Z Pawłem byliśmy małżeństwem przez dwa i pół roku. Pierwsze półtora roku minęło jak w bajce. Nie rozstawaliśmy się ani na chwilę; zapewne to było źródłem naszych konfliktów. Wszystko zaczęło się od zwykłych sprzeczek, a potem zaczęliśmy kłócić się o drobiazgi. Każda kłótnia była dla nas poważna, czasami nie rozmawialiśmy przez tygodnie. W takim rytmie minął kolejny rok. Niedawno Paweł zaczął mi wytykać, że zaczęłam się źle ubierać. Wywiązała się kolejna kłótnia, po której Paweł oznajmił, że chce się ze mną rozwieść.
– Jeśli nie złożysz wniosku o rozwód, to ja to zrobię! Nie mam zamiaru dłużej z tobą żyć – krzyczałam ze złości. Paweł zebrał niewielką torbę i wyszedł, zamykając za sobą drzwi. Nie mogłam dojść do siebie, zaczęła mnie ogarniać silna histeria. Na koniec zadzwoniła teściowa.
– Spakuj swoje rzeczy i wyprowadź się z mieszkania Pawła. Zasługuje na porządną żonę, a nie na ciebie. Przypominasz raczej głośną bazarową kobietę niż normalną dziewczynę. Cieszę się, że mój syn w końcu dojrzał i chce się z tobą rozwieść – powiedziała teściowa i rzuciła słuchawkę.
Zaczęłam płakać jeszcze mocniej, bo jej słowa uderzyły mnie jak piorun. Wcześniej myślałam, że teściowa mnie lubi, a teraz tylko szukała okazji, żeby powiedzieć coś złego o mnie. Jej zdaniem moje uczucia są nieważne; najważniejsze, abym nie rościła sobie praw do mieszkania Pawła. Kiedy zadzwoniła moja szwagierka, nie zrozumiałam nic, bo tylko płakałam. Po godzinie ktoś zapukał do drzwi, pomyślałam, że to Paweł, ale to była szwagierka. Przytuliła mnie, a potem zabrała do łazienki, abym mogła się umyć.
Siedziałyśmy w kuchni, opowiedziałam jej o wszystkim. Wysłuchała mnie, a potem posłała mnie spać.
Rano obudziłam się na hałas w kuchni, szwagierka przygotowywała mi śniadanie. Wcześniej myślałam, że jest arogancka, nie chciałam z nią rozmawiać. Natomiast teściową kochałam. Zrozumiałam, że zupełnie nie znam ludzi. Szwagierka nakarmiła mnie, a potem ostrzegła, że mój mąż wróci, żeby się pogodzić. Przez całą noc próbowała przekonać go do zrozumienia mojego stanowiska i najwyraźniej, udało jej się to zrobić.
Tylko dzięki szwagierce nasze małżeństwo z Pawłem nie rozpadło się. Zaczęłyśmy więcej ze sobą rozmawiać, natomiast z teściową zerwałam wszelkie kontakty. Nie obchodzi mnie, że Paweł chce pokoju w rodzinie; nie jestem gotowa jej wybaczyć.
