Kiedy zobaczyłam wiadomość od innej kobiety do mojego męża, puściły mi nerwy. Ale jakie było moje zdziwienie, kiedy dowiedziałam się, kim ona naprawdę jest!

Mój mąż i ja jesteśmy małżeństwem od kilku lat. To moje pierwsze małżeństwo, a dla niego jestem drugą żoną. Rozstali się z pierwszą żoną półtora roku przed naszym ślubem, a z pierwszego małżeństwa nie ma dzieci. Nie miałam pojęcia, że nadal utrzymuje kontakt z byłą. Dowiedziałam się o tym zupełnie przypadkiem. Musiałam skontaktować się w sprawie pracy, a mój telefon nagle zaczął szwankować. Poprosiłam męża o użycie jego telefonu. Wtedy dostał wiadomość od „Gosi”, która napisała: „Dziękuję za pomoc”. Natychmiast zażądałam od męża wyjaśnień. Nie zaczął kręcić i powiedział, że Gosia to jego była, a pomoc to pożyczka.

Samo to, że mój mąż nadal rozmawia z byłą żoną, było dla mnie odkryciem. Dlatego naciskałam na męża, żeby opowiedział więcej. Okazało się, że mój mąż nie przestał z nią rozmawiać i regularnie pomagał, kiedy potrzebna była twarda, męska siła. Kiedy zaczęłam protestować, mąż powiedział, że moja zazdrość jest bezpodstawna.

– Rozstaliśmy się, ale to nie oznacza, że staliśmy się wrogami. Pozostaliśmy przyjaciółmi. I pomagam jej jako przyjaciel – powiedział.

Dobrze, gdyby mieli wspólne dziecko, to bym to zrozumiała, ale go nie mają. A jeśli rozwiedli się, to dlatego, że coś w nich nie pasowało. Więc po co kontynuować znajomość? Od dnia, kiedy dowiedziałam się o trwającej przyjaźni męża z byłą, mój mąż nie ukrywał już swoich kontaktów z nią. Okazało się, że jej pomoc była potrzebna kilka razy w tygodniu: podniesienie szafy, ponowne zainstalowanie pralki, wezwanie sąsiadów, którzy ją zalewali. Szybka pomoc, a nie były mąż. Taki stan rzeczy mi nie odpowiada. Postawiłam ultimatum: albo ja, albo ona. I mam zamiar wymusić spełnienie moich żądań.