoby mi być ciężko? To jest mój kochany wnusio – uspokajała mnie mama. W ostatni dzień roku szkolnego, mama niespodziewanie przywiozła wnuka do naszego domu sama. Wchodząc do mieszkania, powiedziała, że jesteśmy jej winni piętnaście tysięcy złotych.
-Jak to, za co?! – byliśmy z mężem w totalnym szoku.
– Wszystko mam zapisane – odpowiedziała i położyła na stole zeszyt z notatkami. Wszystko zostało tam uwzględnione: koszty transportu, kiedy odbierała wnuka; jedzenie, którym karmiła wnuka; lody, które dla niego kupiła. Do tego doszła miesięczna opłata za pracę doświadczonej niani.
Ostatecznie wyszła suma, którą wyliczyła. Byłam gotowa zrobić matce awanturę, ale mąż nakazał abym nic nie mówiła. Potem przyniósł z naszych oszczędności wymienioną sumę i cicho przekazał teściowej. Do ostatniej chwili miałam nadzieję, że mama powie, że to tylko żart, ale ona, nie mrugając okiem, wzięła pieniądze, pożegnała się i odeszła…
W tym roku przeniesiono mnie do pracy zdalnej. I kiedy mama zadzwoniła i zapytała, czy będziemy współpracować według zeszłorocznego planu, odmówiłam. O pracy zdalnej nie wspomniałam, ale nie mogłam powstrzymać się od powiedzenia jej:
-Taka droga niania nie jest na naszą kieszeń…
