Żarty o teściowych słyszał nieomal każdy. Głównie ich źródłem są stereotypy i opowieści znajomych, którzy założyli już rodzinę. Myślę jednak, że dobre relacje są możliwe, jeśli obie strony tego chcą, choć kiedyś nie byłem co do tego przekonany. Kiedy po raz pierwszy spotkałem się z rodziną mojej przyszłej żony, towarzyszyły mi wyłącznie obawy. Nie pomyliłem się, moja przyszła teściowa wydawała się być surowa i wymagająca – nic dziwnego – na co dzień zajmowała poważne stanowisko w dużej firmie.
Pierwsza rozmowa była stresująca i przypominała bardziej przesłuchanie niż zwykłe zapoznawcze spotkanie. Padały przeróżne pytania, najpierw o moją rodzinę, później o wykształcenie, plany na przyszłość, zarobki, zdrowie, a nawet o to, czy uprawiam jakiś sport. Nie spodobało jej się, że moi rodzice pochodzą z przeciętnej klasy społecznej, a ja sam zarabiałem wtedy jeszcze niewiele. Studiowałem dziennie na politechnice, a wieczorami dorabiałem jako kucharz w gastronomii. Nie miałem z tego dużych pieniędzy, a na pewno nie tyle, by zapewnić jej córce godne życie na poziomie.
Po pierwszym spotkaniu byłem całkowicie pewien, że każdy z tych żartów o teściowych jest prawdziwy w każdym calu. Myślałem, że liczą się dla niej jedynie pieniądze, a nie to, czy kocham jej córkę. Po ślubie niewiele się zmieniło, teściowa utrzymywała nasze kontakty na dystans. Myślałem, że to nawet dobrze, nie musiałem znosić jej kaprysów albo tych wszystkich docinek, o których opowiadali mi koledzy. Ograniczyliśmy naszą znajomość do przyzwoitego minimum, nigdy nie rozmawialiśmy sam na sam, zawsze spotykaliśmy się jedynie przy okazji rodzinnych wydarzeń.
Wspólnie z żoną żyło nam się tak jak sobie wymarzyliśmy. Ja po studiach dostałem bardzo dobrą pracę, a żona po urlopie macierzyńskim nadal została w domu, mogliśmy sobie na to pozwolić. Ciężko pracowałem, ale nie żałowałem pieniędzy, zarówno na utrzymanie domu, jak i na przyjemności dla żony. Jeździliśmy na wycieczki, chodziliśmy też co tydzień do restauracji. Myślę, że rozpieszczałem ją nie tylko dlatego, że tak mocno ją kochałem, ale też po to, by udowodnić coś teściowej.
Niestety, sielanka nie trwała długo. Moja firma z powodu pandemii zaczęła redukować etaty, zmiany mnie nie ominęły. Straciłem wiele projektów i przeszedłem na pracę zdalną, a w tamtym czasie trudno było znaleźć coś nowego. Szef od razu powiedział, że jestem wartościowym pracownikiem i jak tylko firma wróci do poprzedniego stanu, otrzymam z powrotem wszystkie swoje zlecenia. Było to pocieszające, ale mniejsza ilość pracy wiązała się ze znacznie niższym wynagrodzeniem. Wstydzę się o tym mówić, ale wpadłem w załamanie nerwowe. Nie spałem, nie jadłem, myślałem jedynie o tym, jak utrzymać rodzinę. Mieliśmy kredyt i inne zobowiązania finansowe, a byłem przecież jedynym żywicielem rodziny.
Wtedy moja żona postanowiła, że z racji pracy zdalnej, to ja zostanę z dzieckiem, a ona wróci do swojej pracy w zawodzie, przynajmniej na jakiś czas. Z wykształcenia była pielęgniarką, więc znalezienie pracy nie stanowiło żadnego problemu.
Początkowo myślałem, że opieka nad dzieckiem i praca w domu będzie czystą przyjemnością i odpoczynkiem. Nic bardziej mylnego. Nie potrafiłem skupić się na obowiązkach, a opieka nad synem sprawiała mi ogrom trudności. Nie mogłem pojąć, jak wcześniej moja żona dawała sobie radę z całym domem sama – opieka nad dzieckiem, przygotowanie obiadu, pranie, porządki… W takim chaosie nawet przygotowanie herbaty dla siebie jest trudne. Wszystko mnie przerastało, bałem się, że przez to stracę całkowicie pracę.
I wtedy z ratunkiem przyszła teściowa. Tak, teściowa, którą zawsze kojarzyłem z tymi wszystkimi żartami i nie miałem o niej pochlebnego zdania. Ze spokojem i całkowitą wyrozumiałością przychodziła każdego dnia rano, zajmowała się dzieckiem i dbała o dom. A gdyby tego było mało, starała się zadbać też o mnie, przynosząc co jakiś czas kawę czy smaczny posiłek. I ku mojemu wielkiemu zdziwieniu, okazało się, że rozmowa z nią była ogromną przyjemnością. Opowiedziała, że sama z siebie nie nalegała na kontakt, nie chciała wtrącać się pomiędzy nas – młodych. Jej pierwsze małżeństwo rozpadło się właśnie z powodu nadgorliwych teściów, a ona sama drżąc o szczęście swojej córki, nie chciała powtórzyć tego błędu.
Z każdym dniem byliśmy zżyci coraz bardziej. Uświadomiłem sobie, że traktowała mnie jak własne dziecko.
Teraz wróciłem już do poprzednich obowiązków – pracuję w biurze i zajmuję się strategicznymi sprawami naszych klientów. Mojej żonie praca w szpitalu spodobała się tak mocno, że zdecydowaliśmy się oddać nasze dziecko do żłobka, dzięki czemu żona może pracować na pół etatu i realizuje swoje zawodowe marzenia.
A teściowa? Cóż, nasz kontakt nigdy nie był tak dobry. Widujemy się regularnie, a ja wiem, że mam w niej bliską przyjaciółkę i niezwykle mądrą doradczynię.
